ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.135

10.135.1

यस्मि॑न्वृ॒क्षे सु॑पला॒शे दे॒वैः स॒म्पिब॑ते य॒मः ।
अत्रा॑ नो वि॒श्पतिः॑ पि॒ता पु॑रा॒णाँ अनु॑ वेनति ॥

ସୁନ୍ଦର ପତ୍ରଯୁକ୍ତ ବୃକ୍ଷରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯମ ପାନ କରନ୍ତି; ସେଠାରେ ଆମର ବିଶ୍ୱପତି ପିତା ପୁରାତନ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କୁ ଲୋଡ଼ନ୍ତି।

पु॒रा॒णाँ अ॑नु॒वेन॑न्तं॒ चर॑न्तं पा॒पया॑मु॒या ।
अ॒सू॒यन्न॒भ्य॑चाकशं॒ तस्मा॑ अस्पृहयं॒ पुनः॑ ॥

ପୁରାତନ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କୁ ଲୋଡ଼ି ବୁଲୁଥିବା ତାଙ୍କୁ, ଏହି ପାପ ସହ ସେଦିଗକୁ — ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଦେଖିଲି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନର୍ବାର ଲାଳସା କଲି।

यं कु॑मार॒ नवं॒ रथ॑मच॒क्रं मन॒साकृ॑णोः ।
एके॑षं वि॒श्वतः॒ प्राञ्च॒मप॑श्य॒न्नधि॑ तिष्ठसि ॥

ହେ କୁମାର! ନୂଆ, ଚକ୍ରହୀନ ରଥ ତୁମେ ମନରେ ସୃଷ୍ଟି କଲ — ଏକ ଅକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟ, ସବୁଦିଗକୁ ଆଗକୁ ଯାଉଥିବା — ତା ଉପରେ, ତାକୁ ଦେଖି ତୁମେ ଠିଆ ହେଉଛ।

यं कु॑मार॒ प्राव॑र्तयो॒ रथं॒ विप्रे॑भ्य॒स्परि॑ ।
तं सामानु॒ प्राव॑र्तत॒ समि॒तो ना॒व्याहि॑तम् ॥

ହେ କୁମାର! ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ଆଗକୁ ଘୁରାଇଥିବା ରଥ ପଛରେ ସାମଗାନ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଫେରିଲା; ଏଠାରୁ ତାହା ନୌକାରେ ରଖାଯାଇଛି।

कः कु॑मा॒रम॑जनय॒द्रथं॒ को निर॑वर्तयत् ।
कः स्वि॒त्तद॒द्य नो॑ ब्रूयादनु॒देयी॒ यथाभ॑वत् ॥

କିଏ କୁମାରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା, କିଏ ରଥକୁ ବାହାରେ ଘୁରାଇଲା? ସେ କଥା ଆଜି ଆମକୁ କିଏ କହିବ — ତାହା କିପରି ଉତ୍ତର ହେଲା?

यथाभ॑वदनु॒देयी॒ ततो॒ अग्र॑मजायत ।
पु॒रस्ता॑द्बु॒ध्न आत॑तः प॒श्चान्नि॒रय॑णं कृ॒तम् ॥

ସେ ଉତ୍ତର ଯେପରି ହେଲା, ସେପରି ପ୍ରଥମେ ଯାହା ଆଗରେ ଥିଲା ତାହା ଜନ୍ମିଲା; ଆଗରେ ମୂଳ, ପଛରେ ବିସ୍ତାର, ଗତିର ପଥ ନିର୍ମିତ ହେଲା।

इ॒दं य॒मस्य॒ साद॑नं देवमा॒नं यदु॒च्यते॑ ।
इ॒यम॑स्य धम्यते ना॒ळीर॒यं गी॒र्भिः परि॑ष्कृतः ॥

ଯମଙ୍କ ଏହି ଆସନ, ଯାହା ଦେବତା ପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଏହି ନଳୀ ବଜାଯାଉଛି; ଏହା ଗୀତରେ ସଜ୍ଜିତ।