ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.123.1
पृ॒थू रथो॒ दक्षि॑णाया अयोजि॒ ऐनं॑ दे॒वासो॑ अ॒मृता॑सो अस्थुः ।
कृ॒ष्णादुद॑स्थाद॒र्या॑ विहा॑या॒श्चिकि॑त्सन्ती॒ मानु॑षाय॒ क्षया॑य ॥
ବିସ୍ତୃତ ରଥ ଦକ୍ଷିଣା ପାଇଁ ଯୋଡ଼ାଗଲା; ତା'ର ଚାରିପାଖେ ଅମର ଦେବତା ଠିଆ ହେଲେ। ଅନ୍ଧକାରରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଉଷା ଉଠିଲେ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ବାସ ପାଇଁ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଗାନ୍ତି।
1.123.2
पूर्वा॒ विश्व॑स्मा॒द्भुव॑नादबोधि॒ जय॑न्ती॒ वाजं॑ बृह॒ती सनु॑त्री ।
उ॒च्चा व्य॑ख्यद्युव॒तिः पु॑न॒र्भूरोषा अ॑गन्प्रथ॒मा पू॒र्वहू॑तौ ॥
ସମସ୍ତ ଲୋକଠାରୁ ଆଗରୁ ସେ ଜାଗିଲେ—ବିଜୟ-ଧନ ଜିତୁଥିବା, ମହତୀ, ଦାନକାରିଣୀ। ଉଚ୍ଚରେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ପୁନର୍ଯୌବନା କନ୍ୟା ଉଷା ପ୍ରଥମ ଆହ୍ୱାନରେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଲେ।
1.123.3
यद॒द्य भा॒गं वि॒भजा॑सि॒ नृभ्य॒ उषो॑ देवि मर्त्य॒त्रा सु॑जाते ।
दे॒वो नो॒ अत्र॑ सवि॒ता दमू॑ना॒ अना॑गसो वोचति॒ सूर्या॑य ॥
ଆଜି ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତୁମ ଭାଗ ବାଣ୍ଟିବାବେଳେ, ହେ ଦେବୀ ଉଷା, ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ସୁଜାତା! ଏଠାରେ ଦାତା ଦେବ ସବିତା ନିଷ୍ପାପମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହନ୍ତୁ।
1.123.4
गृ॒हंगृ॑हमह॒ना या॒त्यच्छा॑ दि॒वेदि॑वे॒ अधि॒ नामा॒ दधा॑ना ।
सिषा॑सन्ती द्योत॒ना शश्व॒दागा॒दग्र॑मग्र॒मिद्भ॑जते॒ वसू॑नाम् ॥
ପ୍ରତି ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଦିନେ ଦିନେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ନିଜ ନାମ ଧାରଣ କରି, ଆଲୋକ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ସଦା ଆସନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ତୁରେ ସେ ବସୁମାନଙ୍କ ଧନର ଭାଗ ପାଆନ୍ତି।
1.123.5
भग॑स्य॒ स्वसा॒ वरु॑णस्य जा॒मिरुषः॑ सूनृते प्रथ॒मा ज॑रस्व ।
प॒श्चा स द॑घ्या॒ यो अ॒घस्य॑ धा॒ता जये॑म॒ तं दक्षि॑णया॒ रथे॑न ॥
ଭଗଙ୍କ ଭଉଣୀ, ବରୁଣଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟା ଉଷା, ହେ ସନ୍ତାନବତୀ! ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଜାଗ। ପରେ ଅଶୁଭ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ସେ ଦୁଷ୍ଟ ବିନଷ୍ଟ ହେଉ; ଦକ୍ଷିଣା ଓ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିବା।
1.123.6
उदी॑रतां सू॒नृता॒ उत्पुरं॑धी॒रुद॒ग्नयः॑ शुशुचा॒नासो॑ अस्थुः ।
स्पा॒र्हा वसू॑नि॒ तम॒साप॑गूळ्हा॒विष्कृ॑ण्वन्त्यु॒षसो॑ विभा॒तीः ॥
ସତ୍ୟବାଣୀ ଯୁକ୍ତମାନେ ଉଠନ୍ତୁ, ମନ୍ତ୍ରରଚୟିତାମାନେ ଉଠନ୍ତୁ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିମାନେ ଉଠିଛନ୍ତି। ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଥିବା ଇଚ୍ଛିତ ଧନକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
1.123.7
अपा॒न्यदेत्य॒भ्य॑न्यदे॑ति॒ विषु॑रूपे॒ अह॑नी॒ सं च॑रेते ।
प॒रि॒क्षितो॒स्तमो॑ अ॒न्या गुहा॑क॒रद्यौ॑दु॒षाः शोशु॑चता॒ रथे॑न ॥
ଗୋଟିଏ ଦୂରକୁ ଯାଏ, ଅନ୍ୟଟି ତା ଆଡ଼କୁ ଆସେ; ଭିନ୍ନ ରୂପର ଦୁଇ ଦିନ ଏକାସଙ୍ଗେ ଚାଲେ। ଘେରା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅନ୍ୟଜଣେ ଲୁଚାଇଲା; ଉଷା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଝଲସି ଉଠିଲେ।
1.123.8
स॒दृशी॑र॒द्य स॒दृशी॒रिदु॒ श्वो दी॒र्घं स॑चन्ते॒ वरु॑णस्य॒ धाम॑ ।
अ॒न॒व॒द्यास्त्रिं॒शतं॒ योज॑नानि॒ एकै॑का॒ क्रतुं॒ परि॑ यन्ति स॒द्यः ॥
ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି, କାଲି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି; ସେମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଧାମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଉଷାମାନେ ତିରିଶ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏକ ଏକ କରି, ନିଜ ପଥ ଚାରିପାଖେ ଶୀଘ୍ର ଘୂରନ୍ତି।
1.123.9
जा॒न॒त्यह्नः॑ प्रथ॒मस्य॒ नाम॑ शु॒क्रा कृ॒ष्णाद॑जनिष्ट श्विती॒ची ।
ऋ॒तस्य॒ योषा॒ न मि॑नाति॒ धामाह॑रहर्निष्कृ॒तमा॒चर॑न्ती ॥
ପ୍ରଥମ ଦିନର ନାମ ଜାଣି ସେ ଜନ୍ମିଲେ — ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୁଭ୍ର ଦୀପ୍ତିରେ। ଋତର ବଧୂ ପରି ସେ ନିଜ ଧାମକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଦିନ ଦିନ ନିଶ୍ଚିତ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି।
1.123.10
क॒न्ये॑व त॒न्वा॑ शाश॑दानाँ देवि दे॒वमिय॑क्षमाणम् ।
सं॒स्मय॑माना युव॒तिः पु॒रस्ता॑दा॒विर्वक्षां॑सि कृणुषे विभा॒ती ॥
କନ୍ୟା ପରି ନିଜ ଦେହରେ ଦୀପ୍ତ ହୋଇ, ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରି ତୁମେ ଆସ। ହସୁଥିବା ଯୁବତୀ, ଆଗରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଝଲସି ତୁମେ ନିଜ ବକ୍ଷ ଖୋଲ।
1.123.11
सु॒सं॒का॒शा मा॒तृमृ॑ष्टेव॒ योषा॒विस्त॒न्वं॑ कृणुषे दृ॒शे कम् ।
भ॒द्रा त्वमु॑षो वित॒रं व्यु॑च्छ॒ न तत्ते॑ अ॒न्या उ॒षसो॑ नशन्त ॥
ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ, ମାତା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପରି, ନାରୀ ପରି ତୁମେ ନିଜ ଦେହ ପ୍ରକଟ କରି ଦେଖିବା ପାଇଁ ସୁଖ ଦିଅ। ହେ ଉଷା, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋକ ଢାଳ; ତୁମର ସେହି ମହିମାକୁ ତୁମ ଅନ୍ୟ ଉଷାମାନେ ନଷ୍ଟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
1.123.12
अश्वा॑वती॒र्गोम॑तीर्वि॒श्ववा॑रा॒ यत॑माना र॒श्मिभिः॒ सूर्य॑स्य ।
परा॑ च॒ यन्ति॒ पुन॒रा च॑ यन्ति भ॒द्रा नाम॒ वह॑माना उ॒षासः॑ ॥
ଅଶ୍ୱବତୀ, ଗୋମତୀ, ସର୍ବଧନବତୀ ଉଷାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣ ସହ ଉଦ୍ୟମ କରି ଚାଲନ୍ତି। ସେମାନେ ଦୂରକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ପୁଣି ଫେରନ୍ତି; ମଙ୍ଗଳ ନାମ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଉଷାମାନେ।
1.123.13
ऋ॒तस्य॑ र॒श्मिम॑नु॒यच्छ॑माना भ॒द्रम्भ॑द्रं॒ क्रतु॑म॒स्मासु॑ धेहि ।
उषो॑ नो अ॒द्य सु॒हवा॒ व्यु॑च्छा॒स्मासु॒ रायो॑ म॒घव॑त्सु च स्युः ॥
ଋତର କିରଣକୁ ଧରି, ହେ ଉଷା, ଆମ ଭିତରେ ଅତି ଉତ୍ତମ ସଂକଳ୍ପ ସ୍ଥାପନ କର। ଆଜି ସହଜରେ ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟା ହୋଇ ଆମ ପାଇଁ ଆଲୋକିତ ହୁଅ; ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ପରି ଆମ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଧନ ରହୁ।