ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.52

1.52.497

अ꣡चि꣢क्रद꣣द्वृ꣢षा꣣ ह꣡रि꣢र्म꣣हान्मि꣣त्रो꣡ न द꣢꣯र्श꣣तः꣢ ।
स꣡ꣳ सूर्ये꣢꣯ण दिद्युते ॥ ४९७ ॥

ବୃଷଭ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ହରି, ମହାନ, ମିତ୍ର ପରି ଦର୍ଶନୀୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସେ ଦୀପ୍ତି ପାଏ।

आ꣢ ते꣣ द꣡क्षं꣢ मयो꣣भु꣢वं꣣ व꣡ह्नि꣢म꣣द्या꣡ वृ꣢णीमहे ।
पा꣢न्त꣣मा꣡ पु꣢रु꣣स्पृ꣡ह꣢म् ॥ ४९८ ॥

ଆଜି ତୁମର ସୁଖଦାୟୀ ବଳକୁ, ବହନକାରୀ ତୁମକୁ ଆମେ ବରଣ କରୁ; ରକ୍ଷକ, ବହୁଜନଙ୍କ କାମ୍ୟ।

अ꣡ध्व꣢र्यो꣣ अ꣡द्रि꣢भिः सु꣣त꣡ꣳ सोमं꣢꣯ प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣡ न꣢य ।
पु꣣नीही꣡न्द्रा꣢य꣣ पा꣡त꣢वे ॥ ४९९ ॥

ହେ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ, ପଥରରେ ନିଚୋଡ଼ା ସୋମକୁ ପବିତ୍ରରେ ଆଣ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ତାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର।

त꣢र꣣त्स꣢ म꣣न्दी꣡ धा꣢वति꣣ धा꣡रा꣢ सु꣣त꣡स्यान्ध꣢꣯सः ।
त꣢र꣣त्स꣢ म꣣न्दी꣡ धा꣢वति ॥ ५०० ॥

ସେ ଉଲ୍ଲାସଦାୟୀ ପାର ହୋଇ ବହେ; ନିଚୋଡ଼ା ରସର ଧାରା ଧାଏଁ। ସେ ଉଲ୍ଲାସଦାୟୀ ପାର ହୋଇ ଧାଏଁ।

आ꣡ प꣢वस्व सह꣣स्रि꣡ण꣢ꣳ र꣣यि꣡ꣳ सो꣢म सु꣣वी꣡र्य꣢म् ।
अ꣣स्मे꣡ श्रवा꣢꣯ꣳसि धारय ॥ ५०१ ॥

ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ହଜାରଗୁଣ ଧନ, ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ବହି ଆ; ଆମକୁ ଯଶ ଧାରଣ କରାଅ।

अ꣡नु꣢ प्र꣣त्ना꣡स꣢ आ꣣य꣡वः꣢ प꣣दं꣡ नवी꣢꣯यो अक्रमुः ।
रु꣣चे꣡ ज꣢नन्त꣣ सू꣡र्य꣢म् ॥ ५०२ ॥

ପ୍ରାଚୀନ ମଣିଷମାନେ ନୂତନ ସ୍ଥାନ ଆଡ଼େ ପାଦ ବଢ଼ାଇଲେ; ଆଲୋକ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଉ ଦେଉ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।

अ꣡र्षा꣢ सोम द्यु꣣म꣡त्त꣢मो꣣ऽभि꣡ द्रोणा꣢꣯नि꣣ रो꣡रु꣢वत् ।
सी꣢द꣣न्यो꣢नौ꣣ व꣢ ने꣣ष्वा꣢ ॥ ५०३ ॥

ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ ଏବଂ ଦ୍ରୋଣ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆଡ଼କୁ ଗର୍ଜନ କର। ତୁମ ଆସନରେ ବସି ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସ।

वृ꣡षा꣢ सोम द्यु꣣मा꣡ꣳ अ꣢सि꣣ वृ꣡षा꣢ देव꣣ वृ꣡ष꣢व्रतः ।
वृ꣡षा꣣ ध꣡र्मा꣢णि दध्रिषे ॥ ५०४ ॥

ହେ ସୋମ, ତୁମେ ବର୍ଷଣକାରୀ ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ। ହେ ଦେବ, ବର୍ଷଣବ୍ରତଧାରୀ ବୃଷ ତୁମେ; ତୁମେ ଧର୍ମ ଧାରଣ କର।

इ꣣षे꣡ प꣢वस्व꣣ धा꣡र꣢या꣣ मृ꣣ज्य꣡मा꣢नो मनी꣣षि꣡भिः꣢ ।
इ꣡न्दो꣢ रु꣣चा꣡भि गा इ꣢꣯हि ॥ ५०५ ॥

ଅନ୍ନ ପାଇଁ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ; ମନୀଷୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଉଥିବା ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମ ତେଜରେ ଗାଈ (କିରଣ) ଆଡ଼କୁ ଆସ।

म꣣न्द्र꣡या꣢ सोम꣣ धा꣡र꣢या꣣ वृ꣡षा꣢ पवस्व देव꣣युः꣢ ।
अ꣢व्या꣣ वा꣡रे꣢भिरस्म꣣युः꣢ ॥ ५०६ ॥

ହେ ସୋମ, ମଧୁର ଧାରାରେ, ବର୍ଷଣକାରୀ ବୃଷ ପରି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ। ପଶମ ଛାଣିବା ସହିତ, ଆମକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ।

अ꣣या꣡ सो꣢म सु꣣कृत्य꣡पा꣢ म꣣हा꣢उ ।
न्त्सन्न꣣꣬भ्य꣢꣯वर्धथाः ।
म꣣ न्दान꣡ इद्वृ꣢꣯षायसे ॥ ५०७ ॥

ଏହି ସୁକର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ମହାନ ହୋଇ ବଢ଼ିଛ। ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଶ୍ଚୟ ବର୍ଷଣକାରୀ ବୃଷ ପରି ତୁମେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅ।

अ꣣यं꣡ विच꣢꣯र्षणिर्हि꣣तः꣡ पव꣢꣯मानः꣣ स꣡ चे꣢तति ।
हि꣣न्वान꣡ आप्यं꣢꣯ बृ꣣ह꣢त् ॥ ५०८ ॥

ଏ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ସ୍ଥାପିତ, ପବମାନ ସୋମ; ସେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ। ପ୍ରେରଣା ଦେଇ ସେ ମହାନ ବନ୍ଧୁ (ସଖା)ଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ।

प्र꣡ न꣢ इन्दो म꣣हे꣡ तु न꣢꣯ ऊ꣣र्मिं꣡ न बिभ्र꣢꣯दर्षसि ।
अ꣣भि꣢ दे꣣वा꣢ꣳ अ꣣या꣡स्यः꣢ ॥ ५०९ ॥

ହେ ସୋମ, ଆମ ମହାନ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ତରଙ୍ଗ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ।

अ꣣पघ्न꣡न्प꣢वते꣣ मृ꣢꣫धोऽप꣣ सो꣢मो꣣ अ꣡रा꣢व्णः ।
ग꣢च्छ꣣न्नि꣡न्द्र꣢स्य नि꣣ष्कृ꣢तम् ॥ ५१० ॥

ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ଠେଲି ସୋମ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; କୃପଣମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତ ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଯାଏ।