ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.65

5.65.1

यश्चि॒केत॒ स सु॒क्रतु॑र्देव॒त्रा स ब्र॑वीतु नः ।
वरु॑णो॒ यस्य॑ दर्श॒तो मि॒त्रो वा॒ वन॑ते॒ गिरः॑ ॥

ଯିଏ ଜାଣେ ସେ ଜ୍ଞାନୀ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଆମକୁ କହୁ। ଯାହାର ଦର୍ଶନ ସୁନ୍ଦର ସେହି ବରୁଣ, କିମ୍ବା ମିତ୍ର ଆମର ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।

ता हि श्रेष्ठ॑वर्चसा॒ राजा॑ना दीर्घ॒श्रुत्त॑मा ।
ता सत्प॑ती ऋता॒वृधा॑ ऋ॒तावा॑ना॒ जने॑जने ॥

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜ ଥିବା, ଦୀର୍ଘ କୀର୍ତ୍ତିର ସେହି ଦୁଇ ରାଜା। ସେମାନେ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଋତ ବଢ଼ାଉଥିବା, ଋତବାନ; ପ୍ରତି ଜନରେ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ता वा॑मिया॒नोऽव॑से॒ पूर्वा॒ उप॑ ब्रुवे॒ सचा॑ ।
स्वश्वा॑सः॒ सु चे॒तुना॒ वाजाँ॑ अ॒भि प्र दा॒वने॑ ॥

ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସେହି ପୂର୍ବର ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଏକତ୍ର ଡାକୁଛି। ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱ ଥିବା, ସୁନ୍ଦର ବୁଦ୍ଧିରେ, ଦାନ ପାଇଁ ବଳ ଦେଉଥିବା ତୁମେ।

मि॒त्रो अं॒होश्चि॒दादु॒रु क्षया॑य गा॒तुं व॑नते ।
मि॒त्रस्य॒ हि प्र॒तूर्व॑तः सुम॒तिरस्ति॑ विध॒तः ॥

ମିତ୍ର ପାପୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପରେ ବିସ୍ତୃତ ବାସସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପଥ ବାଛନ୍ତି। ଅଗ୍ରସର ମିତ୍ରଙ୍କର ସୁମତି ଅଛି, ଏବଂ ଆହୁତିଦାତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଅଛି।

व॒यं मि॒त्रस्याव॑सि॒ स्याम॑ स॒प्रथ॑स्तमे ।
अ॒ने॒हस॒स्त्वोत॑यः स॒त्रा वरु॑णशेषसः ॥

ଆମେ ମିତ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ, ଅତି ବିସ୍ତୃତ ଆଶ୍ରୟରେ ରହିବା। ନିର୍ଦୋଷ ସହାୟକ ହୋଇ, ପ୍ରକୃତରେ ବରୁଣଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ଧାରଣକାରୀ ହେବା।

यु॒वं मि॑त्रे॒मं जनं॒ यत॑थः॒ सं च॑ नयथः॒ मा म॒घोनः॒ परि॑ ख्यतम् ।
मो अ॒स्माक॒मृषी॑णां गोपी॒थे न॑ उरुष्यतम् ॥

ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ହେ ମିତ୍ର, ଏହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଆଗେଇ ନିଅ ଓ ଏକତ୍ର କର; ଦାତାଙ୍କ ଧନରୁ ଆମକୁ ଦୂରରେ ଦେଖ ନାହିଁ। ଋଷିମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷିତ ଚରାଚର ଭୂମିରେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।