ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.114.1
इ॒मा रु॒द्राय॑ त॒वसे॑ कप॒र्दिने॑ क्ष॒यद्वी॑राय॒ प्र भ॑रामहे म॒तीः ।
यथा॒ शमस॑द्द्वि॒पदे॒ चतु॑ष्पदे॒ विश्वं॑ पु॒ष्टं ग्रामे॑ अ॒स्मिन्न॑नातु॒रम् ॥
ବଳବାନ ଓ ଜଟାଧାରୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଯାଁଙ୍କ ବୀରମାନେ ଘରେ ଅଛନ୍ତି, ଆମେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କରୁ, ଯେପରି ଦ୍ବିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦର କଲ୍ୟାଣ ହୁଏ ଏବଂ ଏହି ଗ୍ରାମରେ ସବୁ ପୁଷ୍ଟ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ରହେ।
1.114.2
मृ॒ळा नो॑ रुद्रो॒त नो॒ मय॑स्कृधि क्ष॒यद्वी॑राय॒ नम॑सा विधेम ते ।
यच्छं च॒ योश्च॒ मनु॑राये॒जे पि॒ता तद॑श्याम॒ तव॑ रुद्र॒ प्रणी॑तिषु ॥
ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ଉପରେ କୃପା କର, ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅ; ଯାଁର ବୀରମାନେ ଘରେ ଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାରରେ ପୂଜିବା। ମନୁ ଓ ପିତା ଯଜ୍ଞରେ ଯାହା କଲ୍ୟାଣ ଦେଲେ, ତୁମ ପଥନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ତାହା ଆମେ ଲାଭ କରୁ।
1.114.3
अ॒श्याम॑ ते सुम॒तिं दे॑वय॒ज्यया॑ क्ष॒यद्वी॑रस्य॒ तव॑ रुद्र मीढ्वः ।
सु॒म्ना॒यन्निद्विशो॑ अ॒स्माक॒मा च॒रारि॑ष्टवीरा जुहवाम ते ह॒विः ॥
ହେ ରୁଦ୍ର, ଦେବଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମ କୃପା ଆମେ ପାଇବା; ହେ କଲ୍ୟାଣଦାତା, ଯାଁର ବୀରମାନେ ଘରେ ଅଛନ୍ତି ତୁମ କୃପା ଆମେ ପାଇବା। ସୁଖ ଦେଇ ଆମ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନିଅ, ଅକ୍ଷତ ବୀରମାନଙ୍କ ସହ; ଆମେ ତୁମକୁ ହବି ଅର୍ପଣ କରୁ।
1.114.4
त्वे॒षं व॒यं रु॒द्रं य॑ज्ञ॒साधं॑ व॒ङ्कुं क॒विमव॑से॒ नि ह्व॑यामहे ।
आ॒रे अ॒स्मद्दैव्यं॒ हेळो॑ अस्यतु सुम॒तिमिद्व॒यम॒स्या वृ॑णीमहे ॥
ତେଜସ୍ୱୀ, ଯଜ୍ଞ ସାଧନକାରୀ, ବଙ୍କୁ, କବି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆମେ ଡାକୁ। ଦୈବ ରୋଗ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ; ଆମେ ତାଙ୍କ ସୁମତିକୁ ହିଁ ବାଛୁ।
1.114.5
दि॒वो व॑रा॒हम॑रु॒षं क॑प॒र्दिनं॑ त्वे॒षं रू॒पं नम॑सा॒ नि ह्व॑यामहे ।
हस्ते॒ बिभ्र॑द्भेष॒जा वार्या॑णि॒ शर्म॒ वर्म॑ छ॒र्दिर॒स्मभ्यं॑ यंसत् ॥
ଆକାଶର ବରାହ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ଜଟାଧାରୀ, ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପବାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାରରେ ଆମେ ଡାକୁ। ହାତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଔଷଧ ଧାରଣ କରି ସେ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ, କବଚ ଓ ରକ୍ଷା ଦେଉ।
1.114.6
इ॒दं पि॒त्रे म॒रुता॑मुच्यते॒ वचः॑ स्वा॒दोः स्वादी॑यो रु॒द्राय॒ वर्ध॑नम् ।
रास्वा॑ च नो अमृत मर्त॒भोज॑नं॒ त्मने॑ तो॒काय॒ तन॑याय मृळ ॥
ମରୁତ୍ମାନଙ୍କ ପିତା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ବାକ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ସେ ମଧୁରଠାରୁ ମଧୁର, ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧି ସ୍ତୁତ ହୁଏ। ହେ ଅମର, ମନୁଷ୍ୟକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଅନ୍ନ ଆମକୁ ଦିଅ; ଆମ ଶରୀର, ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶଧରଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କର।
1.114.7
मा नो॑ म॒हान्त॑मु॒त मा नो॑ अर्भ॒कं मा न॒ उक्ष॑न्तमु॒त मा न॑ उक्षि॒तम् ।
मा नो॑ वधीः पि॒तरं॒ मोत मा॒तरं॒ मा नः॑ प्रि॒यास्त॒न्वो॑ रुद्र रीरिषः ॥
ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମର ବଡ଼କୁ ବଧ କରନାହିଁ, ଆମ ଶିଶୁକୁ ବଧ କରନାହିଁ, ଆମକୁ ଅଭିଷେକ କରୁଥିବା ଓ ଅଭିଷିକ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରନାହିଁ। ଆମ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ବଧ କରନାହିଁ; ଆମ ପ୍ରିୟ ଶରୀରକୁ ଆଘାତ କରନାହିଁ।
1.114.8
मा न॑स्तो॒के तन॑ये॒ मा न॑ आ॒यौ मा नो॒ गोषु॒ मा नो॒ अश्वे॑षु रीरिषः ।
वी॒रान्मा नो॑ रुद्र भामि॒तो व॑धीर्ह॒विष्म॑न्तः॒ सद॒मित्त्वा॑ हवामहे ॥
ଆମ ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶରେ ଆମକୁ ହାନି କରନାହିଁ; ଆମ ଜୀବନରେ, ଗାଈରେ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ହାନି କରନାହିଁ। ହେ ରୁଦ୍ର, କ୍ରୋଧରେ ଆମ ବୀରମାନଙ୍କୁ ବଧ କରନାହିଁ। ହବିସ୍ ନେଇ ଆମେ ସର୍ବଦା ତୁମକୁ ହିଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
1.114.9
उप॑ ते॒ स्तोमा॑न्पशु॒पा इ॒वाक॑रं॒ रास्वा॑ पितर्मरुतां सु॒म्नम॒स्मे ।
भ॒द्रा हि ते॑ सुम॒तिर्मृ॑ळ॒यत्त॒माथा॑ व॒यमव॒ इत्ते॑ वृणीमहे ॥
ହେ ପଶୁପତି, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି ରଚିଲି; ହେ ମରୁତଙ୍କ ପିତା, ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପାମୟ; ତେଣୁ ଆମେ ତୁମର ସାହାଯ୍ୟକୁ ହିଁ ବାଛୁ।
1.114.10
आ॒रे ते॑ गो॒घ्नमु॒त पू॑रुष॒घ्नं क्षय॑द्वीर सु॒म्नम॒स्मे ते॑ अस्तु ।
मृ॒ळा च॑ नो॒ अधि॑ च ब्रूहि दे॒वाधा॑ च नः॒ शर्म॑ यच्छ द्वि॒बर्हाः॑ ॥
ତୁମଠାରୁ ଗୋହତ୍ୟା ଓ ନରହତ୍ୟା ଦୂରେ ରହୁ; ହେ ବହୁ ବୀରଙ୍କ ଅଧିପତି, ଆମ ପାଇଁ ତୁମର ଆନନ୍ଦ ହେଉ। ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, ଆମ ସହିତ କଥା କୁହ; ହେ ଦେବ, ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ହେ ଦ୍ୱିବର୍ହା।
1.114.11
अवो॑चाम॒ नमो॑ अस्मा अव॒स्यवः॑ शृ॒णोतु॑ नो॒ हवं॑ रु॒द्रो म॒रुत्वा॑न् ।
तन्नो॑ मि॒त्रो वरु॑णो मामहन्ता॒मदि॑तिः॒ सिन्धुः॑ पृथि॒वी उ॒त द्यौः ॥
ସାହାଯ୍ୟପ୍ରାର୍ଥୀ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛୁ; ମରୁତଙ୍କ ସହିତ ରୁଦ୍ର ଆମ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ; ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌ ମଧ୍ୟ ସେପରି।