ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.35

9.35.1

आ नः॑ पवस्व॒ धार॑या॒ पव॑मान र॒यिं पृ॒थुम् ।
यया॒ ज्योति॑र्वि॒दासि॑ नः ॥

ହେ ପବମାନ ସୋମ, ତୁମ ଧାରାରେ ଆମ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଧନ ପ୍ରବାହିତ କର; ଯଦ୍ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆମକୁ ଆଲୋକ ଲାଭ କରାଇବ।

इन्दो॑ समुद्रमीङ्खय॒ पव॑स्व विश्वमेजय ।
रा॒यो ध॒र्ता न॒ ओज॑सा ॥

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସମୁଦ୍ରାଭିମୁଖୀ, ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ହେ ସର୍ବଜୟୀ; ଧନର ଧାରକ ପରି ତୁମ ବଳରେ ଆମକୁ ଧାରଣ କର।

त्वया॑ वी॒रेण॑ वीरवो अ॒भि ष्या॑म पृतन्य॒तः ।
क्षरा॑ णो अ॒भि वार्य॑म् ॥

ତୁମ ସହିତ, ବୀର ସହିତ, ହେ ବୀରବାନ, ଯୁଦ୍ଧାକାଙ୍କ୍ଷୀ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଆମେ ଜୟୀ ହେଉ; ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ପୁରସ୍କାର ଆଡ଼କୁ।

प्र वाज॒मिन्दु॑रिष्यति॒ सिषा॑सन्वाज॒सा ऋषिः॑ ।
व्र॒ता वि॑दा॒न आयु॑धा ॥

ଇନ୍ଦୁ ସୋମ ବଳ ପାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ ଆଗକୁ ବଢ଼େ; ସେ ଋଷି, ବଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କର୍ମ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣେ।

तं गी॒र्भिर्वा॑चमीङ्ख॒यं पु॑ना॒नं वा॑सयामसि ।
सोमं॒ जन॑स्य॒ गोप॑तिम् ॥

ସେହି ବାଣୀ-ବିନ୍ଦୁକୁ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି, ଆମେ ସ୍ତୁତିରେ ବସାଉ — ଲୋକ ଓ ଗାଈଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସୋମକୁ।

विश्वो॒ यस्य॑ व्र॒ते जनो॑ दा॒धार॒ धर्म॑ण॒स्पतेः॑ ।
पु॒ना॒नस्य॑ प्र॒भूव॑सोः ॥

ଯାହାର ବ୍ରତରେ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଦୃଢ଼ ରହିଛନ୍ତି, ଧର୍ମର ପାଳକ ସେହି ସ୍ୱାମୀଙ୍କର — ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା, ମହାଧନୀ ସୋମର (ବ୍ରତରେ)।