ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 7.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.22.1
पिबा॒ सोम॑मिन्द्र॒ मन्द॑तु त्वा॒ यं ते॑ सु॒षाव॑ हर्य॒श्वाद्रिः॑ ।
सो॒तुर्बा॒हुभ्यां॒ सुय॑तो॒ नार्वा॑ ॥
ഇന്ദ്രാ, സോമം പാനം ചെയ്യുക; അത് നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കട്ടെ. പിഴിയുന്നവന്റെ കൈകളാൽ കല്ല് അത് പിഴിഞ്ഞെടുത്തു, ഓടുന്ന കുതിരയെപ്പോലെ.
7.22.2
यस्ते॒ मदो॒ युज्य॒श्चारु॒रस्ति॒ येन॑ वृ॒त्राणि॑ हर्यश्व॒ हंसि॑ ।
स त्वामि॑न्द्र प्रभूवसो ममत्तु ॥
നിന്റെ മദം — യജ്ഞത്തിൽ കെട്ടാൻ യോഗ്യവും മനോഹരവുമായത് — അതിനാൽ ഹര്യശ്വാ, നീ വൃത്രന്മാരെ വധിക്കുന്നു — അത് നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കട്ടെ, ഇന്ദ്രാ, പ്രഭൂതധനാ.
7.22.3
बोधा॒ सु मे॑ मघव॒न्वाच॒मेमां यां ते॒ वसि॑ष्ठो॒ अर्च॑ति॒ प्रश॑स्तिम् ।
इ॒मा ब्रह्म॑ सध॒मादे॑ जुषस्व ॥
മഘവൻ, എന്റെ ഈ വാക്കിനെ നന്നായി ഉണർത്തുക; നിന്റെ വസിഷ്ഠൻ പാടുന്ന ഈ സ്തുതി സ്വീകരിക്കുക. സഭാഭോജനത്തിൽ ഈ ബ്രഹ്മമന്ത്രങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുക.
7.22.4
श्रु॒धी हवं॑ विपिपा॒नस्याद्रे॒र्बोधा॒ विप्र॒स्यार्च॑तो मनी॒षाम् ।
कृ॒ष्वा दुवां॒स्यन्त॑मा॒ सचे॒मा ॥
കല്ലിൽ പിഴിഞ്ഞ സോമം കുടിക്കുന്നവന്റെ വിളി കേൾക്കുക; സ്തുതിക്കുന്ന വിപ്രന്റെ മനീഷയെ ഉണർത്തുക. ഈ അർപ്പണങ്ങൾ അടുത്തുനിന്ന് നിറവേറ്റുക.
7.22.5
न ते॒ गिरो॒ अपि॑ मृष्ये तु॒रस्य॒ न सु॑ष्टु॒तिम॑सु॒र्य॑स्य वि॒द्वान् ।
सदा॑ ते॒ नाम॑ स्वयशो विवक्मि ॥
നിന്റെ സ്തുതികൾ ഞാൻ മറക്കുന്നില്ല; ശക്തന്റെ നല്ല സ്തുതിയും മറക്കുന്നില്ല — അസുരാ, അറിഞ്ഞുതന്നെ. സ്വയംയശസ്വീ, ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ നാമം ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നു.
7.22.6
भूरि॒ हि ते॒ सव॑ना॒ मानु॑षेषु॒ भूरि॑ मनी॒षी ह॑वते॒ त्वामित् ।
मारे अ॒स्मन्म॑घव॒ञ्ज्योक्कः॑ ॥
മനുഷ്യരിൽ നിന്റെ യജ്ഞങ്ങൾ പലതാണ്; ബുദ്ധിമാൻ പലരിലും നിന്നെത്തന്നെ വിളിക്കുന്നു. മഘവാ, ഞങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നുപോകരുതേ; വേഗം അങ്ങനെ ചെയ്യുക.
7.22.7
तुभ्येदि॒मा सव॑ना शूर॒ विश्वा॒ तुभ्यं॒ ब्रह्मा॑णि॒ वर्ध॑ना कृणोमि ।
त्वं नृभि॒र्हव्यो॑ वि॒श्वधा॑सि ॥
ധീരനേ, ഈ യാഗങ്ങളെല്ലാം നിനക്കുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ചെയ്യുന്നത്; നിനക്കായി ബലം നൽകുന്ന സ്തുതികൾ ഞാൻ അർപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യരാൽ വിളിക്കപ്പെടേണ്ടവനും സർവത്തെയും താങ്ങുന്നവനും നീയാണ്.
7.22.8
नू चि॒न्नु ते॒ मन्य॑मानस्य द॒स्मोद॑श्नुवन्ति महि॒मान॑मुग्र ।
न वी॒र्य॑मिन्द्र ते॒ न राधः॑ ॥
ഇപ്പോഴും, സത്യമായും, ധീരനേ, നിന്നെ ധ്യാനിക്കുന്നവന്റെ മഹിമ അവർ പ്രാപിക്കുന്നു; ഉഗ്രനേ. ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ വീര്യമോ നിന്റെ ദാനമോ (അവർക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല).
7.22.9
ये च॒ पूर्व॒ ऋष॑यो॒ ये च॒ नूत्ना॒ इन्द्र॒ ब्रह्मा॑णि ज॒नय॑न्त॒ विप्राः॑ ।
अ॒स्मे ते॑ सन्तु स॒ख्या शि॒वानि॑ यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभिः॒ सदा॑ नः ॥
പുരാതന ഋഷിമാരും പുതിയ ഋഷിമാരും, ഇന്ദ്രാ, സ്തുതികൾ ജനിപ്പിച്ച വിപ്രന്മാരും — ഞങ്ങൾക്കായി നിന്റെ സൗഹൃദം ശുഭകരമാകട്ടെ. നിങ്ങളെല്ലാവരും എപ്പോഴും മംഗളങ്ങളാൽ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കുക.