Vedyatra वेदयात्रा
தேடு

உபநிடதங்கள் · Maitrāyaṇī 4

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

Maitrāyaṇī 4.1

तृतीयः प्रपाठकः ॥
ते ह खल्वथोर्ध्वरेतसोऽतिविस्मिता अतिसमेत्योचुर्भगवन्नमस्ते त्वं नः शाधि त्वमस्माकं गतिरन्या न विद्यत इत्यस्य कोऽतिथिर्भूतात्मनो येनेदं हित्वामन्येव सायुज्यमुपैति तान्होवाच ॥ ४.१ ॥

மூன்றாம் பிரபாடகம். மேல்நோக்கிய விந்துவுடைய முனிவர்கள் மிகவும் வியந்து அருகில் வந்து கூறினர்: பகவானே, உமக்கு வணக்கம். எங்களுக்கு உபதேசம் செய்யுங்கள்; உங்களைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை. பூதாத்மாவின் விருந்தினர் யார், அதைக் கொண்டு இதை விட்டு அவன் வேறொன்றுடன் ஒன்றுகிறான்? அப்போது அவர் அவர்களுக்குக் கூறினார்.

Maitrāyaṇī 4.2

अथान्यत्राप्युक्तं महानदीषूर्मय इव निवर्तकमस्य यत्पुराकृतं समुद्रवेलेव दुर्निवार्यमस्य मृत्योरागमनं सदसत्फलमयैर्हि पाशैः पशुरिव बद्धं बन्धनस्थस्येवास्वातन्त्र्यं यमविषयस्थस्यैव बहुभयावस्थं मदिरोन्मत्त इवामोदममदिरोन्मत्तं पाप्मना गृहीत इव भ्राम्यमाणं महोरगदष्ट इव विपदृष्टं महान्धकार इव रागान्धमिन्द्रजालमिव मायामयं स्वप्नमिव मिथ्यादर्शनं कदलीगर्भ इवासारं नट इव क्षणवेषं चित्रभित्तिरिव मिथ्यामनोरममित्यथोक्तम् ॥ शब्दस्पर्शादयो येऽर्था अनर्था इव ते स्थिताः । येष्वासक्तस्तु भूतात्मा न स्मरेच्च परं पदम् ॥ ४.२ ॥

இங்கே வேறு இடத்திலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது: பெரிய ஆறுகளில் அலைகள் திரும்பிவிடுவது போல, இவனது முற்பிறவிச் செயல்கள் இவனைத் திருப்பி அனுப்புகின்றன. கடல்கரையைப் போல மரணத்தின் வருகை இவனால் தடுக்க முடியாதது. நல்ல தீய பலன்களால் ஆன கண்ணிகளால் விலங்கு போலக் கட்டப்பட்டவன் இவன். சிறையில் இருப்பவனைப் போல இவனுக்குச் சுதந்திரம் இல்லை. யமனின் எல்லைக்குள் இருப்பவன் பெரும் பயத்தில் இருக்கிறான். மதுவால் வெறித்தவனைப் போலவும், இன்பமும் மதுவும் இல்லாமல் வெறித்தவனைப் போலவும், பாவத்தால் பிடிக்கப்பட்டு அலைகிறான். பெரிய பாம்பால் கடிக்கப்பட்டவனைப் போல துன்பமாகக் காண்கிறான். பெரும் இருள் போல, ஆசையால் குருடனாகிறான். மாயாஜாலம் போல மாயையால் ஆனது. கனவு போல பொய்யான காட்சி. வாழை மையம் போல சாரமற்றது. நடிகன் போல ஒரு கணநேர வேடம். ஓவியச் சுவர் போல பொய்யாக மனதை மயக்குவது என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஒலி, தொடுதல் முதலியவை அனர்த்தங்கள் போல நிற்கின்றன. அவற்றில் பற்றுக்கொண்ட பூதாத்மா பரமபதத்தை நினைப்பதில்லை.

Maitrāyaṇī 4.3

अयं वा व खल्वस्य प्रतिविधिर्भूतात्मनो यद्येव विद्याधिगमस्य धर्मस्यानुचरणं स्वाश्रमेष्वानुक्रमणं स्वधर्म एव सर्वं धत्ते स्तम्भशाखेवेतराण्यनेनोर्ध्वभाग्भवत्यन्यथधः पतत्येष स्वधर्माभिभूतो यो वेदेषु न स्वधर्मातिक्रमेणाश्रमी भवत्याश्रमेष्वेवावस्थितस्तपस्वी चेत्युच्यत एतदप्युक्तं नातपस्कस्यात्मध्यानेऽधिगमः कर्मशुद्धिर्वेत्येवं ह्याह ॥ तपसा प्राप्यते सत्त्वं सत्त्वात्सम्प्राप्यते मनः । मनसा प्राप्यते त्वात्मा ह्यात्मापत्त्या निवर्तत इति ॥ ४.३ ॥

இதுவே பூதாத்மாவுக்கான பரிகாரம். அறிவை அடையும் தர்மத்தைப் பின்பற்றி, தனக்குரிய ஆசிரமங்களில் படிப்படியாகச் செல்லும்போது, தன் தர்மமே எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறது; தூணின் கிளை மற்றவற்றைத் தாங்குவதுபோல. இதனால் அவன் மேலே செல்கிறான்; இல்லையெனில் கீழே விழுகிறான். வேதங்களில் தன் தர்மத்தால் வெல்லப்பட்டவனும், தன் தர்மத்தை மீறாமல் ஆசிரமத்தில் இருப்பவனும் தவசி எனப்படுகிறான். இதுவும் சொல்லப்பட்டுள்ளது: தவம் இல்லாதவனுக்கு ஆத்மத்தியானத்தில் அடைவு இல்லை, அல்லது கர்மசுத்தி இல்லை என்று இப்படியே சொல்லப்படுகிறது. தவத்தால் சத்துவம் அடையப்படுகிறது; சத்துவத்தால் மனம் முழுமையாக அடையப்படுகிறது; மனத்தால் ஆத்மா அடையப்படுகிறது; ஆத்மாவை அடைவதால் அவன் திரும்புவதில்லை.

Maitrāyaṇī 4.4

अत्रैते श्लोका भवन्ति ॥ यथा निरिन्धनो वह्निः स्वयोनावुपशाम्यति । तथा वृत्तिक्षयाच्चित्तं स्वयोनावुपशाम्यति ॥ १ ॥
स्वयोनावुपशान्तस्य मनसः सत्यगामिनः । इन्द्रियार्थाविमूढस्यानृताः कर्मवशानुगाः ॥ २ ॥
चित्तमेव हि संसारस्तत्प्रयत्नेन शोधयेत् । यच्चित्तस्तन्मयो भवति गुह्यमेतत्सनातनम् ॥ ३ ॥
चित्तस्य हि प्रसादेन हन्ति कर्म शुभाशुभम् । प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमव्ययमश्नुते ॥ ४ ॥
समासक्तं यदा चित्तं जन्तोर्विषयगोचरे । यद्येवं ब्रह्मणि स्यात्तत्को न मुच्येत बन्धनात् ॥ ५ ॥
मनो हि द्विविधं प्रोक्तं शुद्धं चाशुद्धमेव च । अशुद्धं कामसण्कल्पं शुद्धं कामविवर्जितम् ॥ ६ ॥
लयविक्षेपरहितं मनः कृत्वा सुनिश्चलम् । यदा यात्यमनीभावं तदा तत्परमं पदम् ॥ ७ ॥
तावदेव निरोद्धव्यं हृदि यावत्क्षयं गतम् । एतज्ज्ञानं च मोक्षं च शेषास्तु ग्रन्थविस्तराः ॥ ८ ॥
समाधिनिर्धूतमलस्य चेतसो निवेशितस्यात्मनि यत्सुखं लभेत् । न शक्यते वर्णयितुं गिरा तदा स्वयं तदन्तःकरणेन गृह्यते ॥ ९ ॥
अपामपोऽग्निरग्नौ वा व्योम्नि व्योम न लक्षयेत् । एवमन्तर्गतं चित्तं पुरुषः प्रतिमुच्यते ॥ १० ॥
मन एव मनुष्याणां कारणं बन्धमोक्षयोः । बन्धाय विषयासक्तं मुक्त्यै निर्विषयं स्मृतमिति ॥ ११ ॥
अथ यथेयं कौत्सायनिस्तुतिः ॥ त्वं ब्रह्मा त्वं च वै विष्णुस्त्वं रुद्रस्त्वं प्रजापतिः । त्वमग्निर्वरुणो वायुस्त्वमिन्द्रस्त्वं निशाकरः ॥ १२ ॥
त्वं मनुस्त्वं यमश्च त्वं पृथिवी त्वमथाच्युतः । स्वार्थे स्वाभाविकेऽर्थे च बहुधा तिष्ठसे दिवि ॥ १३ ॥
विश्वेश्वर नमस्तुभ्यं विश्वात्मा विश्वकर्मकृत् । विश्वभुग्विश्वमायस्त्वं विश्वक्रीडारतिः प्रभुः ॥ १४ ॥
नमः शान्तात्मने तुभ्यं नमो गुह्यतमाय च । अचिन्त्यायाप्रमेयाय अनादिनिधनाय चेति ॥ १५ ॥ ॥ ४.४ ॥

இங்கே இந்த ஸ்லோகங்கள் உள்ளன: எரிபொருள் இல்லாத நெருப்பு தன் மூலத்தில் அடங்குவது போல, வ்ருத்திகள் அழிவதால் சித்தம் தன் மூலத்தில் அடங்குகிறது॥1॥ தன் மூலத்தில் அடங்கியதும், சத்தியத்தை நோக்கிச் செல்வதும், புலன்களின் விஷயங்களால் மயங்காததுமான மனதிற்கு, பொய்யான எண்ணங்கள் கர்மத்தின் வசத்தைப் பின்பற்றுவதில்லை॥2॥ சித்தமே சம்சாரம்; ஆகையால் அதை முயற்சியுடன் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். எவனுடைய சித்தம் எப்படியோ, அவன் அதுவாகவே ஆகிறான்; இது இரகசியமும் நித்தியமுமானது॥3॥ சித்தத்தின் தெளிவால் நல்ல, தீய கர்மங்கள் அழிகின்றன; தெளிந்த ஆத்மா தன்னுள் நிலைத்து அழியாத சுகத்தை அடைகிறான்॥4॥ ஜீவனின் சித்தம் விஷயங்களில் மிகவும் ஆசை கொண்டிருக்கும்போது, அதே சித்தம் பிரம்மத்தில் நிலைத்தால், பந்தத்திலிருந்து விடுபடாதவர் யார்?॥5॥ மனம் இரண்டு வகையாகக் கூறப்படுகிறது: சுத்தம், அசுத்தம். காமமும் சங்கல்பமும் உடையது அசுத்தம்; காமமற்றது சுத்தம்॥6॥ லயமும் விக்ஷேபமும் இல்லாமல், மனத்தை மிக நிலையாக்கி, அமனீ நிலையை அடையும்போது அதுவே பரமபதம்॥7॥ இதயத்தில் (வாசனைகள்) அழியும் வரை மனத்தை அடக்க வேண்டும்; இதுவே ஞானமும் மோக்ஷமும், மற்றவை நூல்களின் விரிவு மட்டுமே॥8॥ சமாதியால் மலம் நீங்கிய சித்தம் ஆத்மாவில் நிலைபெறும்போது பெறும் சுகத்தை வாக்கால் வர்ணிக்க முடியாது; அது உள்ளுணர்வால் தானாகவே உணரப்படுகிறது॥9॥ நீரில் நீரும், நெருப்பில் நெருப்பும், ஆகாயத்தில் ஆகாயமும் பிரித்தறியப்படாதது போல, உள்ளே லயித்த சித்தத்துடன் புருஷன் விடுபடுகிறான்॥10॥ மனிதர்களுக்கு பந்தத்துக்கும் மோக்ஷத்துக்கும் காரணம் மனமே; விஷயாசக்தமான மனம் பந்தத்துக்கும், விஷயமற்ற மனம் முக்திக்கும் என நினைவுகூரப்படுகிறது॥11॥ இப்போது இது கௌத்சாயனியின் துதி: நீயே பிரம்மா, நீயே விஷ்ணு, நீயே ருத்ரன், நீயே பிரஜாபதி; நீயே அக்னி, வருணன், வாயு, இந்திரன், சந்திரன்॥12॥ நீயே மனு, நீயே யமன், நீயே பூமி, நீயே அச்யுதன்; உன் சொந்த நோக்கத்திலும் இயல்பான பொருளிலும் பல விதமாக சொர்க்கத்தில் நிற்கிறாய்॥13॥ விஸ்வேஸ்வரா, உனக்கு வணக்கம்; நீ விஸ்வாத்மா, விஸ்வகர்மாவைச் செய்பவன், விஸ்வத்தை அனுபவிப்பவன், விஸ்வமாயை வடிவானவன், விஸ்வ விளையாட்டில் மகிழும் பிரபு॥14॥ சாந்த ஆத்மாவே, உனக்கு வணக்கம்; குஹ்யதமனே, உனக்கு வணக்கம்; அசிந்த்யனே, அப்ரமேயனே, ஆதி அந்தமற்றவனே, உனக்கு வணக்கம்॥15॥

Maitrāyaṇī 4.5

तमो वा इदमेकमास तत्पश्चात्परेणेरितं विषयत्वं प्रयात्येतद्वै रजसो रूपं तद्रजः खल्वीरितं विषमत्वं प्रयात्येतद्वै तमसो रूपं तत्तमः खल्वीरितं तमसः सम्प्रास्रवत्येतद्वै सत्त्वस्य रूपं तत्सत्त्वमेवेरितं तत्सत्त्वात्संप्रास्रवत्सोंऽशोऽयं यश्चेतनमात्रः प्रतिपुरुषं क्षेत्रज्ञः सण्कल्पाध्यवसायाभिमानलिण्गः प्रजापतिस्तस्य प्रोक्ता अग्र्यास्तनवो ब्रह्मा रुद्रो विष्णुरित्यथ यो ह खलु वावास्य राजसोंऽशोऽसौ स योऽयं ब्रह्माथ यो ह खलु वावास्य तामसोंऽशोऽसौ स योऽयं रुद्रोऽथ यो ह खलु वावास्य सात्विकोंऽशोऽसौ स एवं विष्णुः स वा एष एकस्त्रिधाभूतोऽष्टधैकादशधा द्वादशधापरिमितधा चोद्भूत उद्भूतत्वाद्भूतेषु चरति प्रतिष्ठा सर्वभूतानामधिपतिर्बभूवेत्यसावात्मान्तर्बहिश्चान्तर्बहिस् ह्च ॥ ४.५ ॥

ஆரம்பத்தில் தமஸ் மட்டுமே இருந்தது. பின்னர் உயர்ந்ததால் தூண்டப்பட்டு அது விஷயத்தன்மையை அடைந்தது; இதுவே ரஜஸின் வடிவம். ரஜஸ் தூண்டப்பட்டு விஷமத்தன்மையை அடைந்தது; இதுவே தமஸின் வடிவம். தமஸ் தூண்டப்பட்டு பாய்ந்தது; இதுவே சத்துவத்தின் வடிவம். சத்துவம் தூண்டப்பட்டு பாய்ந்தது. ஒவ்வொரு புருஷனிலும் வெறும் உணர்வாக உள்ள இந்த அம்சம் சேத்ரஜ்ஞன்; சங்கல்பம், தீர்மானம், அபிமானம் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்பட்ட பிரஜாபதி. அவனுடைய சிறந்த வடிவங்கள் பிரம்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு என்று கூறப்படுகின்றன. அவனுடைய ரஜஸ் அம்சமே இந்த பிரம்மா; தாமஸ் அம்சமே இந்த ருத்ரன்; சாத்விக அம்சமே விஷ்ணு. ஒன்றே மூன்று வடிவங்களாகி, எட்டு, பதினொன்று, பன்னிரண்டு வகைகளிலும் அளவற்ற வகைகளிலும் வெளிப்பட்டது. வெளிப்பட்டதால் உயிர்களுக்குள் சஞ்சரிக்கிறது; எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமும் அதிபதியுமாயிற்று. இதுவே ஆத்மா, உள்ளும் புறமும், உள்ளும் புறமுமாக உள்ளது.