ரிக் வேதம் · சூக்தம் 9.50

9.50.1

उत्ते॒ शुष्मा॑स ईरते॒ सिन्धो॑रू॒र्मेरि॑व स्व॒नः ।
वा॒णस्य॑ चोदया प॒विम् ॥

சோமனே, உன் வலிமைகள் ஆறின் அலையின் ஒலியைப்போல் மேலெழுகின்றன. வடிகட்டியை நோக்கி அவற்றைச் செலுத்து.

प्र॒स॒वे त॒ उदी॑रते ति॒स्रो वाचो॑ मख॒स्युवः॑ ।
यदव्य॒ एषि॒ सान॑वि ॥

உந்துதலில் உனக்காக யாகத்தை விரும்பும் மூன்று வாக்குகள் மேலெழுகின்றன, நீ ஆட்டின் உரோமத்தில் செல்லும்போது.

अव्यो॒ वारे॒ परि॑ प्रि॒यं हरिं॑ हिन्व॒न्त्यद्रि॑भिः ।
पव॑मानं मधु॒श्चुत॑म् ॥

ஆட்டின் உரோமச் சல்லடையில் அவர்கள் அன்பான, ஒளிரும் சோமனைக் கற்களால் சுற்றி அழுத்துகிறார்கள்; அவன் தூய்மையாகி தேனைச் சொட்டுகிறான்.

आ प॑वस्व मदिन्तम प॒वित्रं॒ धार॑या कवे ।
अ॒र्कस्य॒ योनि॑मा॒सद॑म् ॥

மிகு உவகை தருபவனே, கவியே, தூய்மைப் படுத்தும் வடிகட்டியாக ஓட்டத்துடன் பெருகு; ரிதத்தின் கருவிடத்தில் அமர்வதற்காக.

स प॑वस्व मदिन्तम॒ गोभि॑रञ्जा॒नो अ॒क्तुभिः॑ ।
इन्द॒विन्द्रा॑य पी॒तये॑ ॥

அவனே, மிகு உவகையே, ஒளிக்கதிர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இரவுகளாலும் விடியல்களாலும் அணிசெய்யப்பட்டு ஓடு. சோமனே, இந்திரனின் பானத்திற்காக.