ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.50

9.50.1

उत्ते॒ शुष्मा॑स ईरते॒ सिन्धो॑रू॒र्मेरि॑व स्व॒नः ।
वा॒णस्य॑ चोदया प॒विम् ॥

ହେ ସୋମ, ତୁମର ଶକ୍ତିସମୂହ ନଦୀ ତରଙ୍ଗର ଗର୍ଜନ ପରି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠେ। ବାଣର ଛାଣନି ଆଡ଼କୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କର।

प्र॒स॒वे त॒ उदी॑रते ति॒स्रो वाचो॑ मख॒स्युवः॑ ।
यदव्य॒ एषि॒ सान॑वि ॥

ପ୍ରେରଣାରେ ତୁମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଇଚ୍ଛୁକ ତିନୋଟି ବାଣୀ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠେ, ଯେବେ ତୁମେ ମେଷଲୋମ ଉପରେ ଗତି କର।

अव्यो॒ वारे॒ परि॑ प्रि॒यं हरिं॑ हिन्व॒न्त्यद्रि॑भिः ।
पव॑मानं मधु॒श्चुत॑म् ॥

ମେଷଲୋମ ଛାଣନିରେ ସେମାନେ ପ୍ରିୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମକୁ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଘେରି ଚିପନ୍ତି; ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ମଧୁ ଝରାଏ।

आ प॑वस्व मदिन्तम प॒वित्रं॒ धार॑या कवे ।
अ॒र्कस्य॒ योनि॑मा॒सद॑म् ॥

ହେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଲ୍ଲାସକାରୀ, ହେ କବି, ଧାରା ସହିତ ପବିତ୍ର ଛାଣନି ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ଋତର ଗର୍ଭସ୍ଥାନରେ ଆସୀନ ହେବା ପାଇଁ।

स प॑वस्व मदिन्तम॒ गोभि॑रञ्जा॒नो अ॒क्तुभिः॑ ।
इन्द॒विन्द्रा॑य पी॒तये॑ ॥

ସେ, ହେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଲ୍ଲାସକାରୀ, କିରଣରେ ସଜା ହୋଇ, ରାତ୍ରି ଓ ଉଷାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ। ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରର ପାନ ପାଇଁ।