ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.130.1
एन्द्र॑ या॒ह्युप॑ नः परा॒वतो॒ नायमच्छा॑ वि॒दथा॑नीव॒ सत्प॑ति॒रस्तं॒ राजे॑व॒ सत्प॑तिः॒ हवा॑महे त्वा व॒यम् ।
प्रय॑स्वन्तः सु॒ते सचा॑ पु॒त्रासो॒ न पि॒तरं॒ वाज॑सातये॒ मंहि॑ष्ठं॒ वाज॑सातये ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ସଭାରେ ସତ୍ପତିଙ୍କ ପରି, ଗୃହରେ ରାଜାଙ୍କ ପରି ସତ୍ପତି ତୁମକୁ ଆମେ ଡାକୁ। ସୋମ ଅଭିଷବରେ ଅର୍ପଣ ସହିତ ଆମେ, ଅନ୍ନଲାଭ ପାଇଁ, ପୁତ୍ରମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ପରି, ଅତି ମହାନ ତୁମକୁ ଡାକୁ।
1.130.2
पिबा॒ सोम॑मिन्द्र सुवा॒नमद्रि॑भिः॒ कोशे॑न सि॒क्तम॑व॒तं न वंस॑गस्तातृषा॒णो न वंस॑गः॒ मदा॑य हर्य॒ताय॑ ते ।
तु॒विष्ट॑माय॒ धाय॑से॒ आ त्वा॑ यच्छन्तु ह॒रितो॒ न सूर्य॒महा॒ विश्वे॑व॒ सूर्य॑म् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପଥରରେ ପେଷିତ, ଛାଣିରେ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ପିଅ; ତୃଷିତ ପରି ପିଅ। ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ସବୁଜ ଅଶ୍ୱମାନେ ତୁମକୁ ଅତି ବଳବାନ ପାଇଁ ବହନ କରୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସବୁ ଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି।
1.130.3
अवि॑न्दद्दि॒वो निहि॑तं॒ गुहा॑ नि॒धिं वेर्न गर्भं॒ परि॑वीत॒मश्म॑नि अन॒न्ते अ॒न्तरश्म॑नि व्र॒जं व॒ज्री गवा॑मिव ।
सिषा॑स॒न्नङ्गि॑रस्तमः॒ अपा॑वृणो॒दिष॒ इन्द्रः॒ परी॑वृता॒ द्वार॒ इषः॒ परी॑वृताः ॥
ସ୍ୱର୍ଗର ଗୁମ୍ଫାରେ ଲୁଚାଯାଇଥିବା ଧନକୁ ସେ ଖୋଜିଲେ; ବୀରର ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଗର୍ଭ ପରି; ଅନନ୍ତ ପଥର ଭିତରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଗାଈମାନଙ୍କର ଗୁହାଳ ଦେଖିଲେ। ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ଇଚ୍ଛାରେ ବନ୍ଦ ଧାନ୍ୟଭଣ୍ଡାର ଖୋଲିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଘେରା ଦ୍ୱାର ଓ ଘେରା ଅନ୍ନ ଖୋଲିଲେ।
1.130.4
दा॒दृ॒हा॒णो वज्र॒मिन्द्रो॒ गभ॑स्त्योः॒ क्षद्मे॑व ति॒ग्ममस॑नाय॒ सं श्य॑दहि॒हत्या॑य॒ सं श्य॑त्संविव्या॒न ओज॑सा ।
शवो॑भिरिन्द्र म॒ज्मना॒ तष्टे॑व वृ॒क्षं व॒निनो॒ नि वृ॑श्चसि पर॒श्वेव॒ नि वृ॑श्चसि ॥
ଦୁଇ ହାତରେ ବଜ୍ରକୁ ଦୃଢ଼ କରି ଇନ୍ଦ୍ର, କୁରା ପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ; ଅହିକୁ ବଧ କରିବାକୁ ସେ ସମର୍ଥ ହେଲେ; ଓଜସରେ ଆବୃତ ହୋଇ ସେ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବଳ ଓ ଶକ୍ତିରେ, କାଠୁରିଆ ଗଛ କାଟେ ତେମତି ତୁମେ ବନର ଗଛ କାଟ; କୁରାରେ କାଟିବା ପରି କାଟ।
1.130.5
त्वं वृथा॑ न॒द्य॑ इन्द्र॒ सर्त॒वेऽछा॑ समु॒द्रम॑सृजो॒ रथाँ॑ इव वाजय॒तो रथाँ॑ इव इ॒त ऊ॒तीर॑युञ्जत ।
स॒मा॒नमर्थ॒मक्षि॑तं धे॒नूरि॑व॒ मन॑वे वि॒श्वदो॑हसो॒ जना॑य वि॒श्वदो॑हसः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃଥା ନୁହେଁ, ନଦୀମାନଙ୍କୁ ବହିବା ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର ଆଡ଼କୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଲ; ବଳ ଖୋଜୁଥିବା ରଥ ଛାଡ଼ିବା ପରି; ଏଠାରୁ ସେମାନେ ସହାୟତାମାନଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ିଲେ। ଏକ ଅକ୍ଷୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଈମାନଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତ ଜନତା ପାଇଁ ସବୁ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି।
1.130.6
इ॒मां ते॒ वाचं॑ वसू॒यन्त॑ आ॒यवो॒ रथं॒ न धीरः॒ स्वपा॑ अतक्षिषुः सु॒म्नाय॒ त्वाम॑तक्षिषुः शु॒म्भन्तो॒ जेन्यं॑ यथा ।
वाजे॑षु विप्र वा॒जिन॒मत्य॑मिव॒ शव॑से सा॒तये॒ धना॒ विश्वा॒ धना॑नि सा॒तये॑ ॥
ଏହି ବାଣୀ ତୁମ ପାଇଁ, ଧନ ଇଚ୍ଛାକରୁଥିବା କବିମାନେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉତ୍ତମ ହାତବିଶିଷ୍ଟ ଯେପରି ରଥ ଗଢ଼େ, ସେପରି ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସେମାନେ ଏହାକୁ ଗଢ଼ିଲେ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯୁବକ ପରି, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ହେ ବିପ୍ର, ବଳବାନ ଅଶ୍ୱ ପରି, ବଳ ପାଇଁ, ବିଜୟ ପାଇଁ, ସବୁ ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ।
1.130.7
भि॒नत्पुरो॑ नव॒तिमि॑न्द्र पू॒रवे॒ दिवो॑दासाय॒ महि॑ दा॒शुषे॑ नृतो॒ वज्रे॑ण दा॒शुषे॑ नृतो अतिथि॒ग्वाय॒ शम्ब॑रं ।
गि॒रेरु॒ग्रो अवा॑भरन्म॒हो धना॑नि॒ दय॑मान॒ ओज॑सा॒ विश्वा॒ धना॒न्योज॑सा ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂରୁ ପାଇଁ ତୁମେ ନବେ ନବେ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଲ; ଦିବୋଦାସ ଓ ଦାତା ଅତିଥିଗ୍ୱ ପାଇଁ, ହେ ବୀର, ବଜ୍ରରେ ଶମ୍ବରକୁ ବଧ କଲ। ପର୍ବତରୁ ଉଗ୍ର ହୋଇ ତୁମେ ମହାନ ଧନ ତଳକୁ ଆଣିଲ; ନିଜ ଓଜରେ ଦିଅନ୍ତେ, ନିଜ ଓଜରେ ସମସ୍ତ ଧନ ପାଇଲ।
1.130.8
इन्द्रः॑ स॒मत्सु॒ यज॑मान॒मार्यं॒ प्राव॒द्विश्वे॑षु श॒तमू॑तिरा॒जिषु॒ स्व॑र्मीळ्हेष्वा॒जिषु॒ मन॑वे॒ शास॑दव्र॒तान् ।
त्वचं॑ कृ॒ष्णाम॑रन्धय॒त्दक्ष॒न्न विश्वं॑ ततृषा॒णमो॑षति॒ न्य॑र्शसा॒नमो॑षति ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଜ୍ଞକାରୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଶହେ ରକ୍ଷାଧାରୀ ସେ ସବୁ ଯୁଦ୍ଧରେ, ସ୍ୱର୍ମୀଢ ଯୁଦ୍ଧରେ। ମନୁ ପାଇଁ ନିୟମହୀନମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରି ସେ କଳା ଚର୍ମକୁ ଆଲୋକହୀନ କଲେ; ଅଗ୍ନି ଯେପରି ସବୁ ଦହେ, ସେପରି ସେ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ ଲୋଭୀକୁ ତଳେ ଦହିଲେ।
1.130.9
सूर॑श्च॒क्रं प्र वृ॑हज्जा॒त ओज॑सा प्रपि॒त्वे वाच॑मरु॒णो मु॑षायतीशा॒न आ मु॑षायति उ॒शना॒ यत्प॑रा॒वतः॑ ।
अज॑गन्नू॒तये॑ कवे सु॒म्नानि॒ विश्वा॒ मनु॑षेव तु॒र्वणि॒रहा॒ विश्वे॑व तु॒र्वणिः॑ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ର ଆଗକୁ ଘୂରେ; ବଳରୁ ଜନ୍ମିତ ସେ ତାହାକୁ ଆଗକୁ ଚଳାଏ; ଅରୁଣ ବାଣୀ ଚୋରେ, ଶାସନ କରି ଚୋରେ; ଉଶନା ଦୂରରୁ ଆସିଲେ। ହେ କବି, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସିଲ, ସବୁ ସୁଖ ଆଣି; ମଣିଷ ପାଇଁ ତୁର୍ବଣି ପରି, ସବୁ ଦିନରେ ତୁର୍ବଣି ପରି।
1.130.10
स नो॒ नव्ये॑भिर्वृषकर्मन्नु॒क्थैः पुरां॑ दर्तः पा॒युभिः॑ पाहि श॒ग्मैः ।
दि॒वो॒दा॒सेभि॑रिन्द्र॒ स्तवा॑नो वावृधी॒था अहो॑भिरिव॒ द्यौः ॥
ସେ ଆମ ପାଇଁ ନୂଆ ସ୍ତୋତ୍ରରେ, ହେ ବୃଷକର୍ମା, ହେ ଦୁର୍ଗଭେଦୀ, ରକ୍ଷାରେ ରକ୍ଷା କର, ଶୁଭ ସ୍ତୁତିରେ। ଦିବୋଦାସଙ୍କ ସହ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତ ହୋଇ ତୁମେ ବଢ଼, ଦିନେ ଦିନେ ଆକାଶ ବଢ଼ିବା ପରି।