ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.47

9.47.1

अ॒या सोमः॑ सुकृ॒त्यया॑ म॒हश्चि॑द॒भ्य॑वर्धत ।
म॒न्दा॒न उद्वृ॑षायते ॥

ଏହି ସୋମ ନିଜ ସୁକୃତ କର୍ମରେ ମହାନ ହୋଇ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ବଢ଼ିଲା। ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଛୁଳି ପଡ଼େ।

कृ॒तानीद॑स्य॒ कर्त्वा॒ चेत॑न्ते दस्यु॒तर्ह॑णा ।
ऋ॒णा च॑ धृ॒ष्णुश्च॑यते ॥

ତାଙ୍କ କର୍ମସବୁ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଛି; ଶତ୍ରୁନାଶକ କର୍ମକୁ ସେମାନେ ଚିହ୍ନନ୍ତି। ସାହସୀ ସୋମ ଋଣ ସଂଗ୍ରହ କରେ।

आत्सोम॑ इन्द्रि॒यो रसो॒ वज्रः॑ सहस्र॒सा भु॑वत् ।
उ॒क्थं यद॑स्य॒ जाय॑ते ॥

ତେବେ ସୋମ, ବୀର୍ଯ୍ୟଦାୟକ ରସ, ବଜ୍ର ଓ ସହସ୍ରଦାତା ହେଲା। ତାଙ୍କ ଉକ୍ଥ (ସ୍ତୋତ୍ର) ଜନ୍ମିଲେ।

स्व॒यं क॒विर्वि॑ध॒र्तरि॒ विप्रा॑य॒ रत्न॑मिच्छति ।
यदी॑ मर्मृ॒ज्यते॒ धियः॑ ॥

ସ୍ୱୟଂ କବି ସୋମ ଯଜ୍ଞଧାରକଙ୍କଠାରେ ବିପ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ରତ୍ନ ଇଚ୍ଛା କରେ; ସେ ଚିନ୍ତା (ପ୍ରାର୍ଥନା) ଶୁଦ୍ଧ କଲେ।

सि॒षा॒सतू॑ रयी॒णां वाजे॒ष्वर्व॑तामिव ।
भरे॑षु जि॒ग्युषा॑मसि ॥

ଧନ ଜିତିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ତୁମେ ଦୁହେଁ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅଶ୍ୱ ପରି; ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ।