Upaniṣaden · Bṛhadāraṇyaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.2.1
नैवेह किं चनाग्र आसीत् ।
मृत्युनैवेदमावृतमासीदशनायया ।
अशनाया हि मृत्युः ।
तन्मनोऽकुरुतात्मन्वी स्यामिति ।
सोऽर्चन्नचरत् ।
तस्यार्चत आपोऽजायन्त ।
अर्चते वै मे कमभूदिति ।
तदेवार्क्यस्यार्कत्वम् ।
कं ह वा अस्मै भवति य एवमेतदर्क्यस्यार्कत्वं वेद ॥ १.२.१ ॥
Am Anfang war hier fürwahr überhaupt nichts. Dies alles war vom Tod, vom Hunger bedeckt, denn der Hunger ist der Tod. Er beschloss in seinem Geist: »Möge ich ein ātman haben.« Verehrend wanderte er. Aus seiner Verehrung wurden die Wasser geboren. »Freude ist mir durch die Verehrung gekommen« — darum ist das arkatva, das Verehrungswürdige, des Verehrungswürdigen. Wer dieses arkatva des Verehrungswürdigen kennt, dem wird fürwahr Freude zuteil.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.2
आपो वा अर्कः ।
तद्यदपां शर आसीत्तत्समहन्यत ।
सा पृथिव्यभवत् ।
तस्यामश्राम्यत् ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य तेजोरसो निरवर्तताग्निः ॥ १.२.२ ॥
Das Wasser ist fürwahr das arka. Was das Wesen des Wassers war, verfestigte sich und wurde zur Erde. In ihr mühte er sich ab. Aus dem Glanz des Ermatteten und Erhitzten trat sein Saft hervor — das Feuer.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.3
स त्रेधात्मानं व्यकुरुतादित्यं तृतीयं वायुं तृतीयम् ।
स एष प्राणस्त्रेधाविहितः ।
तस्य प्राची दिक्शिरोऽसौ चासौ चेर्मौ ।
अथास्य प्रतीची दिक्पुच्छमसौ चासौ च सक्थ्यौ ।
दक्षिणा चोदीची च पार्श्वे ।
द्यौः पृष्ठमन्तरिक्षमुदरमियमुरः ।
स एषोऽप्सु प्रतिष्ठितः ।
यत्र क्व चैति तदेव प्रतितिष्ठत्येवं विद्वान् ॥ १.२.३ ॥
Er teilte sich selbst dreifach: ein Drittel als Sonne, ein Drittel als Wind. Dieses dreifach gestaltete prāṇa ist gegründet: seine östliche Richtung ist der Kopf, dieses und jenes sind die beiden Arme; seine westliche Richtung ist der Schwanz, dieses und jenes die beiden Beine; Süden und Norden sind die beiden Seiten; der Himmel ist der Rücken, der antarikṣa der Bauch, diese Erde die Brust. Er ist in den Wassern gegründet. Wohin er auch geht, dort steht er fest – der Weise, der so erkennt.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.4
सोऽकामयत द्वितीयो म आत्मा जायेतेति ।
स मनसा वाचं मिथुनं समभवदशनाया मृत्युः ।
तद्यद्रेत आसीत्स संवत्सरोऽभवत् ।
न ह पुरा ततः संवत्सर आस ।
तमेतावन्तं कालमबिभर्यावान्त्संवत्सरः ।
तमेतावतः कालस्य परस्तादसृजत ।
तं जातमभिव्याददात् ।
स भाणकरोत् ।
सैव वागभवत् ॥ १.२.४ ॥
Er begehrte: 'Möge ein zweites ātman für mich geboren werden.' Mit dem Geist vereinigte er sich mit der Rede; der Hunger wurde zum Tod. Was Same war, wurde das Jahr; vorher gab es kein Jahr. So lange, wie das Jahr währt, trug er es, dann nach so viel Zeit ließ er es hervorgehen. Geboren, öffnete er es und schrie; dieser Schrei wurde die Rede.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.5
स ऐक्षत यदि वा इममभिमंस्ये कनीयोऽन्नं करिष्य इति ।
स तया वाचा तेनात्मनेदं सर्वमसृजत यदिदं किञ्च ऋचो यजूंषि सामानि छन्दांसि यज्ञान् प्रजां पशून् ।
स यद्यदेवासृजत तत्तदत्तुमध्रियत ।
सर्वं वा अत्तीति तददितेरदितित्वम् ।
सर्वस्यात्ता भवति सर्वमस्यान्नं भवति य एवमेतददितेरदितित्वं वेद ॥ १.२.५ ॥
Er überlegte: 'Wenn ich dies bedenke, werde ich eine geringere Speise machen.' Durch jene Rede, durch jenes Selbst, erschuf er all dies, was ist: Verse, Opferformeln, Gesänge, Metren, Opfer, Nachkommen, Tiere. Was er auch erschuf, er wollte es verzehren. Weil 'es alles frisst', ist es Aditi; dies ist Aditis Aditi-heit. Wer diese Aditi-heit der Aditi kennt, wird zum Esser von allem, und alles wird seine Speise.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.6
सोऽकामयत भूयसा यज्ञेन भूयो यजेयेति ।
सोऽश्राम्यत् ।
स तपोऽतप्यत ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य यशो वीर्यमुदक्रामत् ।
प्राणा वै यशो वीर्यम् ।
तत्प्राणेषूत्क्रान्तेषु शरीरं श्वयितुमध्रियत ।
तस्य शरीर एव मन आसीत् ॥ १.२.६ ॥
Er begehrte: 'Mit einem größeren Opfer will ich noch mehr opfern.' Er ermüdete und übte Askese. Von ihm, ermattet und erhitzt, schieden Glanz und Kraft. Wahrlich, die prāṇa sind Glanz und Kraft. Als jene prāṇa aus den prāṇa geschieden waren, begann der Leib zu schwellen. Und der Geist war in eben diesem Leib.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.7
सोऽकामयत मेध्यं म इदं स्यादात्मन्व्यनेन स्यामिति ।
ततोऽश्वः समभवत् ।
यदश्वत्तन्मेध्यमभूदिति तदेवाश्वमेधस्याश्वमेधत्वम् ।
एष ह वा अश्वमेधं वेद य एनमेवं वेद ।
तमनवरुध्यैवामन्यत ।
तं संवत्सरस्य परस्तादात्मन आलभत ।
पशून् देवताभ्यः प्रत्यौहत् ।
तस्मात्सर्वदेवत्यं प्रोक्षितं प्राजापत्यमालभन्ते ।
एष वा अश्वमेधो य एष तपति ।
तस्य संवत्सर आत्मा ।
अयमग्निरर्कः ।
तस्येमे लोका आत्मानः ।
तावेतावर्काश्वमेधौ ।
सो पुनरेकैव देवता भवति मृत्युरेव ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ।
नैनं मृत्युराप्नोति ।
मृत्युरस्यात्मा भवति ।
सर्वमायुरेति ।
एतासां देवतानामेको भवति ॥ १.२.७ ॥
Er wünschte: „Dies soll für mich rein sein; möge ich ātman-begabt werden.“ Da entstand ein Pferd. Weil es durchdrang (aśvat), wurde es rein; dies ist das Pferdsein (aśvamedhatva) des aśvamedha, des Pferdeopfers. Wer es so erkennt, kennt wahrhaft das aśvamedha. Da er es nicht erlangt hatte, überlegte er. Nach einem Jahr opferte er sich selbst. Die Tiere gab er den Göttern. Darum wird das allen Göttern geweihte, besprengte, Prajāpati gehörende Tier geopfert. Das, was hier brennt, ist das aśvamedha. Sein ātman ist das Jahr. Dieses Feuer ist der arka. Seine ātman sind diese Welten. Diese beiden sind arka und aśvamedha. Er wird wieder eine einzige Gottheit, nämlich der Tod selbst. Wieder besiegt er den Tod. Der Tod erreicht ihn nicht; der Tod wird sein ātman. Er erlangt das volle Lebensalter. Er wird eine dieser Gottheiten.