ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 10.57

10.57.1

मा प्र गा॑म प॒थो व॒यं मा य॒ज्ञादि॑न्द्र सो॒मिनः॑ ।
मान्त स्थु॑र्नो॒ अरा॑तयः ॥

ഇന്ദ്രാ, സോമം പിഴിയുന്ന ഞങ്ങൾ യജ്ഞമാർഗത്തിൽ നിന്ന് വഴി തെറ്റാതിരിക്കട്ടെ; ശത്രുക്കൾ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ നിൽക്കാതിരിക്കട്ടെ.

यो य॒ज्ञस्य॑ प्र॒साध॑न॒स्तन्तु॑र्दे॒वेष्वात॑तः ।
तमाहु॑तं नशीमहि ॥

യജ്ഞത്തെ നയിക്കുന്ന നൂൽ ദേവന്മാരിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ആ ആഹുതി ഞങ്ങൾ പ്രാപിക്കട്ടെ.

मनो॒ न्वा हु॑वामहे नाराशं॒सेन॒ सोमे॑न ।
पि॒तॄ॒णां च॒ मन्म॑भिः ॥

ഇപ്പോൾ മനസ്സുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു; നാരാശംസനോടും സോമത്തോടും, പിതൃക്കളെ മന്ത്രങ്ങളാലും വിളിക്കുന്നു.

आ त॑ एतु॒ मनः॒ पुनः॒ क्रत्वे॒ दक्षा॑य जी॒वसे॑ ।
ज्योक्च॒ सूर्यं॑ दृ॒शे ॥

നിന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും വരട്ടെ — സങ്കല്പത്തിനും ബലത്തിനും ജീവിതത്തിനും; ഞങ്ങൾ സൂര്യനെ കാണുവാനായി.

पुन॑र्नः पितरो॒ मनो॒ ददा॑तु॒ दैव्यो॒ जनः॑ ।
जी॒वं व्रातं॑ सचेमहि ॥

പിതൃക്കളേ, ദൈവികജനം ഞങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും മനസ്സ് നൽകട്ടെ; ജീവനോടും സമൂഹത്തോടും ഞങ്ങൾ ചേരുമാറാകട്ടെ.

व॒यं सो॑म व्र॒ते तव॒ मन॑स्त॒नूषु॒ बिभ्र॑तः ।
प्र॒जाव॑न्तः सचेमहि ॥

സോമമേ, നിന്റെ വ്രതത്തിൽ, നിന്റെ മനസ്സ് ശരീരങ്ങളിൽ വഹിച്ച്, സന്തതികളോടുകൂടെ ഞങ്ങൾ ചേരുമാറാകട്ടെ.