ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 7.22

7.22.1

पिबा॒ सोम॑मिन्द्र॒ मन्द॑तु त्वा॒ यं ते॑ सु॒षाव॑ हर्य॒श्वाद्रिः॑ ।
सो॒तुर्बा॒हुभ्यां॒ सुय॑तो॒ नार्वा॑ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପାନ କର; ତାହା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ। ନିଷ୍ପେଷଣକାରୀର ବାହୁରେ ପଥର ତାହା ନିଙ୍ଡିଲା, ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଅଶ୍ୱ ପରି।

यस्ते॒ मदो॒ युज्य॒श्चारु॒रस्ति॒ येन॑ वृ॒त्राणि॑ हर्यश्व॒ हंसि॑ ।
स त्वामि॑न्द्र प्रभूवसो ममत्तु ॥

ତୁମର ଯେଉଁ ମଦ — ଯଜ୍ଞରେ ଯୋଡ଼ିବା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ମନୋହର — ଯଦ୍ଦ୍ୱାରା ହେ ହର୍ୟଶ୍ୱ, ତୁମେ ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କର — ତାହା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ପ୍ରଭୂତଧନ।

बोधा॒ सु मे॑ मघव॒न्वाच॒मेमां यां ते॒ वसि॑ष्ठो॒ अर्च॑ति॒ प्रश॑स्तिम् ।
इ॒मा ब्रह्म॑ सध॒मादे॑ जुषस्व ॥

ହେ ମଘବନ୍, ମୋ ଏହି ବାଣୀକୁ ଭଲରେ ଜାଗ୍ରତ କର; ତୁମ ବସିଷ୍ଠ ଯେଉଁ ପ୍ରଶଂସା ଗାଏ ତାହା ଗ୍ରହଣ କର। ସଭାଭୋଜନରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମମନ୍ତ୍ର ସ୍ୱୀକାର କର।

श्रु॒धी हवं॑ विपिपा॒नस्याद्रे॒र्बोधा॒ विप्र॒स्यार्च॑तो मनी॒षाम् ।
कृ॒ष्वा दुवां॒स्यन्त॑मा॒ सचे॒मा ॥

ପଥରରେ ନିଙ୍ଡିଥିବା ସୋମ ପାନକାରୀର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ; ପ୍ରଶଂସାକାରୀ ବିପ୍ରର ମନୀଷା ଜାଗ୍ରତ କର। ଏହି ଅର୍ପଣଗୁଡ଼ିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିକଟରେ ରହି ସମ୍ପନ୍ନ କର।

न ते॒ गिरो॒ अपि॑ मृष्ये तु॒रस्य॒ न सु॑ष्टु॒तिम॑सु॒र्य॑स्य वि॒द्वान् ।
सदा॑ ते॒ नाम॑ स्वयशो विवक्मि ॥

ତୁମ ସ୍ତୋତ୍ର ମୁଁ ଭୁଲେ ନାହିଁ; ବଳବାନଙ୍କ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶଂସାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲେ ନାହିଁ — ହେ ଅସୁର, ଜାଣି। ହେ ସ୍ୱୟଂଯଶସ୍ୱୀ, ମୁଁ ସର୍ବଦା ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ।

भूरि॒ हि ते॒ सव॑ना॒ मानु॑षेषु॒ भूरि॑ मनी॒षी ह॑वते॒ त्वामित् ।
मारे अ॒स्मन्म॑घव॒ञ्ज्योक्कः॑ ॥

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଯଜ୍ଞ ଅନେକ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅନେକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ତୁମକୁ ଡାକେ। ହେ ମଘବନ୍, ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହୁଅ ନାହିଁ; ଶୀଘ୍ର ତାହା କର।

तुभ्येदि॒मा सव॑ना शूर॒ विश्वा॒ तुभ्यं॒ ब्रह्मा॑णि॒ वर्ध॑ना कृणोमि ।
त्वं नृभि॒र्हव्यो॑ वि॒श्वधा॑सि ॥

ହେ ବୀର, ଏହି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କରେ; ତୁମ ପାଇଁ ବଳ ବଢ଼ାଉଥିବା ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କରେ। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ, ସର୍ବଧାରକ।

नू चि॒न्नु ते॒ मन्य॑मानस्य द॒स्मोद॑श्नुवन्ति महि॒मान॑मुग्र ।
न वी॒र्य॑मिन्द्र ते॒ न राधः॑ ॥

ଏବେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରକୃତରେ, ହେ ବୀର, ତୁମ ଧ୍ୟାନକାରୀଙ୍କ ମହିମା ସେମାନେ ପାଆନ୍ତି; ହେ ଉଗ୍ର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବୀର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ତୁମ ଦାନ (ସେମାନେ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ)।

ये च॒ पूर्व॒ ऋष॑यो॒ ये च॒ नूत्ना॒ इन्द्र॒ ब्रह्मा॑णि ज॒नय॑न्त॒ विप्राः॑ ।
अ॒स्मे ते॑ सन्तु स॒ख्या शि॒वानि॑ यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभिः॒ सदा॑ नः ॥

ପୁରାତନ ଋଷି ଓ ନୂତନ ଋଷି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତୁତି ରଚିଥିଲେ ସେ ବିପ୍ରମାନେ — ଆମ ପାଇଁ ତୁମର ସଖ୍ୟ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ସଦା କଲ୍ୟାଣରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।