ಋಗ್ವೇದ · ಸೂಕ್ತ 9.47

9.47.1

अ॒या सोमः॑ सुकृ॒त्यया॑ म॒हश्चि॑द॒भ्य॑वर्धत ।
म॒न्दा॒न उद्वृ॑षायते ॥

ಈ ಸೋಮನು ತನ್ನ ಸುಕೃತ ಕರ್ಮದಿಂದ ಮಹಾನ್ನಾಗಿ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆದನು. ಆನಂದ ನೀಡುವ ಸೋಮನು ವೀರ್ಯದಂತೆ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಾನೆ.

कृ॒तानीद॑स्य॒ कर्त्वा॒ चेत॑न्ते दस्यु॒तर्ह॑णा ।
ऋ॒णा च॑ धृ॒ष्णुश्च॑यते ॥

ಅವನ ಕರ್ಮಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿವೆ; ಶತ್ರುನಾಶಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಅವರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಸೋಮನು ಋಣಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

आत्सोम॑ इन्द्रि॒यो रसो॒ वज्रः॑ सहस्र॒सा भु॑वत् ।
उ॒क्थं यद॑स्य॒ जाय॑ते ॥

ಆಗ ಸೋಮನು, ವೀರ್ಯ ನೀಡುವ ರಸ, ವಜ್ರ, ಸಹಸ್ರದಾತನಾದನು. ಅವನ ಉಕ್ಥ (ಸ್ತೋತ್ರ) ಹುಟ್ಟಿದಾಗ.

स्व॒यं क॒विर्वि॑ध॒र्तरि॒ विप्रा॑य॒ रत्न॑मिच्छति ।
यदी॑ मर्मृ॒ज्यते॒ धियः॑ ॥

ಸ್ವತಃ ಕವಿಯಾದ ಸೋಮನು, ಯಜ್ಞಧಾರಕನಲ್ಲಿ, ವಿಪ್ರನಿಗೆ ರತ್ನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು (ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು) ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿದಾಗ.

सि॒षा॒सतू॑ रयी॒णां वाजे॒ष्वर्व॑तामिव ।
भरे॑षु जि॒ग्युषा॑मसि ॥

ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲ ಬಯಸುವ ನೀವಿಬ್ಬರೂ, ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಗಳಂತಿದ್ದೀರಿ; ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ವಿಜಯಿಗಳ ನಡುವೆ ನೀವು.