Upaniṣads · Bṛhadāraṇyaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.2.1
नैवेह किं चनाग्र आसीत् ।
मृत्युनैवेदमावृतमासीदशनायया ।
अशनाया हि मृत्युः ।
तन्मनोऽकुरुतात्मन्वी स्यामिति ।
सोऽर्चन्नचरत् ।
तस्यार्चत आपोऽजायन्त ।
अर्चते वै मे कमभूदिति ।
तदेवार्क्यस्यार्कत्वम् ।
कं ह वा अस्मै भवति य एवमेतदर्क्यस्यार्कत्वं वेद ॥ १.२.१ ॥
No princípio, de fato, não havia nada aqui. Tudo isto estava coberto pela morte, pela fome, pois a fome é a morte. Ele resolveu em sua mente: 'Possa eu ter um ātman.' Adorando, ele se moveu. De sua adoração nasceram as águas. 'A alegria me veio pela adoração' — por isso é o arkatva, a adorabilidade, do adorável. Quem conhece este arkatva do adorável, certamente a alegria lhe advém.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.2
आपो वा अर्कः ।
तद्यदपां शर आसीत्तत्समहन्यत ।
सा पृथिव्यभवत् ।
तस्यामश्राम्यत् ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य तेजोरसो निरवर्तताग्निः ॥ १.२.२ ॥
A água é de fato o arka. O que era a essência das águas se solidificou e tornou-se terra. Nela ele se esforçou. Da radiância dele, cansado e aquecido, emergiu a sua essência — o fogo.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.3
स त्रेधात्मानं व्यकुरुतादित्यं तृतीयं वायुं तृतीयम् ।
स एष प्राणस्त्रेधाविहितः ।
तस्य प्राची दिक्शिरोऽसौ चासौ चेर्मौ ।
अथास्य प्रतीची दिक्पुच्छमसौ चासौ च सक्थ्यौ ।
दक्षिणा चोदीची च पार्श्वे ।
द्यौः पृष्ठमन्तरिक्षमुदरमियमुरः ।
स एषोऽप्सु प्रतिष्ठितः ।
यत्र क्व चैति तदेव प्रतितिष्ठत्येवं विद्वान् ॥ १.२.३ ॥
Ele dividiu a si mesmo em três: um terço como sol, um terço como vento. Este prāṇa, tríplice, está estabelecido: sua direção oriental é a cabeça, esta e aquela são os dois braços; sua direção ocidental é a cauda, esta e aquela as duas pernas; o sul e o norte são os dois flancos; o céu é o dorso, o antarikṣa o ventre, esta terra o peito. Ele está estabelecido nas águas. Aonde quer que vá, permanece firme ali — o sábio que assim conhece.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.4
सोऽकामयत द्वितीयो म आत्मा जायेतेति ।
स मनसा वाचं मिथुनं समभवदशनाया मृत्युः ।
तद्यद्रेत आसीत्स संवत्सरोऽभवत् ।
न ह पुरा ततः संवत्सर आस ।
तमेतावन्तं कालमबिभर्यावान्त्संवत्सरः ।
तमेतावतः कालस्य परस्तादसृजत ।
तं जातमभिव्याददात् ।
स भाणकरोत् ।
सैव वागभवत् ॥ १.२.४ ॥
Ele desejou: 'Que um segundo ātman nasça para mim.' Com a mente uniu-se à fala; a fome tornou-se a morte. O que era semente tornou-se o ano; antes disso não havia ano. Carregou-o pelo tempo que dura o ano e, depois de tanto tempo, o projetou para fora. Nascido, abriu-o e gritou; esse mesmo grito tornou-se a fala.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.5
स ऐक्षत यदि वा इममभिमंस्ये कनीयोऽन्नं करिष्य इति ।
स तया वाचा तेनात्मनेदं सर्वमसृजत यदिदं किञ्च ऋचो यजूंषि सामानि छन्दांसि यज्ञान् प्रजां पशून् ।
स यद्यदेवासृजत तत्तदत्तुमध्रियत ।
सर्वं वा अत्तीति तददितेरदितित्वम् ।
सर्वस्यात्ता भवति सर्वमस्यान्नं भवति य एवमेतददितेरदितित्वं वेद ॥ १.२.५ ॥
Ele refletiu: 'Se eu meditar sobre isto, farei um alimento menor.' Por meio daquela fala, daquele eu, criou tudo isto que existe: versos, fórmulas sacrificiais, cantos, métricas, sacrifícios, descendência, animais. Tudo o que criou, quis devorá-lo. Porque 'tudo come', é Aditi; esta é a condição de Aditi. Quem conhece essa condição de Aditi torna-se devorador de tudo, e tudo se torna seu alimento.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.6
सोऽकामयत भूयसा यज्ञेन भूयो यजेयेति ।
सोऽश्राम्यत् ।
स तपोऽतप्यत ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य यशो वीर्यमुदक्रामत् ।
प्राणा वै यशो वीर्यम् ।
तत्प्राणेषूत्क्रान्तेषु शरीरं श्वयितुमध्रियत ।
तस्य शरीर एव मन आसीत् ॥ १.२.६ ॥
Ele desejou: 'Com um sacrifício maior, sacrificarei ainda mais.' Cansou-se e praticou tapas. Dele, cansado e aquecido, afastaram-se a glória e o vigor. Na verdade, os prāṇa são a glória e o vigor. Quando esses prāṇa se afastaram dentre os prāṇa, o corpo começou a inchar. E a mente estava nesse mesmo corpo.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.7
सोऽकामयत मेध्यं म इदं स्यादात्मन्व्यनेन स्यामिति ।
ततोऽश्वः समभवत् ।
यदश्वत्तन्मेध्यमभूदिति तदेवाश्वमेधस्याश्वमेधत्वम् ।
एष ह वा अश्वमेधं वेद य एनमेवं वेद ।
तमनवरुध्यैवामन्यत ।
तं संवत्सरस्य परस्तादात्मन आलभत ।
पशून् देवताभ्यः प्रत्यौहत् ।
तस्मात्सर्वदेवत्यं प्रोक्षितं प्राजापत्यमालभन्ते ।
एष वा अश्वमेधो य एष तपति ।
तस्य संवत्सर आत्मा ।
अयमग्निरर्कः ।
तस्येमे लोका आत्मानः ।
तावेतावर्काश्वमेधौ ।
सो पुनरेकैव देवता भवति मृत्युरेव ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ।
नैनं मृत्युराप्नोति ।
मृत्युरस्यात्मा भवति ।
सर्वमायुरेति ।
एतासां देवतानामेको भवति ॥ १.२.७ ॥
Ele desejou: 'Que isto seja puro para mim; que eu me torne dotado de ātman.' Então surgiu um cavalo. Porque penetrou (aśvat), tornou-se puro; esta é a condição de cavalo (aśvamedhatva) do aśvamedha, o sacrifício do cavalo. Quem o conhece assim conhece verdadeiramente o aśvamedha. Não o tendo obtido, refletiu. Após um ano, ofereceu a si mesmo como sacrifício. Deu os animais aos deuses. Por isso se sacrifica o animal consagrado a todos os deuses, aspergido, pertencente a Prajāpati. Aquele que aqui arde é o aśvamedha. Seu ātman é o ano. Este fogo é o arka. Seus ātman são estes mundos. Estes dois são o arka e o aśvamedha. Ele torna-se de novo uma única divindade, que é a própria morte. De novo vence a morte. A morte não o alcança; a morte torna-se seu ātman. Alcança a vida plena. Torna-se uma destas divindades.