ઋગ્વેદ · સૂક્ત 10.57

10.57.1

मा प्र गा॑म प॒थो व॒यं मा य॒ज्ञादि॑न्द्र सो॒मिनः॑ ।
मान्त स्थु॑र्नो॒ अरा॑तयः ॥

હે ઇન્દ્ર, સોમ નિચોવનારા અમે યજ્ઞના માર્ગથી ન ભટકીએ; અમારા શત્રુઓ અમારી વચ્ચે ન ઊભા રહે.

यो य॒ज्ञस्य॑ प्र॒साध॑न॒स्तन्तु॑र्दे॒वेष्वात॑तः ।
तमाहु॑तं नशीमहि ॥

યજ્ઞને સિદ્ધ કરનારો જે દોરો દેવોમાં વિસ્તરેલો છે, તે આહુતિ અમે પ્રાપ્ત કરીએ.

मनो॒ न्वा हु॑वामहे नाराशं॒सेन॒ सोमे॑न ।
पि॒तॄ॒णां च॒ मन्म॑भिः ॥

હવે મનથી અમે આહ્વાન કરીએ છીએ; નારાશંસ અને સોમ સાથે, અને પિતૃઓને મંત્રો વડે પણ આહ્વાન કરીએ છીએ.

आ त॑ एतु॒ मनः॒ पुनः॒ क्रत्वे॒ दक्षा॑य जी॒वसे॑ ।
ज्योक्च॒ सूर्यं॑ दृ॒शे ॥

તારું મન ફરી પાછું આવે — સંકલ્પ, બળ અને જીવન માટે; અને અમે સૂર્યને જોઈ શકીએ.

पुन॑र्नः पितरो॒ मनो॒ ददा॑तु॒ दैव्यो॒ जनः॑ ।
जी॒वं व्रातं॑ सचेमहि ॥

હે પિતૃઓ, દૈવી જન અમને ફરીથી મન આપે; જીવન અને સમૂહ સાથે અમે જોડાઈએ.

व॒यं सो॑म व्र॒ते तव॒ मन॑स्त॒नूषु॒ बिभ्र॑तः ।
प्र॒जाव॑न्तः सचेमहि ॥

હે સોમ, તારા વ્રતમાં, તારા મનને શરીરમાં ધારણ કરીને, સંતાનો સાથે અમે જોડાઈએ.