Ṛgveda · Sūkta 10.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.18.1
परं॑ मृत्यो॒ अनु॒ परे॑हि॒ पन्थां॒ यस्ते॒ स्व इत॑रो देव॒याना॑त् ।
चक्षु॑ष्मते शृण्व॒ते ते॑ ब्रवीमि॒ मा नः॑ प्र॒जां री॑रिषो॒ मोत वी॒रान् ॥
O Mṛtyu, geh vorwärts auf deinem eigenen Weg, verschieden vom Pfad der Götter. Zu dem Sehenden und Hörenden sage ich: Schade nicht unseren Nachkommen, noch unseren Helden.
10.18.2
मृ॒त्योः प॒दं यो॒पय॑न्तो॒ यदैत॒ द्राघी॑य॒ आयुः॑ प्रत॒रं दधा॑नाः ।
आ॒प्याय॑मानाः प्र॒जया॒ धने॑न शु॒द्धाः पू॒ता भ॑वत यज्ञियासः ॥
Die dem Schritt des Todes nahend hinschritten und ein langes Leben vor sich trugen: von Nachkommen und Reichtum genährt, werdet gereinigt und rein, ihr des Opfers Würdigen.
10.18.3
इ॒मे जी॒वा वि मृ॒तैराव॑वृत्र॒न्नभू॑द्भ॒द्रा दे॒वहू॑तिर्नो अ॒द्य ।
प्राञ्चो॑ अगाम नृ॒तये॒ हसा॑य॒ द्राघी॑य॒ आयुः॑ प्रत॒रं दधा॑नाः ॥
Diese Lebenden sind von den Toten getrennt worden; heute ist unser göttlicher Anruf günstig geworden. Wir sind vorwärtsgeschritten zum Tanz und zum Lachen, ein langes Leben vor uns tragend.
10.18.4
इ॒मं जी॒वेभ्यः॑ परि॒धिं द॑धामि॒ मैषां॒ नु गा॒दप॑रो॒ अर्थ॑मे॒तम् ।
श॒तं जी॑वन्तु श॒रदः॑ पुरू॒चीर॒न्तर्मृ॒त्युं द॑धतां॒ पर्व॑तेन ॥
Für die Lebenden lege ich diesen Ring; keiner von ihnen gehe einem anderen Ziel entgegen. Mögen sie hundert Herbste leben; mögen die vielgestaltigen Herbste den Tod zwischen sie setzen, mit dem Berge.
10.18.5
यथाहा॑न्यनुपू॒र्वं भव॑न्ति॒ यथ॑ ऋ॒तव॑ ऋ॒तुभि॒र्यन्ति॑ सा॒धु ।
यथा॒ न पूर्व॒मप॑रो॒ जहा॑ति ए॒वा धा॑त॒रायूं॑षि कल्पयैषाम् ॥
Wie die Tage der Reihe nach kommen, wie die Jahreszeiten gut durch die Jahreszeiten gehen, und wie einer den früheren nicht zurücklässt, so bestimme, o Dhātṛ, die Lebensdauer dieser.
10.18.6
आ रो॑ह॒तायु॑र्ज॒रसं॑ वृणा॒ना अ॑नुपू॒र्वं यत॑माना॒ यति॒ ष्ठ ।
इ॒ह त्वष्टा॑ सु॒जनि॑मा स॒जोषा॑ दी॒र्घमायुः॑ करति जी॒वसे॑ वः ॥
Steigt empor zum Leben und wählt das Alter; in Ordnung strebend, geht und bleibt stehen. Hier möge Tvaṣṭṛ, der Wohlgeborene, in Eintracht, euch ein langes Leben zum Leben schaffen.
10.18.7
इ॒मा नारी॑रविध॒वाः सु॒पत्नी॒राञ्ज॑नेन स॒र्पिषा॒ सं वि॑शन्तु ।
अ॒न॒श्रवो॑ऽनमी॒वाः सु॒रत्ना॒ आ रो॑हन्तु॒ जन॑यो॒ योनि॒मग्रे॑ ॥
Diese Frauen, nicht verwitwet, mit gutem Gatten, sollen zusammen mit Collyrium und Ghee eintreten. Die Gattinnen, frei von Tränen und Krankheit, reich geschmückt, sollen wie zuvor emporsteigen.
10.18.8
उदी॑र्ष्व नार्य॒भि जी॑वलो॒कं ग॒तासु॑मे॒तमुप॑ शेष॒ एहि॑ ।
ह॒स्त॒ग्रा॒भस्य॑ दिधि॒षोस्तवे॒दं पत्यु॑र्जनि॒त्वम॒भि सं ब॑भूथ ॥
Frau, erhebe dich, komm zur Welt der Lebenden. Du hast dich zu dem gelegt, dessen Atem entwich; komm. Mit deinem Gatten, der deine Hand ergriff und dich begehrt, bist du wiedergeboren.
10.18.9
धनु॒र्हस्ता॑दा॒ददा॑नो मृ॒तस्या॒स्मे क्ष॒त्राय॒ वर्च॑से॒ बला॑य ।
अत्रै॒व त्वमि॒ह व॒यं सु॒वीरा॒ विश्वा॒ स्पृधो॑ अ॒भिमा॑तीर्जयेम ॥
Den Bogen aus der Hand des Toten nehmend, für unsere Kraft, Pracht und Stärke — hier eben, du und wir, mit guten Helden, mögen wir alle Rivalen und feindlichen Angreifer besiegen.
10.18.10
उप॑ सर्प मा॒तरं॒ भूमि॑मे॒तामु॑रु॒व्यच॑सं पृथि॒वीं सु॒शेवा॑म् ।
ऊर्ण॑म्रदा युव॒तिर्दक्षि॑णावत ए॒षा त्वा॑ पातु॒ निरृ॑तेरु॒पस्था॑त् ॥
Mutter, kriech zu dieser Erde hin, weit ausgebreitet und gütig. Weit ausgebreitet, weich wie Wolle, jung und gabenspendend, möge sie dich aus Nirṛtis Schoß beschützen.
10.18.11
उच्छ्व॑ञ्चस्व पृथिवि॒ मा नि बा॑धथाः सूपाय॒नास्मै॑ भव सूपवञ्च॒ना ।
मा॒ता पु॒त्रं यथा॑ सि॒चाभ्ये॑नं भूम ऊर्णुहि ॥
Erde, schwelle auf, drücke ihn nicht nieder. Sei ihm leicht zugänglich, leicht zu umarmen. Wie eine Mutter ihren Sohn mit ihrer Umarmung bedeckt, so bedecke ihn, o Erde.
10.18.12
उ॒च्छ्वञ्च॑माना पृथि॒वी सु ति॑ष्ठतु स॒हस्रं॒ मित॒ उप॒ हि श्रय॑न्ताम् ।
ते गृ॒हासो॑ घृत॒श्चुतो॑ भवन्तु वि॒श्वाहा॑स्मै शर॒णाः स॒न्त्वत्र॑ ॥
Möge die sich erhebende Erde fest und gut stehen; mögen tausend Pfeiler auf ihr ruhen. Mögen jene Häuser von Ghee triefen; mögen sie ihm hier stets Zuflucht sein.
10.18.13
उत्ते॑ स्तभ्नामि पृथि॒वीं त्वत्परी॒मं लो॒गं नि॒दध॒न्मो अ॒हं रि॑षम् ।
ए॒तां स्थूणां॑ पि॒तरो॑ धारयन्तु॒ तेऽत्रा॑ य॒मः साद॑ना ते मिनोतु ॥
Für dich hebe ich die Erde empor; indem ich diesen Erdhügel um dich lege, möge ich niemals Schaden anrichten. Mögen die Väter diese Pfeiler halten, und mögen hier Yama deine Ruhestätten bereiten.
10.18.14
प्र॒ती॒चीने॒ मामह॒नीष्वाः॑ प॒र्णमि॒वा द॑धुः ।
प्र॒तीचीं॑ जग्रभा॒ वाच॒मश्वं॑ रश॒नया॑ यथा ॥
An dem Tag, an dem die Pfeile zurückkehren, legten sie mich nieder wie eine Feder. Ich ergriff die zurückkehrende Rede, wie man ein Pferd am Zügel packt.