Ṛgveda · Sūkta 7.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.22.1
पिबा॒ सोम॑मिन्द्र॒ मन्द॑तु त्वा॒ यं ते॑ सु॒षाव॑ हर्य॒श्वाद्रिः॑ ।
सो॒तुर्बा॒हुभ्यां॒ सुय॑तो॒ नार्वा॑ ॥
Trinke den Soma, o Indra; er möge dich erfreuen, den der Stein für dich mit den Armen des Pressers ausgepresst hat, wie ein Renner.
7.22.2
यस्ते॒ मदो॒ युज्य॒श्चारु॒रस्ति॒ येन॑ वृ॒त्राणि॑ हर्यश्व॒ हंसि॑ ।
स त्वामि॑न्द्र प्रभूवसो ममत्तु ॥
Dein Rausch, der dem Opfer angejocht zu werden verdient und herrlich ist, mit dem du, o Herr der falben Rosse, die Hindernisse erschlägst — er möge dich erfreuen, o Indra, Herr großen Reichtums.
7.22.3
बोधा॒ सु मे॑ मघव॒न्वाच॒मेमां यां ते॒ वसि॑ष्ठो॒ अर्च॑ति॒ प्रश॑स्तिम् ।
इ॒मा ब्रह्म॑ सध॒मादे॑ जुषस्व ॥
Erwecke gut meine Rede, o Freigebiger; nimm dieses Lob an, das dein Vasiṣṭha singt. Beim Festmahl der Versammlung genieße diese heiligen Formeln.
7.22.4
श्रु॒धी हवं॑ विपिपा॒नस्याद्रे॒र्बोधा॒ विप्र॒स्यार्च॑तो मनी॒षाम् ।
कृ॒ष्वा दुवां॒स्यन्त॑मा॒ सचे॒मा ॥
Höre den Ruf dessen, der den mit dem Stein gepressten Soma trinkt; erwecke die Einsicht des preisenden Sehers. Vollende diese Opfergaben, indem du ganz nahe bleibst.
7.22.5
न ते॒ गिरो॒ अपि॑ मृष्ये तु॒रस्य॒ न सु॑ष्टु॒तिम॑सु॒र्य॑स्य वि॒द्वान् ।
सदा॑ ते॒ नाम॑ स्वयशो विवक्मि ॥
Ich vernachlässige deine Lieder nicht noch das gute Lob des Starken, o Asura, wohl wissend. O Selbstruhmreicher, ich verkünde immer deinen Namen.
7.22.6
भूरि॒ हि ते॒ सव॑ना॒ मानु॑षेषु॒ भूरि॑ मनी॒षी ह॑वते॒ त्वामित् ।
मारे अ॒स्मन्म॑घव॒ञ्ज्योक्कः॑ ॥
Zahlreich sind deine Opfer unter den Menschen; der Weise ruft unter vielen allein dich an. O Freigebiger, bleibe nicht fern von uns; tue es bald.
7.22.7
तुभ्येदि॒मा सव॑ना शूर॒ विश्वा॒ तुभ्यं॒ ब्रह्मा॑णि॒ वर्ध॑ना कृणोमि ।
त्वं नृभि॒र्हव्यो॑ वि॒श्वधा॑सि ॥
O Held, all diese Opfer bringe ich dir dar, und dir stimme ich stärkende Gebete an. Du bist es, den die Menschen anrufen sollen, du, der alles trägt.
7.22.8
नू चि॒न्नु ते॒ मन्य॑मानस्य द॒स्मोद॑श्नुवन्ति महि॒मान॑मुग्र ।
न वी॒र्य॑मिन्द्र ते॒ न राधः॑ ॥
Auch jetzt, wahrlich, o Kühner, erreichen sie deine Größe, die des Andächtigen, o Ungestümer. Weder deine Mannheit, o Indra, noch deine Gabe (erlangen sie).
7.22.9
ये च॒ पूर्व॒ ऋष॑यो॒ ये च॒ नूत्ना॒ इन्द्र॒ ब्रह्मा॑णि ज॒नय॑न्त॒ विप्राः॑ ।
अ॒स्मे ते॑ सन्तु स॒ख्या शि॒वानि॑ यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभिः॒ सदा॑ नः ॥
Jene alten Seher und jene neuen, o Indra, die inspirierten Dichter, die Gebete hervorbrachten — möge deine Freundschaft uns zum Segen sein. Ihr alle, beschützt uns immer mit Heil.