ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.27

9.27.1

ए॒ष क॒विर॒भिष्टु॑तः प॒वित्रे॒ अधि॑ तोशते ।
पु॒ना॒नो घ्नन्नप॒ स्रिधः॑ ॥

ଏ କବି, ସ୍ତୁତ ହୋଇ, ପବିତ୍ର ଛାଣୁଣୀ ଉପରେ ଉଚ୍ଛୁଳେ; ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମାରି ଦୂରକୁ ତଡ଼ି ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।

ए॒ष इन्द्रा॑य वा॒यवे॑ स्व॒र्जित्परि॑ षिच्यते ।
प॒वित्रे॑ दक्ष॒साध॑नः ॥

ସ୍ୱର୍ଗ-ଆଲୋକ ଜୟୀ, ବଳ ସାଧକ ଏ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଛାଣୁଣୀରେ ଚାରିପାଖରେ ଢଳାଯାଏ।

ए॒ष नृभि॒र्वि नी॑यते दि॒वो मू॒र्धा वृषा॑ सु॒तः ।
सोमो॒ वने॑षु विश्व॒वित् ॥

ଏ ସୋମକୁ ମଣିଷମାନେ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି; ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖର, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ, ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ବନରେ ସର୍ବଜ୍ଞ।

ए॒ष ग॒व्युर॑चिक्रद॒त्पव॑मानो हिरण्य॒युः ।
इन्दुः॑ सत्रा॒जिदस्तृ॑तः ॥

ଗାଈ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଏ ସୋମ ଗର୍ଜନ କଲା; ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା, ସୁନା ଇଚ୍ଛୁକ, ବିନ୍ଦୁ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଜିତୁଥିବା, ଅକ୍ଷତ ସେ।

ए॒ष सूर्ये॑ण हासते॒ पव॑मानो॒ अधि॒ द्यवि॑ ।
प॒वित्रे॑ मत्स॒रो मदः॑ ॥

ଏ ସୋମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ହସେ; ଆକାଶରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା, ପବିତ୍ର ଛାଣୁଣୀରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ମତ୍ତ କରୁଥିବା ଆନନ୍ଦ।

ए॒ष शु॒ष्म्य॑सिष्यदद॒न्तरि॑क्षे॒ वृषा॒ हरिः॑ ।
पु॒ना॒न इन्दु॒रिन्द्र॒मा ॥

ଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ, ପିଙ୍ଗଳ ବର୍ଣ୍ଣ ସୋମ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଧାଇଁଲା; ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା ବିନ୍ଦୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚେ।