உபநிடதங்கள் · Bṛhadāraṇyaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.2.1
नैवेह किं चनाग्र आसीत् ।
मृत्युनैवेदमावृतमासीदशनायया ।
अशनाया हि मृत्युः ।
तन्मनोऽकुरुतात्मन्वी स्यामिति ।
सोऽर्चन्नचरत् ।
तस्यार्चत आपोऽजायन्त ।
अर्चते वै मे कमभूदिति ।
तदेवार्क्यस्यार्कत्वम् ।
कं ह वा अस्मै भवति य एवमेतदर्क्यस्यार्कत्वं वेद ॥ १.२.१ ॥
ஆரம்பத்தில் இங்கே உண்மையில் எதுவும் இல்லை. இவை அனைத்தும் மரணத்தால், பசியால் மூடப்பட்டிருந்தன; ஏனெனில் பசியே மரணம். அவர் மனதில் நினைத்தார்: 'நான் ஆத்மாவுடையவனாக ஆகட்டும்.' வழிபட்டுக்கொண்டே அவர் நடந்தார். அவர் வழிபட்டபோது நீர்கள் பிறந்தன. 'வழிபடுவதால் எனக்கு மகிழ்ச்சி உண்டானது' — அதனால்தான் அர்க்யத்தின் அர்கத்துவம். இவ்வாறு அர்க்யத்தின் இந்த அர்கத்துவத்தை அறிபவனுக்கு நிச்சயமாக மகிழ்ச்சி உண்டாகும்.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.2
आपो वा अर्कः ।
तद्यदपां शर आसीत्तत्समहन्यत ।
सा पृथिव्यभवत् ।
तस्यामश्राम्यत् ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य तेजोरसो निरवर्तताग्निः ॥ १.२.२ ॥
நீரே உண்மையில் அர்க்கம். நீரின் சாரமாக இருந்தது கெட்டியாகி அது பூமியாக ஆனது. அதில் அவர் உழைத்தார். களைத்து, தகிக்கப்பட்ட அவரது ஒளியின் சாறு வெளிப்பட்டது — அக்னி.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.3
स त्रेधात्मानं व्यकुरुतादित्यं तृतीयं वायुं तृतीयम् ।
स एष प्राणस्त्रेधाविहितः ।
तस्य प्राची दिक्शिरोऽसौ चासौ चेर्मौ ।
अथास्य प्रतीची दिक्पुच्छमसौ चासौ च सक्थ्यौ ।
दक्षिणा चोदीची च पार्श्वे ।
द्यौः पृष्ठमन्तरिक्षमुदरमियमुरः ।
स एषोऽप्सु प्रतिष्ठितः ।
यत्र क्व चैति तदेव प्रतितिष्ठत्येवं विद्वान् ॥ १.२.३ ॥
அவர் தன்னைத் தானே மூன்று வகையாகப் பிரித்தார்: ஆதித்யனாக ஒரு பங்கு, வாயுவாக ஒரு பங்கு. இந்தப் பிராணன் மூன்று வகையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவருடைய கிழக்குத் திசை தலை; இதுவும் அதுவும் இரு கைகள். மேற்குத் திசை வால்; இதுவும் அதுவும் இரு கால்கள். தெற்கும் வடக்கும் இரு பக்கங்கள். வானம் முதுகு, அந்தரிக்ஷம் வயிறு, இந்தப் பூமி மார்பு. அவர் நீரில் நிலைபெற்றுள்ளார். அவர் எங்கு சென்றாலும் அங்கேயே நிலைத்திருக்கிறார்—இவ்வாறு அறிந்த ஞானி.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.4
सोऽकामयत द्वितीयो म आत्मा जायेतेति ।
स मनसा वाचं मिथुनं समभवदशनाया मृत्युः ।
तद्यद्रेत आसीत्स संवत्सरोऽभवत् ।
न ह पुरा ततः संवत्सर आस ।
तमेतावन्तं कालमबिभर्यावान्त्संवत्सरः ।
तमेतावतः कालस्य परस्तादसृजत ।
तं जातमभिव्याददात् ।
स भाणकरोत् ।
सैव वागभवत् ॥ १.२.४ ॥
அவர் விரும்பினார்: 'என் இரண்டாவது ஆத்மா பிறக்கட்டும்.' அவர் மனதால் வாக்குடன் சேர்ந்தார்; பசியே மரணமானது. எது விந்து இருந்ததோ அது சம்வத்சரம் (ஆண்டு) ஆனது. இதற்கு முன் ஆண்டு இருக்கவில்லை. ஆண்டு எவ்வளவு காலமோ அவ்வளவு காலம் அவர் அதைத் தாங்கினார். இத்தனை காலத்திற்குப் பின் அவர் அதை வெளிப்படுத்தினார். பிறந்ததை அவர் திறந்து வைத்தார். அவர் கத்தினார். அதுவே வாக்கு ஆனது.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.5
स ऐक्षत यदि वा इममभिमंस्ये कनीयोऽन्नं करिष्य इति ।
स तया वाचा तेनात्मनेदं सर्वमसृजत यदिदं किञ्च ऋचो यजूंषि सामानि छन्दांसि यज्ञान् प्रजां पशून् ।
स यद्यदेवासृजत तत्तदत्तुमध्रियत ।
सर्वं वा अत्तीति तददितेरदितित्वम् ।
सर्वस्यात्ता भवति सर्वमस्यान्नं भवति य एवमेतददितेरदितित्वं वेद ॥ १.२.५ ॥
அவர் எண்ணினார்: 'இதை நான் சிந்தித்தால், சிறிய உணவை உண்டாக்குவேன்.' அந்த வாக்கினால், அந்த ஆத்மாவால், இங்குள்ள அனைத்தையும் படைத்தார்: ரிக், யஜுஸ், சாமம், சந்தஸ், யாகங்கள், சந்ததி, விலங்குகள். அவர் எதையெல்லாம் படைத்தாரோ, அதை உண்ண விரும்பினார். 'எல்லாவற்றையும் உண்பது' என்பதால் அது அதிதி; இதுவே அதிதியின் அதிதித்துவம். இவ்வாறு அதிதியின் இந்த அதிதித்துவத்தை அறிபவன் அனைத்தையும் உண்பவனாகிறான்; அனைத்தும் அவனுக்கு உணவாகின்றன.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.6
सोऽकामयत भूयसा यज्ञेन भूयो यजेयेति ।
सोऽश्राम्यत् ।
स तपोऽतप्यत ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य यशो वीर्यमुदक्रामत् ।
प्राणा वै यशो वीर्यम् ।
तत्प्राणेषूत्क्रान्तेषु शरीरं श्वयितुमध्रियत ।
तस्य शरीर एव मन आसीत् ॥ १.२.६ ॥
அவர் விரும்பினார்: 'அதிக யாகத்தால் நான் மேலும் யாகம் செய்வேன்.' அவர் களைத்தார். தவம் செய்தார். களைத்து, தவத்தால் சூடேறிய அவரிடமிருந்து புகழும் வீரியமும் வெளியேறின. நிச்சயமாக பிராணன்களே புகழும் வீரியமும். அந்தப் பிராணன்கள் வெளியேறியபோது உடல் வீங்கத் தொடங்கியது. அவரது உடலிலேயே மனம் இருந்தது.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.7
सोऽकामयत मेध्यं म इदं स्यादात्मन्व्यनेन स्यामिति ।
ततोऽश्वः समभवत् ।
यदश्वत्तन्मेध्यमभूदिति तदेवाश्वमेधस्याश्वमेधत्वम् ।
एष ह वा अश्वमेधं वेद य एनमेवं वेद ।
तमनवरुध्यैवामन्यत ।
तं संवत्सरस्य परस्तादात्मन आलभत ।
पशून् देवताभ्यः प्रत्यौहत् ।
तस्मात्सर्वदेवत्यं प्रोक्षितं प्राजापत्यमालभन्ते ।
एष वा अश्वमेधो य एष तपति ।
तस्य संवत्सर आत्मा ।
अयमग्निरर्कः ।
तस्येमे लोका आत्मानः ।
तावेतावर्काश्वमेधौ ।
सो पुनरेकैव देवता भवति मृत्युरेव ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ।
नैनं मृत्युराप्नोति ।
मृत्युरस्यात्मा भवति ।
सर्वमायुरेति ।
एतासां देवतानामेको भवति ॥ १.२.७ ॥
அவர் விரும்பினார்: இது எனக்குத் தூய்மையானதாக இருக்கட்டும், நான் ஆத்மாவுடையவனாக ஆகட்டும். அப்போது குதிரை தோன்றியது. 'அஶ்வத்' (வியாபித்தது) என்பதால் அது தூய்மையானது; இதுவே அஶ்வமேதத்தின் அஶ்வமேதத்துவம். இவ்வாறு அறிபவர் அஶ்வமேதத்தை அறிகிறார். அதைப் பெறாமல் அவர் சிந்தித்தார். ஆண்டின் பின்னர் தன்னையே பலியாக்கினார். பசுக்களைத் தேவர்களுக்குச் சமர்ப்பித்தார். ஆகவே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் உரிய, புனிதமாக்கப்பட்ட பிரஜாபதிக்குரிய பசு பலியிடப்படுகிறது. இங்கு சுடுகின்ற இதுவே அஶ்வமேதம். அதன் ஆத்மா ஆண்டு. இந்த அக்னி அர்க்கம். இந்த உலகங்கள் அதன் ஆத்மாக்கள். இவ்விரண்டும் அர்க்கமும் அஶ்வமேதமும். அவர் மீண்டும் ஒரே தேவதையாகிறார், அவரே மரணம். மீண்டும் மரணத்தை வெல்கிறார். மரணம் அவரை அடையாது; மரணமே அவரது ஆத்மாவாகிறது. முழு ஆயுளையும் அடைகிறார். இத்தேவதைகளில் ஒருவராகிறார்.