Ṛgveda · Sūkta 1.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.168.1
य॒ज्ञाय॑ज्ञा वः सम॒ना तु॑तु॒र्वणि॒र्धियं॑धियं वो देव॒या उ॑ दधिध्वे ।
आ वो॒ऽर्वाचः॑ सुवि॒ताय॒ रोद॑स्योर्म॒हे व॑वृत्या॒मव॑से सुवृ॒क्तिभिः॑ ॥
O Maruts, bei jedem Opfer und jedem Gedanken sind euch schnelle Lobpreisungen in einmütigem Einklang dargebracht. Für das große Wohl von Himmel und Erde, zum Schutz, rufe ich euch hierher mit guten Hymnen.
1.168.2
व॒व्रासो॒ न ये स्व॒जाः स्वत॑वस॒ इषं॒ स्व॑रभि॒जाय॑न्त॒ धूत॑यः ।
स॒ह॒स्रिया॑सो अ॒पां नोर्मय॑ आ॒सा गावो॒ वन्द्या॑सो॒ नोक्षणः॑ ॥
Selbstgeboren, mächtig aus eigener Kraft, erhoben sie sich wie Herden für Nahrung und Licht. Tausendfach stark, gleichen sie den Wellen der Wasser, lobenswerten Kühen, prallutrigen Kühen.
1.168.3
सोमा॑सो॒ न ये सु॒तास्तृ॒प्तांश॑वो हृ॒त्सु पी॒तासो॑ दु॒वसो॒ नास॑ते ।
ऐषा॒मंसे॑षु र॒म्भिणी॑व रारभे॒ हस्ते॑षु खा॒दिश्च॑ कृ॒तिश्च॒ सं द॑धे ॥
Wie gepresster Soma sind sie, deren Glieder gesättigt sind; in den Herzen getrunken, sitzen sie freigebig da. Auf ihre Schultern steige ich wie ein Trommler; in meinen Händen halte ich Schwert und Tat zugleich.
1.168.4
अव॒ स्वयु॑क्ता दि॒व आ वृथा॑ ययु॒रम॑र्त्याः॒ कश॑या चोदत॒ त्मना॑ ।
अ॒रे॒णव॑स्तुविजा॒ता अ॑चुच्यवुर्दृ॒ळ्हानि॑ चिन्म॒रुतो॒ भ्राज॑दृष्टयः ॥
Selbst angeschirrt kamen sie vom Himmel herab, unsterblich, nicht umsonst. Mit der Peitsche treibt euch selbst an. Staubaufwirbelnde, weit geborene Maruts, ihr erschüttert selbst das Feste, o Maruts von leuchtendem Antlitz.
1.168.5
को वो॒ऽन्तर्म॑रुत ऋष्टिविद्युतो॒ रेज॑ति॒ त्मना॒ हन्वे॑व जि॒ह्वया॑ ।
ध॒न्व॒च्युत॑ इ॒षां न याम॑नि पुरु॒प्रैषा॑ अह॒न्यो॑ नैत॑शः ॥
O Maruts, wer unter euch, mit Blitzflammen, zittert aus eigenem Antrieb, wie ein Kiefer, wie eine Zunge? Vom Bogen getrieben, wie die Regen in ihrem Lauf, vielfach angetrieben, immerdar unwandelbar, schnell aus der Ferne.
1.168.6
क्व॑ स्विद॒स्य रज॑सो म॒हस्परं॒ क्वाव॑रं मरुतो॒ यस्मि॑न्नाय॒य ।
यच्च्या॒वय॑थ विथु॒रेव॒ संहि॑तं॒ व्यद्रि॑णा पतथ त्वे॒षम॑र्ण॒वम् ॥
O Maruts, wo ist das ferne Ende dieses großen Raumes, und wo das nahe Ende, woher ihr kamt? Als ihr das Verdichtete wie eine Tenne erschüttertet, trenntet ihr die Wolken mit dem Stein und schleudertet sie auf den leuchtenden Ozean.
1.168.7
सा॒तिर्न वोऽम॑वती॒ स्व॑र्वती त्वे॒षा विपा॑का मरुतः॒ पिपि॑ष्वती ।
भ॒द्रा वो॑ रा॒तिः पृ॑ण॒तो न दक्षि॑णा पृथु॒ज्रयी॑ असु॒र्ये॑व॒ जञ्ज॑ती ॥
O Maruts, eure Gabe ist hilfreich, leuchtend, kraftvoll und fruchtbringend, wie das Geschenk eines Gebers; sie ist weitreichend und donnert wie das Brüllen eines Herrn (asura).
1.168.8
प्रति॑ ष्टोभन्ति॒ सिन्ध॑वः प॒विभ्यो॒ यद॒भ्रियां॒ वाच॑मुदी॒रय॑न्ति ।
अव॑ स्मयन्त वि॒द्युतः॑ पृथि॒व्यां यदी॑ घृ॒तं म॒रुतः॑ प्रुष्णु॒वन्ति॑ ॥
Für den Blitz (paví) tönen die Flüsse vorwärts, wenn sie ihre donnernde Stimme erheben; die Blitze lächeln auf der Erde, o Maruts, wenn sie das ghṛta (Wasser) ergießen.
1.168.9
असू॑त॒ पृश्नि॑र्मह॒ते रणा॑य त्वे॒षम॒यासां॑ म॒रुता॒मनी॑कम् ।
ते स॑प्स॒रासो॑ (ऽ)जनय॒न्ताभ्व॒मादित्स्व॒धामि॑षि॒रां पर्य॑पश्यन् ॥
Die gescheckte Kuh (die Erde) gebar das mächtige, unermüdliche Heer der Maruts für den großen Kampf; sie sind Krieger, die gemeinsam ziehen, und sie erblickten dann ringsum die nährende svadhā.
1.168.10
ए॒ष व॒ स्तोमो॑ मरुत इ॒यं गीर्मा॑न्दा॒र्यस्य॑ मा॒न्यस्य॑ का॒रोः ।
एषा या॑सीष्ट त॒न्वे॑ व॒यां वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम् ॥
O Maruts, dies ist euer Lob, und dies ist das Lied des verehrten Dichters Māndārya; mit dieser Nahrung mögt ihr zu unserem Leib kommen, auf dass wir Nahrung, Kraft und den ewig jungen Geber erlangen.