Ṛgveda · Sūkta 1.85
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.85.1
प्र ये शुम्भ॑न्ते॒ जन॑यो॒ न सप्त॑यो॒ याम॑न्रु॒द्रस्य॑ सू॒नवः॑ सु॒दंस॑सः ।
रोद॑सी॒ हि म॒रुत॑श्चक्रि॒रे वृ॒धे मद॑न्ति वी॒रा वि॒दथे॑षु॒ घृष्व॑यः ॥
Die Marut, freigebige Söhne Rudras, schmücken sich auf ihrem Weg wie Frauen oder wie Scharen. Himmel und Erde haben sie zu ihrem Wachstum geschaffen; diese kühnen Helden freuen sich bei den Wettkämpfen und in den Riten.
1.85.2
त उ॑क्षि॒तासो॑ महि॒मान॑माशत दि॒वि रु॒द्रासो॒ अधि॑ चक्रिरे॒ सदः॑ ।
अर्च॑न्तो अ॒र्कं ज॒नय॑न्त इन्द्रि॒यमधि॒ श्रियो॑ दधिरे॒ पृश्नि॑मातरः ॥
Gesalbt erreichten sie ihre Größe; die Rudra machten ihren Sitz am Himmel. Lobsingend und den Hymnus erzeugend, brachten sie Kraft hervor; die Söhne der gefleckten Mütter legten sich Herrlichkeiten auf.
1.85.3
गोमा॑तरो॒ यच्छु॒भय॑न्ते अ॒ञ्जिभि॑स्त॒नूषु॑ शु॒भ्रा द॑धिरे वि॒रुक्म॑तः ।
बाध॑न्ते॒ विश्व॑मभिमा॒तिन॒मप॒ वर्त्मा॑न्येषा॒मनु॑ रीयते घृ॒तम् ॥
Die Marut, die Kühe zu Müttern haben, legen, wenn sie an ihren Leibern mit Salben glänzen, strahlende Zierden mit roten Flecken an. Jeden feindlichen Gegner schlagen sie nieder, und Schmalz fließt entlang ihrer Wege.
1.85.4
वि ये भ्राज॑न्ते॒ सुम॑खास ऋ॒ष्टिभिः॑ प्रच्या॒वय॑न्तो॒ अच्यु॑ता चि॒दोज॑सा ।
म॒नो॒जुवो॒ यन्म॑रुतो॒ रथे॒~ष्वा वृष॑व्रातासः॒ पृष॑ती॒रयु॑ग्ध्वम् ॥
Die Marut, die gut opfern, glänzen mit ihren Stürmen und lassen selbst das Unerschütterliche durch ihre Macht erzittern. O Marut, ihr Geistantreiber, als ihr auf den Wagen kamt, spannten die Stierscharen die gefleckten Stuten ein.
1.85.5
प्र यद्रथे॑षु॒ पृष॑ती॒रयु॑ग्ध्वं॒ वाजे॒ अद्रिं॑ मरुतो रं॒हय॑न्तः ।
उ॒तारु॒षस्य॒ वि ष्य॑न्ति॒ धारा॒श्चर्मे॑वो॒दभि॒र्व्यु॑न्दन्ति॒ भूम॑ ॥
Als ihr, o Marut, die gefleckten Stuten an eure Wagen spanntet und im Kampf den Wolkenstein antriebet, da lösen sich die Ströme der Rötlichen; wie man ein Fell tränkt, so tränken sie die Erde mit Wasser.
1.85.6
आ वो॑ वहन्तु॒ सप्त॑यो रघु॒ष्यदो॑ रघु॒पत्वा॑नः॒ प्र जि॑गात बा॒हुभिः॑ ।
सीद॒ता ब॒र्हिरु॒रु वः॒ सद॑स्कृ॒तं मा॒दय॑ध्वं मरुतो॒ मध्वो॒ अन्ध॑सः ॥
Mögen die Rosse euch herbringen — sie, die in der Körnerreinigung wohnen und den raghu-Trank trinken. Kommt mit der Kraft eurer Arme herbei, setzt euch auf das heilige Gras; euer weiter Sitz ist bereitet. O Marut, freut euch an Honig und dem Saft des Trankes!
1.85.7
ते॑ऽवर्धन्त॒ स्वत॑वसो महित्व॒ना नाकं॑ त॒स्थुरु॒रु च॑क्रिरे॒ सदः॑ ।
विष्णु॒र्यद्धाव॒द्वृष॑णं मद॒च्युतं॒ वयो॒ न सी॑द॒न्नधि॑ ब॒र्हिषि॑ प्रि॒ये ॥
Die Maruts, aus eigener Kraft stark, wuchsen durch ihre Größe; sie erhoben sich am Himmel und machten ihren Sitz weit. Als Viṣṇu wie ein vom Soma berauschter Stier dahineilte, ließen sie sich wie Vögel auf dem lieben heiligen Gras nieder.
1.85.8
शूरा॑ इ॒वेद्युयु॑धयो॒ न जग्म॑यः श्रव॒स्यवो॒ न पृत॑नासु येतिरे ।
भय॑न्ते॒ विश्वा॒ भुव॑ना म॒रुद्भ्यो॒ राजा॑न इव त्वे॒षसं॑दृशो॒ नरः॑ ॥
Wie Helden, wie Kämpfer im Gefecht, wie Männer, die nach Ruhm verlangen, ringen sie in den Schlachten. Vor den Maruts zittern alle Wesen, wie Könige von strahlendem Aussehen.
1.85.9
त्वष्टा॒ यद्वज्रं॒ सुकृ॑तं हिर॒ण्ययं॑ स॒हस्र॑भृष्टिं॒ स्वपा॒ अव॑र्तयत् ।
ध॒त्त इन्द्रो॒ नर्यपां॑सि॒ कर्त॒वेऽह॑न्वृ॒त्रं निर॒पामौ॑ब्जदर्ण॒वम् ॥
Als Tvaṣṭṛ den wohlgefertigten goldenen Donnerkeil mit tausend Spitzen kreisen ließ, ergreift ihn Indra, der Mann, zu seinen Taten; er erschlug Vṛtra und ließ den Ozean der Wasser frei.
1.85.10
ऊ॒र्ध्वं नु॑नुद्रेऽव॒तं त ओज॑सा दादृहा॒णं चि॑द्बिभिदु॒र्वि पर्व॑तम् ।
धम॑न्तो वा॒णं म॒रुतः॑ सु॒दान॑वो॒ मदे॒ सोम॑स्य॒ रण्या॑नि चक्रिरे ॥
Durch ihre Kraft stießen sie selbst den fest verankerten Beschützer nach oben und spalteten sogar den Berg. Brüllend schufen die freigebigen Maruts im Rausch des Soma erfreuliche Dinge.
1.85.11
जि॒ह्मं नु॑नुद्रेऽव॒तं तया॑ दि॒शासि॑ञ्च॒न्नुत्सं॒ गोत॑माय तृ॒ष्णजे॑ ।
आ ग॑च्छन्ती॒मव॑सा चि॒त्रभा॑नवः॒ कामं॒ विप्र॑स्य तर्पयन्त॒ धाम॑भिः ॥
Den hinderlichen Beschützer drängten sie aus jener Richtung fort und gossen eine Quelle für den durstigen Gotama aus. Die strahlenden Maruts kommen mit ihrer Hilfe und stillen mit ihren Wohnstätten das Verlangen des Sehers.
1.85.12
या वः॒ शर्म॑ शशमा॒नाय॒ सन्ति॑ त्रि॒धातू॑नि दा॒शुषे॑ यच्छ॒ताधि॑ ।
अ॒स्मभ्यं॒ तानि॑ मरुतो॒ वि य॑न्त र॒यिं नो॑ धत्त वृषणः सु॒वीर॑म् ॥
Die Zufluchten, die euch gehören und dem Preisenden dreifach Halt geben, gewährt dem Spender. Mögen sie sich uns offenbaren, o Maruts; o ihr spendenden Helden, gewährt uns Reichtum mit guter Nachkommenschaft.