ரிக் வேதம் · சூக்தம் 10.57

10.57.1

मा प्र गा॑म प॒थो व॒यं मा य॒ज्ञादि॑न्द्र सो॒मिनः॑ ।
मान्त स्थु॑र्नो॒ अरा॑तयः ॥

இந்திரனே, சோமம் பிழியும் நாங்கள் வேள்வியின் வழியிலிருந்து விலகாதிருப்போம்; பகைவர்கள் எங்களிடையே நிற்கக்கூடாது.

यो य॒ज्ञस्य॑ प्र॒साध॑न॒स्तन्तु॑र्दे॒वेष्वात॑तः ।
तमाहु॑तं नशीमहि ॥

வேள்வியை நடத்தும் நூல் போன்றது தேவர்களிடையே நீண்டு விரிந்துள்ளது; அந்த அர்ப்பணத்தை நாங்கள் அடையக்கடவோம்.

मनो॒ न्वा हु॑वामहे नाराशं॒सेन॒ सोमे॑न ।
पि॒तॄ॒णां च॒ मन्म॑भिः ॥

இப்போது நாங்கள் மனத்தால் அழைக்கிறோம்; நாராசம்ஸனுடனும் சோமத்துடனும், பித்ருக்களையும் மந்திரங்களுடன் அழைக்கிறோம்.

आ त॑ एतु॒ मनः॒ पुनः॒ क्रत्वे॒ दक्षा॑य जी॒वसे॑ ।
ज्योक्च॒ सूर्यं॑ दृ॒शे ॥

உன் மனம் மீண்டும் வரட்டும் — எண்ணத்திற்கும், வலிமைக்கும், வாழ்வுக்கும்; நாங்கள் சூரியனைக் காணும்படி.

पुन॑र्नः पितरो॒ मनो॒ ददा॑तु॒ दैव्यो॒ जनः॑ ।
जी॒वं व्रातं॑ सचेमहि ॥

பித்ருக்களே, தெய்வீக மக்கள் எங்களுக்கு மீண்டும் மனத்தைத் தரட்டும்; உயிர்வாழ்வுடனும் கூட்டத்துடனும் நாங்கள் கூடுவோமாக.

व॒यं सो॑म व्र॒ते तव॒ मन॑स्त॒नूषु॒ बिभ्र॑तः ।
प्र॒जाव॑न्तः सचेमहि ॥

சோமனே, உன் விரதத்தில் உன் மனத்தை உடல்களில் தாங்கியவர்களாய், மக்களுடன் நாங்கள் கூடுவோமாக.