ఋగ్వేదం · సూక్తం 10.57

10.57.1

मा प्र गा॑म प॒थो व॒यं मा य॒ज्ञादि॑न्द्र सो॒मिनः॑ ।
मान्त स्थु॑र्नो॒ अरा॑तयः ॥

ఇంద్రా, సోమాన్ని పిండే మేము యజ్ఞ మార్గం నుండి తప్పిపోకుండా ఉండుదుము; మా శత్రువులు మా మధ్య నిలవకూడదు.

यो य॒ज्ञस्य॑ प्र॒साध॑न॒स्तन्तु॑र्दे॒वेष्वात॑तः ।
तमाहु॑तं नशीमहि ॥

యజ్ఞాన్ని నడిపించే దారం దేవతలలో విస్తరించి ఉంది; ఆ ఆహుతిని మేము పొందుదుము.

मनो॒ न्वा हु॑वामहे नाराशं॒सेन॒ सोमे॑न ।
पि॒तॄ॒णां च॒ मन्म॑भिः ॥

ఇప్పుడు మనస్సుతో మేము ఆహ్వానిస్తాము; నారాశంసుడితో, సోమంతో, పితరులను కూడా మంత్రాలతో ఆహ్వానిస్తాము.

आ त॑ एतु॒ मनः॒ पुनः॒ क्रत्वे॒ दक्षा॑य जी॒वसे॑ ।
ज्योक्च॒ सूर्यं॑ दृ॒शे ॥

నీ మనస్సు మళ్లీ రావాలి — సంకల్పానికి, బలానికి, జీవనానికి; మేము సూర్యుడిని చూడగలమని.

पुन॑र्नः पितरो॒ मनो॒ ददा॑तु॒ दैव्यो॒ जनः॑ ।
जी॒वं व्रातं॑ सचेमहि ॥

ఓ పితరులారా, దైవ జనులు మాకు మళ్లీ మనస్సును ఇవ్వాలి; జీవనంతో, సమూహంతో మేము కలుద్దాము.

व॒यं सो॑म व्र॒ते तव॒ मन॑स्त॒नूषु॒ बिभ्र॑तः ।
प्र॒जाव॑न्तः सचेमहि ॥

ఓ సోమా, నీ వ్రతంలో, నీ మనస్సును శరీరాలలో ధరిస్తూ, సంతానంతో మేము కలుద్దాము.