ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 1.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.168.1
य॒ज्ञाय॑ज्ञा वः सम॒ना तु॑तु॒र्वणि॒र्धियं॑धियं वो देव॒या उ॑ दधिध्वे ।
आ वो॒ऽर्वाचः॑ सुवि॒ताय॒ रोद॑स्योर्म॒हे व॑वृत्या॒मव॑से सुवृ॒क्तिभिः॑ ॥
ഹേ മരുത്തുകളേ, എല്ലാ യജ്ഞത്തിലും എല്ലാ ചിന്തയിലും നിങ്ങൾക്കായി ഒരേ സ്വരത്തിൽ വേഗമേറിയ സ്തുതികൾ വെച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും മഹത്തായ ക്ഷേമത്തിനും സംരക്ഷണത്തിനുമായി നല്ല സ്തോത്രങ്ങളാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇവിടേക്ക് വിളിക്കുന്നു.
1.168.2
व॒व्रासो॒ न ये स्व॒जाः स्वत॑वस॒ इषं॒ स्व॑रभि॒जाय॑न्त॒ धूत॑यः ।
स॒ह॒स्रिया॑सो अ॒पां नोर्मय॑ आ॒सा गावो॒ वन्द्या॑सो॒ नोक्षणः॑ ॥
സ്വയം ജനിച്ചവരും സ്വന്തം ബലത്താൽ ശക്തരുമായ അവർ, ആഹാരത്തിനും പ്രകാശത്തിനുമായി കൂട്ടങ്ങൾ പോലെ ഉയർന്നു. ആയിരം ബലമുള്ള അവർ ജലത്തിരകൾ പോലെയും സ്തുത്യരായ പശുക്കൾ പോലെയും മടി നിറഞ്ഞ പശുക്കൾ പോലെയുമാണ്.
1.168.3
सोमा॑सो॒ न ये सु॒तास्तृ॒प्तांश॑वो हृ॒त्सु पी॒तासो॑ दु॒वसो॒ नास॑ते ।
ऐषा॒मंसे॑षु र॒म्भिणी॑व रारभे॒ हस्ते॑षु खा॒दिश्च॑ कृ॒तिश्च॒ सं द॑धे ॥
പിഴിഞ്ഞെടുത്ത സോമം പോലെ ഉള്ളവർ, തൃപ്തമായ അംഗങ്ങളുള്ളവർ; ഹൃദയങ്ങളിൽ പാനം ചെയ്യപ്പെട്ട് ഉദാരരായി ഇരിക്കുന്നു. അവരുടെ തോളുകളിൽ മുരശടിക്കുന്നവനെപ്പോലെ ഞാൻ കയറുന്നു; കൈകളിൽ വാളും കർമ്മവും ഞാൻ ധരിക്കുന്നു.
1.168.4
अव॒ स्वयु॑क्ता दि॒व आ वृथा॑ ययु॒रम॑र्त्याः॒ कश॑या चोदत॒ त्मना॑ ।
अ॒रे॒णव॑स्तुविजा॒ता अ॑चुच्यवुर्दृ॒ळ्हानि॑ चिन्म॒रुतो॒ भ्राज॑दृष्टयः ॥
സ്വയം കെട്ടിയ അവർ ആകാശത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങി; അമർത്യരായി വെറുതെ പോയില്ല. ചാട്ടവാറിനാൽ നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കൂ. പൊടി ഇളക്കുന്ന, വിപുലമായി ജനിച്ച മരുത്തുകൾ ഉറച്ച വസ്തുക്കളെയും ഇളക്കുന്നു; തിളങ്ങുന്ന മുഖമുള്ള മരുത്തുകളേ.
1.168.5
को वो॒ऽन्तर्म॑रुत ऋष्टिविद्युतो॒ रेज॑ति॒ त्मना॒ हन्वे॑व जि॒ह्वया॑ ।
ध॒न्व॒च्युत॑ इ॒षां न याम॑नि पुरु॒प्रैषा॑ अह॒न्यो॑ नैत॑शः ॥
ഹേ മരുത്തുകളേ, നിങ്ങളിൽ മിന്നൽ ജ്വാലകളുള്ളവൻ ആരാണ് തനിയെ വിറയ്ക്കുന്നത്, താടിയെല്ലുപോലെ, നാവുകൊണ്ടെന്നപോലെ? വില്ലിനാൽ പ്രേരിതനായി, മഴപോലെ വേഗത്തിൽ, പല പ്രേരണകളുള്ളവനായി, എപ്പോഴും അചലനായി, ദൂരത്തുനിന്ന് ചടുലമായി നീങ്ങുന്നവൻ ആരാണ്?
1.168.6
क्व॑ स्विद॒स्य रज॑सो म॒हस्परं॒ क्वाव॑रं मरुतो॒ यस्मि॑न्नाय॒य ।
यच्च्या॒वय॑थ विथु॒रेव॒ संहि॑तं॒ व्यद्रि॑णा पतथ त्वे॒षम॑र्ण॒वम् ॥
ഹേ മരുത്തുകളേ, ഈ മഹത്തായ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ദൂരത്തെ അറ്റം എവിടെ, സമീപ അറ്റം എവിടെ, നിങ്ങൾ എവിടെനിന്ന് വന്നു? കളത്തിലെന്നപോലെ കൂട്ടിവെച്ചതിനെ നിങ്ങൾ ഇളക്കിയപ്പോൾ, കല്ലുകൊണ്ട് മേഘങ്ങളെ വേർതിരിച്ച് പ്രകാശിക്കുന്ന സമുദ്രത്തിലേക്ക് വീഴ്ത്തി.
1.168.7
सा॒तिर्न वोऽम॑वती॒ स्व॑र्वती त्वे॒षा विपा॑का मरुतः॒ पिपि॑ष्वती ।
भ॒द्रा वो॑ रा॒तिः पृ॑ण॒तो न दक्षि॑णा पृथु॒ज्रयी॑ असु॒र्ये॑व॒ जञ्ज॑ती ॥
ഹേ മരുത്തുകളേ, നിങ്ങളുടെ ദാനം സഹായകവും പ്രകാശമുള്ളതും ശക്തവും ഫലദായകവുമാണ്; ദാതാവിന്റെ സമ്മാനം പോലെ വിസ്തൃതവും അസുരന്റെ ഗർജ്ജനം പോലെ മുഴങ്ങുന്നതുമാണ്.
1.168.8
प्रति॑ ष्टोभन्ति॒ सिन्ध॑वः प॒विभ्यो॒ यद॒भ्रियां॒ वाच॑मुदी॒रय॑न्ति ।
अव॑ स्मयन्त वि॒द्युतः॑ पृथि॒व्यां यदी॑ घृ॒तं म॒रुतः॑ प्रुष्णु॒वन्ति॑ ॥
പവിക്കായി നദികൾ മുന്നോട്ട് മുഴങ്ങുന്നു, അവർ ഗർജ്ജിക്കുന്ന സ്വരം ഉയർത്തുമ്പോൾ; ഹേ മരുത്തുകളേ, അവർ ഘൃതം (ജലം) ചൊരിയുമ്പോൾ മിന്നലുകൾ ഭൂമിയിൽ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
1.168.9
असू॑त॒ पृश्नि॑र्मह॒ते रणा॑य त्वे॒षम॒यासां॑ म॒रुता॒मनी॑कम् ।
ते स॑प्स॒रासो॑ (ऽ)जनय॒न्ताभ्व॒मादित्स्व॒धामि॑षि॒रां पर्य॑पश्यन् ॥
പുള്ളിയുള്ള പശു (ഭൂമി) മഹായുദ്ധത്തിനായി മരുത്തുകളുടെ ശക്തവും ക്ഷീണമില്ലാത്തതുമായ സൈന്യത്തെ പ്രസവിച്ചു; ഒരുമിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന വീരന്മാരായ അവർ പിന്നീട് പോഷകമായ സ്വധയെ ചുറ്റും കണ്ടു.
1.168.10
ए॒ष व॒ स्तोमो॑ मरुत इ॒यं गीर्मा॑न्दा॒र्यस्य॑ मा॒न्यस्य॑ का॒रोः ।
एषा या॑सीष्ट त॒न्वे॑ व॒यां वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम् ॥
ഹേ മരുത്തുകളേ, ഇതു നിങ്ങൾക്കുള്ള സ്തോത്രം; ഇത് മാന്ദാര്യൻ എന്ന ബഹുമാന്യനായ കവിയുടെ ഗാനമാണ്; ഈ ആഹാരത്തോടെ നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലേക്കു വരിക, ഞങ്ങൾ പോഷണവും ബലവും എന്നും യൗവനമുള്ള ദാതാവിനെയും നേടട്ടെ.