ऋग्वेद · सूक्त 10.57

10.57.1

मा प्र गा॑म प॒थो व॒यं मा य॒ज्ञादि॑न्द्र सो॒मिनः॑ ।
मान्त स्थु॑र्नो॒ अरा॑तयः ॥

हे इंद्रा, सोम पिळणारे आम्ही यज्ञाच्या मार्गापासून दूर न जावो; आमचे शत्रू आमच्यामध्ये उभे न राहोत.

यो य॒ज्ञस्य॑ प्र॒साध॑न॒स्तन्तु॑र्दे॒वेष्वात॑तः ।
तमाहु॑तं नशीमहि ॥

यज्ञाला पूर्ण करणारा जो धागा देवांमध्ये पसरलेला आहे, त्या आहुतीला आम्ही प्राप्त करो.

मनो॒ न्वा हु॑वामहे नाराशं॒सेन॒ सोमे॑न ।
पि॒तॄ॒णां च॒ मन्म॑भिः ॥

आता मनाने आम्ही आवाहन करतो; नाराशंसासह, सोमासह, आणि पितरांनाही मंत्रांनी आवाहन करतो.

आ त॑ एतु॒ मनः॒ पुनः॒ क्रत्वे॒ दक्षा॑य जी॒वसे॑ ।
ज्योक्च॒ सूर्यं॑ दृ॒शे ॥

तुझे मन पुन्हा परत येवो — संकल्पासाठी, बलासाठी, जीवनासाठी; आणि आम्हाला सूर्य पाहता यावा.

पुन॑र्नः पितरो॒ मनो॒ ददा॑तु॒ दैव्यो॒ जनः॑ ।
जी॒वं व्रातं॑ सचेमहि ॥

हे पितरांनो, दैवी जन आम्हाला पुन्हा मन देवो; जीवन आणि समुदायाशी आम्ही जोडले जावो.

व॒यं सो॑म व्र॒ते तव॒ मन॑स्त॒नूषु॒ बिभ्र॑तः ।
प्र॒जाव॑न्तः सचेमहि ॥

हे सोमा, तुझ्या व्रतात, तुझे मन शरीरांत धारण करून, संततीसह आम्ही जोडले जावो.