ऋग्वेद · सूक्त 3.9

3.9.1

सखा॑यस्त्वा ववृमहे दे॒वं मर्ता॑स ऊ॒तये॑ ।
अ॒पां नपा॑तं सु॒भगं॑ सु॒दीदि॑तिं सु॒प्रतू॑र्तिमने॒हस॑म् ॥

हे मित्रांनो, आम्ही मर्त्य लोक साहाय्यासाठी देव अशा तुला निवडतो; पाण्याच्या नातवाला, शुभाला, अति तेजस्वीला, साहाय्यात पुढे जाणाऱ्याला, निर्दोषाला.

काय॑मानो व॒ना त्वं यन्मा॒तॄरज॑गन्न॒पः ।
न तत्ते॑ अग्ने प्र॒मृषे॑ नि॒वर्त॑नं॒ यद्दू॒रे सन्नि॒हाभ॑वः ॥

जन्म घेत असताना वनात असताना तू मातांकडे व पाण्यांकडे गेलास; हे अग्नी, ते तुझ्यासाठी हानीचे परतणे नव्हे, दूर असूनही तू येथे होतास.

अति॑ तृ॒ष्टं व॑वक्षि॒थाथै॒व सु॒मना॑ असि ।
प्रप्रा॒न्ये यन्ति॒ पर्य॒न्य आ॑सते॒ येषां॑ स॒ख्ये असि॑ श्रि॒तः ॥

तू बलाला ओलांडून गेलास; तसाच तू सुमना आहेस; इतर पुढे जातात, इतर भोवती बसतात; ज्यांच्या मैत्रीत तू आश्रित आहेस.

ई॒यि॒वांस॒मति॒ स्रिधः॒ शश्व॑ती॒रति॑ स॒श्चतः॑ ।
अन्वी॑मविन्दन्निचि॒रासो॑ अ॒द्रुहो॑ अ॒प्सु सिं॒हमि॑व श्रि॒तम् ॥

गेलेल्याला, शाश्वत शक्तींना ओलांडून; वाहणाऱ्या पाण्यांना ओलांडून; दीर्घकाळचे, न फसवणारे लोक त्याला सापडले; पाण्यात सिंहाप्रमाणे आश्रित असलेल्याला.

स॒सृ॒वांस॑मिव॒ त्मना॒ग्निमि॒त्था ति॒रोहि॑तम् ।
ऐनं॑ नयन्मात॒रिश्वा॑ परा॒वतो॑ दे॒वेभ्यो॑ मथि॒तं परि॑ ॥

स्वतः गेलेल्या माणसासारखा, असा लपलेल्या अग्नीला; मातरिश्वा त्याला दुरून देवांसाठी आणतो, मंथनाने निर्माण झालेल्याला.

तं त्वा॒ मर्ता॑ अगृभ्णत दे॒वेभ्यो॑ हव्यवाहन ।
विश्वा॒न्यद्य॒ज्ञाँ अ॑भि॒पासि॑ मानुष॒ तव॒ क्रत्वा॑ यविष्ठ्य ॥

तुला मर्त्यांनी देवांसाठी धरले, हे हविर्वाहन; कारण तू सर्व यज्ञांचे रक्षण करतोस, हे मानुषा, तुझ्या बुद्धीने, हे तरुणतमा.

तद्भ॒द्रं तव॑ दं॒सना॒ पाका॑य चिच्छदयति ।
त्वां यद॑ग्ने प॒शवः॑ स॒मास॑ते॒ समि॑द्धमपिशर्व॒रे ॥

हे अग्नी, अंधाऱ्या रात्री जेव्हा गुरे तुझ्या चांगल्या प्रज्वलित रूपाभोवती जमतात, तेव्हा तुझे ते कल्याणकारी दान शिजवलेल्या अन्नावरही छाया धरते.

आ जु॑होता स्वध्व॒रं शी॒रं पा॑व॒कशो॑चिषम् ।
आ॒शुं दू॒तम॑जि॒रं प्र॒त्नमीड्यं॑ श्रु॒ष्टी दे॒वं स॑पर्यत ॥

येथे आहुती अर्पण करा; उत्तम यज्ञासाठी, तेजस्वी पवित्र ज्वालेच्या अग्नीला, वेगवान दूताला, प्राचीन आणि स्तुत्य अशा त्या देवाला स्तुतीने सेवा करा.

त्रीणि॑ श॒ता त्री स॒हस्रा॑ण्य॒ग्निं त्रिं॒शच्च॑ दे॒वा नव॑ चासपर्यन् ।
औक्ष॑न्घृ॒तैरस्तृ॑णन्ब॒र्हिर॑स्मै॒ आदिद्धोता॑रं॒ न्य॑सादयन्त ॥

तीनशे आणि तीन हजार, आणि तेहतीस देवांनी अग्नीची सेवा केली; नऊ देवांनीही सेवा केली; तुपाने शिंपडून, त्याच्यासाठी दर्भ पसरून, होत्याला खाली बसवले.