الأوبانيشاد · Bṛhadāraṇyaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.2.1
नैवेह किं चनाग्र आसीत् ।
मृत्युनैवेदमावृतमासीदशनायया ।
अशनाया हि मृत्युः ।
तन्मनोऽकुरुतात्मन्वी स्यामिति ।
सोऽर्चन्नचरत् ।
तस्यार्चत आपोऽजायन्त ।
अर्चते वै मे कमभूदिति ।
तदेवार्क्यस्यार्कत्वम् ।
कं ह वा अस्मै भवति य एवमेतदर्क्यस्यार्कत्वं वेद ॥ १.२.१ ॥
في البدء لم يكن هنا شيء البتة. كان هذا كله مغطى بالموت، بالجوع، لأن الجوع هو الموت. فعزم في نفسه: «ليكن لي آتمان.» وبينما كان يعبد تحرّك. ومن عبادته وُلدت المياه. «لقد جاءني الفرح من العبادة» — لذلك كان الأركاتفا، أي كون المعبود جديرًا بالعبادة. ومن يعرف حقًا هذا الأركاتفا للمعبود الجدير بالعبادة، يأتيه الفرح.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.2
आपो वा अर्कः ।
तद्यदपां शर आसीत्तत्समहन्यत ।
सा पृथिव्यभवत् ।
तस्यामश्राम्यत् ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य तेजोरसो निरवर्तताग्निः ॥ १.२.२ ॥
الماء حقًا هو الأركا. ما كان جوهر المياه تصلّب وصار أرضًا. وفيها تعب. ومن إشعاع ذاك المتعب المسخّن انبثق جوهره — النار.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.3
स त्रेधात्मानं व्यकुरुतादित्यं तृतीयं वायुं तृतीयम् ।
स एष प्राणस्त्रेधाविहितः ।
तस्य प्राची दिक्शिरोऽसौ चासौ चेर्मौ ।
अथास्य प्रतीची दिक्पुच्छमसौ चासौ च सक्थ्यौ ।
दक्षिणा चोदीची च पार्श्वे ।
द्यौः पृष्ठमन्तरिक्षमुदरमियमुरः ।
स एषोऽप्सु प्रतिष्ठितः ।
यत्र क्व चैति तदेव प्रतितिष्ठत्येवं विद्वान् ॥ १.२.३ ॥
قسّم نفسه ثلاثة أقسام: ثلثٌ شمسًا، وثلثٌ ريحًا. وهذا البرانا ذو الثلاثة مُقام: جهته الشرقية الرأس، وهذا وذاك ذراعاه؛ وجهته الغربية الذيل، وهذا وذاك ساقاه؛ والجنوب والشمال جانباه؛ والسماء الظهر، والفضاء البطن، وهذه الأرض الصدر. وهو ثابت في المياه. وحيثما ذهب ثبت هناك—الحكيم الذي يعرف هكذا.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.4
सोऽकामयत द्वितीयो म आत्मा जायेतेति ।
स मनसा वाचं मिथुनं समभवदशनाया मृत्युः ।
तद्यद्रेत आसीत्स संवत्सरोऽभवत् ।
न ह पुरा ततः संवत्सर आस ।
तमेतावन्तं कालमबिभर्यावान्त्संवत्सरः ।
तमेतावतः कालस्य परस्तादसृजत ।
तं जातमभिव्याददात् ।
स भाणकरोत् ।
सैव वागभवत् ॥ १.२.४ ॥
أراد: «ليولد لي ذاتٌ ثانية.» فاتّحد بالعقل مع الكلام؛ فصار الجوع موتًا. وما كان نطفةً صار السنة؛ ولم تكن قبل ذلك سنة. حمله زمنًا بقدر ما تدوم السنة، ثم بعد هذا الزمن أطلقه. فلما وُلد فتح فاه وصرخ؛ وتلك الصرخة عينها صارت الكلام.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.5
स ऐक्षत यदि वा इममभिमंस्ये कनीयोऽन्नं करिष्य इति ।
स तया वाचा तेनात्मनेदं सर्वमसृजत यदिदं किञ्च ऋचो यजूंषि सामानि छन्दांसि यज्ञान् प्रजां पशून् ।
स यद्यदेवासृजत तत्तदत्तुमध्रियत ।
सर्वं वा अत्तीति तददितेरदितित्वम् ।
सर्वस्यात्ता भवति सर्वमस्यान्नं भवति य एवमेतददितेरदितित्वं वेद ॥ १.२.५ ॥
فكّر: «إن تأمّلتُ هذا، أُحدث طعامًا أدنى.» وبذلك الكلام، وبتلك الذات، خلق كل ما هو موجود: الآيات، وصيغ القربان، والأناشيد، والأوزان، والقرابين، والنسل، والدواب. وكل ما خلقه أراد أن يلتهمه. ولأنه «يأكل كل شيء» فهو أديتي؛ وهذه أديتية أديتي. فمن عرف هذه الأديتية لأديتي صار آكل كل شيء، وصار كل شيء طعامه.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.6
सोऽकामयत भूयसा यज्ञेन भूयो यजेयेति ।
सोऽश्राम्यत् ।
स तपोऽतप्यत ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य यशो वीर्यमुदक्रामत् ।
प्राणा वै यशो वीर्यम् ।
तत्प्राणेषूत्क्रान्तेषु शरीरं श्वयितुमध्रियत ।
तस्य शरीर एव मन आसीत् ॥ १.२.६ ॥
أراد: «بتضحيةٍ أعظم أُضحّي أكثر.» فأعيا وأقام التَّبَتُّل. فخرج منه، وقد أعيا واشتدّ حرّه، المجدُ والقوة. فالبرانات هي المجد والقوة. ولما خرجت تلك البرانات من بين البرانات أخذ الجسد ينتفخ. وكان العقل في ذلك الجسد نفسه.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.7
सोऽकामयत मेध्यं म इदं स्यादात्मन्व्यनेन स्यामिति ।
ततोऽश्वः समभवत् ।
यदश्वत्तन्मेध्यमभूदिति तदेवाश्वमेधस्याश्वमेधत्वम् ।
एष ह वा अश्वमेधं वेद य एनमेवं वेद ।
तमनवरुध्यैवामन्यत ।
तं संवत्सरस्य परस्तादात्मन आलभत ।
पशून् देवताभ्यः प्रत्यौहत् ।
तस्मात्सर्वदेवत्यं प्रोक्षितं प्राजापत्यमालभन्ते ।
एष वा अश्वमेधो य एष तपति ।
तस्य संवत्सर आत्मा ।
अयमग्निरर्कः ।
तस्येमे लोका आत्मानः ।
तावेतावर्काश्वमेधौ ।
सो पुनरेकैव देवता भवति मृत्युरेव ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ।
नैनं मृत्युराप्नोति ।
मृत्युरस्यात्मा भवति ।
सर्वमायुरेति ।
एतासां देवतानामेको भवति ॥ १.२.७ ॥
أراد: «ليكن هذا طاهرًا لي، ولأكن ذا آتمن». فنشأ حصان. ولأنه سرى وعمّ (أشفات) صار طاهرًا؛ وهذه هي خيلية (أشفميدهاتفا) قربان الحصان. ومن عرف هذا على هذا النحو فقد عرف حقًّا قربان الحصان. ولم ينله، فتأمل. وبعد عام قدّم نفسه قربانًا. وأعطى الحيوانات للآلهة. لذلك يُذبح الحيوان المكرّس لجميع الآلهة، المرشوش، المنسوب إلى براجاباتي. وما يحترق هنا هو قربان الحصان. وآتمنه هو السنة. وهذه النار هي الآركا. وآتمناته هذه العوالم. وهذان هما الآركا وقربان الحصان. ويصير من جديد إلهًا واحدًا، وهو الموت نفسه. ويغلب الموت مرة أخرى. فلا يدركه الموت؛ ويصير الموت آتمنه. وينال العمر كاملًا. ويصير واحدًا من هذه الآلهة.