ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.104
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.104.1
योनि॑ष्ट इन्द्र नि॒षदे॑ अकारि॒ तमा नि षी॑द स्वा॒नो नार्वा॑ ।
वि॒मुच्या॒ वयो॑ऽव॒सायाश्वा॑न्दो॒षा वस्तो॒र्वही॑यसः प्रपि॒त्वे ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି; ଘୋଡା ପରି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ବସ। ପକ୍ଷୀ ପରି ନିଜ ବଳ ମୁକ୍ତ କରି, ରାତ୍ରିର ଶେଷରେ ଭାର ବହୁଥିବା ଘୋଡାମାନଙ୍କୁ ଖୋଲ।
1.104.2
ओ त्ये नर॒ इन्द्र॑मू॒तये॑ गु॒र्नू चि॒त्तान्त्स॒द्यो अध्व॑नो जगम्यात् ।
दे॒वासो॑ म॒न्युं दास॑स्य श्चम्न॒न्ते न॒ आ व॑क्षन्त्सुवि॒ताय॒ वर्ण॑म् ॥
ସେହି ବୀରମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ବାହାରିଲେ; ଏବେ ସେମାନେ ସେହି ପଥଗୁଡ଼ିକରେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦାସର କ୍ରୋଧ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କଲେ; ସେମାନେ ଆମ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଆଣନ୍ତୁ।
1.104.3
अव॒ त्मना॑ भरते॒ केत॑वेदा॒ अव॒ त्मना॑ भरते॒ फेन॑मु॒दन् ।
क्षी॒रेण॑ स्नातः॒ कुय॑वस्य॒ योषे॑ ह॒ते ते स्या॑तां प्रव॒णे शिफा॑याः ॥
ଜ୍ଞାନୀ ନିଜେ ତଳକୁ ଆଣେ; ନିଜେ ଫେଣକୁ ଜଳ ଉପରକୁ ଆଣେ। କୁୟବଙ୍କ ଦୁଇ ସ୍ତ୍ରୀ କ୍ଷୀରରେ ସ୍ନାତ; ସେ ଦୁହେଁ ହତ ହୋଇ ତଳ ସ୍ରୋତରେ ରହନ୍ତୁ।
1.104.4
यु॒योप॒ नाभि॒रुप॑रस्या॒योः प्र पूर्वा॑भिस्तिरते॒ राष्टि॒ शूरः॑ ।
अ॒ञ्ज॒सी कु॑लि॒शी वी॒रप॑त्नी॒ पयो॑ हिन्वा॒ना उ॒दभि॑र्भरन्ते ॥
ଉପରର ଆୟୁଙ୍କର ନାଭିକେନ୍ଦ୍ର ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା; ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହ ବୀର ଶାସନ କରେ। ଅଞ୍ଜସୀ ଓ ବଜ୍ରଧାରିଣୀ ବୀରପତ୍ନୀମାନେ କ୍ଷୀରକୁ ପ୍ରେରଣ କରି ଜଳ ସହ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
1.104.5
प्रति॒ यत्स्या नीथाद॑र्शि॒ दस्यो॒रोको॒ नाच्छा॒ सद॑नं जान॒ती गा॑त् ।
अध॑ स्मा नो मघवञ्चर्कृ॒तादिन्मा नो॑ म॒घेव॑ निष्ष॒पी परा॑ दाः ॥
ପଥପ୍ରଦର୍ଶିନୀ ସେ ଯେବେ ଦାସର ଗୃହ ଦିଗରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା, ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ତେଣୁ ହେ ଧନବାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଧନରେ ବଢାଅ; ଗିଳିବା ପରି ଆମ ଧନ ଦୂର କର ନାହିଁ।
1.104.6
स त्वं न॑ इन्द्र॒ सूर्ये॒ सो अ॒प्सु अ॑नागा॒स्त्व आ भ॑ज जीवशं॒से ।
मान्त॑रां॒ भुज॒मा री॑रिषो नः॒ श्रद्धि॑तं ते मह॒त इ॑न्द्रि॒याय॑ ॥
ସେହି ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କର; ସେହିପରି ଜଳରେ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତାରେ। ଜୀବମାନଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନରେ ଆମକୁ ଅଂଶୀ କର; ଆମ ଭିତରର ଭୁଜକୁ ନଷ୍ଟ କର ନାହିଁ; ତୁମ ଶ୍ରଦ୍ଧା ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ପାଇଁ।
1.104.7
अधा॑ मन्ये॒ श्रत्ते॑ अस्मा अधायि॒ वृषा॑ चोदस्व मह॒ते धना॑य ।
मा नो॒ अकृ॑ते पुरुहूत॒ योना॒विन्द्र॒ क्षुध्य॑द्भ्यो॒ वय॑ आसु॒तिं दाः॑ ॥
ଏବେ ମୁଁ ଭାବେ: ତୁମ ହୃଦୟ ଏହା ପ୍ରତି ଲାଗିଛି। ହେ ବୃଷ, ମହାନ ଧନ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ। ହେ ବହୁଜନାହୂତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଯଜ୍ଞ କରେ ନାହିଁ ତାହାର ସ୍ଥାନରେ ଆମକୁ ରଖ ନାହିଁ; କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଣବଳ ଓ ସୋମରସ ଦିଅ।
1.104.8
मा नो॑ वधीरिन्द्र॒ मा परा॑ दा॒ मा नः॑ प्रि॒या भोज॑नानि॒ प्र मो॑षीः ।
आ॒ण्डा मा नो॑ मघवञ्च्छक्र॒ निर्भे॒न्मा नः॒ पात्रा॑ भेत्स॒हजा॑नुषाणि ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ନଷ୍ଟ କର ନାହିଁ, ଆମକୁ ଦୂରକୁ ଠେଲ ନାହିଁ; ଆମର ପ୍ରିୟ ଭୋଜନ ଚୋରି କର ନାହିଁ। ହେ ମଘବନ୍, ହେ ଶକ୍ର, ଆମର ଅଣ୍ଡା ଭାଙ୍ଗ ନାହିଁ; ଆମର ପାତ୍ର ନ ଭାଙ୍ଗୁ, ସହଜ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ନ ଭାଙ୍ଗୁ।
1.104.9
अ॒र्वाङेहि॒ सोम॑कामं त्वाहुर॒यं सु॒तस्तस्य॑ पिबा॒ मदा॑य ।
उ॒रु॒व्यचा॑ ज॒ठर॒ आ वृ॑षस्व पि॒तेव॑ नः शृणुहि हू॒यमा॑नः ॥
ଏଠାକୁ ଆସ; ସୋମକାମୀ ବୋଲି ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ଏହି ସୋମ ନିଷ୍କାଶିତ ହୋଇଛି; ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ତାହା ପାନ କର। ବିସ୍ତୃତ ଉଦରରେ ଏଠାରେ ହିଁ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଅ; ପିତାଙ୍କ ପରି ଆମକୁ ଶୁଣ, ଯେବେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ।