Ṛgveda · Sūkta 1.161
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.161.1
किमु॒ श्रेष्ठः॒ किं यवि॑ष्ठो न॒ आज॑ग॒न्किमी॑यते दू॒त्यं॑ कद्यदू॑चि॒म ।
न नि॑न्दिम चम॒सं यो म॑हाकु॒लो अग्ने॑ भ्रात॒र्द्रुण॒ इद्भू॒तिमू॑दिम ॥
Wer kam zu uns als der Größte, wer als der Jüngste? Wann wird das Botenamt gesandt, wenn wir gesprochen haben? Den Becher der großen Sippe haben wir nicht geschmäht; o Agni, o Bruder, wir teilen nur den Anteil des hölzernen Bechers.
1.161.2
एकं॑ चम॒सं च॒तुरः॑ कृणोतन॒ तद्वो॑ दे॒वा अ॑ब्रुव॒न्तद्व॒ आग॑मम् ।
सौध॑न्वना॒ यद्ये॒वा क॑रि॒ष्यथ॑ सा॒कं दे॒वैर्य॒ज्ञिया॑सो भविष्यथ ॥
Macht den einen Becher zu vieren — das haben die Götter euch gesagt, dazu bin ich gekommen. O Saudhanvanas, wenn ihr dies tut, werdet ihr zusammen mit den Göttern des Opfers würdig sein.
1.161.3
अ॒ग्निं दू॒तं प्रति॒ यदब्र॑वीत॒नाश्वः॒ कर्त्वो॒ रथ॑ उ॒तेह कर्त्वः॑ ।
धे॒नुः कर्त्वा॑ युव॒शा कर्त्वा॒ द्वा तानि॑ भ्रात॒रनु॑ वः कृ॒त्व्येम॑सि ॥
O Bruder, als ihr Agni als Boten sandtet, sprachet ihr: »Das Pferd ist durch Kunst gemacht, der Wagen durch Kunst gemacht, hier die Kuh durch Kunst gemacht, das junge Paar durch Kunst gemacht, die beiden durch Kunst gemacht; ihnen nach, o Brüder, kommen wir und schaffen Kunst für euch.«
1.161.4
च॒कृ॒वांस॑ ऋभव॒स्तद॑पृच्छत॒ क्वेद॑भू॒द्यः स्य दू॒तो न॒ आज॑गन् ।
य॒दावाख्य॑च्चम॒साञ्च॒तुरः॑ कृ॒तानादित्त्वष्टा॒ ग्नास्व॒न्तर्न्या॑नजे ॥
O Ṛbhus, Verfertiger, ihr fragtet, wo der geworden ist, der als Bote zu uns kam? Als er die vier gemachten Becher offenbarte, da salbte ihn Tvaṣṭar unter den Gattinnen.
1.161.5
हना॑मैनाँ॒ इति॒ त्वष्टा॒ यदब्र॑वीच्चम॒सं ये दे॑व॒पान॒मनि॑न्दिषुः ।
अ॒न्या नामा॑नि कृण्वते सु॒ते सचाँ॑ अ॒न्यैरे॑नान्क॒न्या॑ नाम॑भि स्परत् ॥
„Diese wollen wir erschlagen“, so sprach Tvaṣṭar, als er den Becher ansprach, der den Göttertrank nicht verschmähte. Wenn der Soma gepresst wird, nehmen sie andere Namen an; die Jungfrau berühre sie mit den Namen der anderen.
1.161.6
इन्द्रो॒ हरी॑ युयु॒जे अ॒श्विना॒ रथं॒ बृह॒स्पति॑र्वि॒श्वरू॑पा॒मुपा॑जत ।
ऋ॒भुर्विभ्वा॒ वाजो॑ दे॒वाँ अ॑गच्छत॒ स्वप॑सो य॒ज्ञियं॑ भा॒गमै॑तन ॥
Indra spannte die beiden braunen Rosse an den Wagen; Bṛhaspati nahte dem allgestaltigen Wagen. Ṛbhu, Vibhu und Vāja kamen zu den Göttern; ihr Guttäter, ihr breitet den opferwürdigen Anteil aus.
1.161.7
निश्चर्म॑णो॒ गाम॑रिणीत धी॒तिभि॒र्या जर॑न्ता युव॒शा ताकृ॑णोतन ।
सौध॑न्वना॒ अश्वा॒दश्व॑मतक्षत यु॒क्त्वा रथ॒मुप॑ दे॒वाँ अ॑यातन ॥
O Söhne des Sudhanvan, durch euer Denken und Geschick zogt ihr die Kuh aus der Haut, und die beiden Alten machtet ihr wieder jung. Aus einem Pferd fertigtet ihr ein Pferd, spanntet den Wagen an und zogt zu den Göttern.
1.161.8
इ॒दमु॑द॒कं पि॑ब॒तेत्य॑ब्रवीतने॒दं वा॑ घा पिबता मुञ्ज॒नेज॑नम् ।
सौध॑न्वना॒ यदि॒ तन्नेव॒ हर्य॑थ तृ॒तीये॑ घा॒ सव॑ने मादयाध्वै ॥
Ihr sagtet: „Trinkt dieses Wasser“, oder „Trinkt diesen gemischten Trank“. O Söhne des Sudhanvan, wenn er so nicht zu finden ist, dann werden wir gewiss beim dritten Pressen uns erfreuen.
1.161.9
आपो॒ भूयि॑ष्ठा॒ इत्येको॑ अब्रवीद॒ग्निर्भूयि॑ष्ठ॒ इत्य॒न्यो अ॑ब्रवीत् ।
व॒ध॒र्यन्तीं॑ ब॒हुभ्यः॒ प्रैको॑ अब्रवीदृ॒ता वद॑न्तश्चम॒साँ अ॑पिंशत ॥
Einer sagte: „Die Wasser sind am reichlichsten“; ein anderer sagte: „Agni ist am reichlichsten“. Einer sprach von dem, was für die Vielen vergeht; indem sie das ṛta sprachen, formten sie die Becher.
1.161.10
श्रो॒णामेक॑ उद॒कं गामवा॑जति मां॒समेकः॑ पिंशति सू॒नयाभृ॑तम् ।
आ नि॒म्रुचः॒ शकृ॒देको॒ अपा॑भर॒त्किं स्वि॑त्पु॒त्रेभ्यः॑ पि॒तरा॒ उपा॑वतुः ॥
Einer trägt das Wasser der Śroṇā und die Kuh hinab; ein anderer zerreibt das von den Söhnen gebrachte Fleisch. Einer zog den Mist von dem Versinkenden empor; warum kamen die Eltern der Söhne wegen nahe?
1.161.11
उ॒द्वत्स्व॑स्मा अकृणोतना॒ तृणं॑ नि॒वत्स्व॒पः स्व॑प॒स्यया॑ नरः ।
अगो॑ह्यस्य॒ यदस॑स्तना गृ॒हे तद॒द्येदमृ॑भवो॒ नानु॑ गच्छथ ॥
In den aufwärts strömenden Orten machtet ihr ihm Gras; in den abwärts strömenden Gewässern richtetet ihr durch geschickte Arbeit alles wieder her. O Männer, was ihr im Haus getan habt, o Ṛbhus, werdet ihr nicht heute wieder hierher gehen?
1.161.12
स॒म्मील्य॒ यद्भुव॑ना प॒र्यस॑र्पत॒ क्व॑ स्वित्ता॒त्या पि॒तरा॑ व आसतुः ।
अश॑पत॒ यः क॒रस्नं॑ व आद॒दे यः प्राब्र॑वी॒त्प्रो तस्मा॑ अब्रवीतन ॥
Als die Welten, zusammengeschlossen, umherkrochen, wo saßen denn eure beiden Väter, die Eltern? Sie verfluchten den, der euren karasna nahm; zu dem, der vorher sprach, sagtet ihr.
1.161.13
सु॒षु॒प्वांस॑ ऋभव॒स्तद॑पृच्छ॒तागो॑ह्य॒ क इ॒दं नो॑ अबूबुधत् ।
श्वानं॑ ब॒स्तो बो॑धयि॒तार॑मब्रवीत्संवत्स॒र इ॒दम॒द्या व्य॑ख्यत ॥
O Ṛbhus, die Schlafenden fragten: »O Unglückseliger, wer hat uns dies geweckt?« Der Wächter sprach zum weckenden Hund; heute, in diesem Jahr, wurde dies offenbar.
1.161.14
दि॒वा या॑न्ति म॒रुतो॒ भूम्या॒ग्निर॒यं वातो॑ अ॒न्तरि॑क्षेण याति ।
अ॒द्भिर्या॑ति॒ वरु॑णः समु॒द्रैर्यु॒ष्माँ इ॒च्छन्तः॑ शवसो नपातः ॥
Am Tage ziehen die Marut über die Erde; dies ist Agni, dieser Wind geht durch den Luftraum. Varuṇa geht mit den Wassern, mit den Meeren, euch begehrend, o Enkel der Kraft.