Upaniṣads · Bṛhadāraṇyaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.2.1
नैवेह किं चनाग्र आसीत् ।
मृत्युनैवेदमावृतमासीदशनायया ।
अशनाया हि मृत्युः ।
तन्मनोऽकुरुतात्मन्वी स्यामिति ।
सोऽर्चन्नचरत् ।
तस्यार्चत आपोऽजायन्त ।
अर्चते वै मे कमभूदिति ।
तदेवार्क्यस्यार्कत्वम् ।
कं ह वा अस्मै भवति य एवमेतदर्क्यस्यार्कत्वं वेद ॥ १.२.१ ॥
Al principio, ciertamente, no había nada aquí. Todo esto estaba cubierto por la muerte, por el hambre, pues el hambre es la muerte. Él resolvió en su mente: 'Que yo tenga un ātman.' Mientras adoraba, se movió. De su adoración nacieron las aguas. 'Me ha venido la alegría por la adoración' — por eso es el arkatva, la adorabilidad, del adorable. Quien conoce este arkatva del adorable, ciertamente le llega la alegría.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.2
आपो वा अर्कः ।
तद्यदपां शर आसीत्तत्समहन्यत ।
सा पृथिव्यभवत् ।
तस्यामश्राम्यत् ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य तेजोरसो निरवर्तताग्निः ॥ १.२.२ ॥
El agua es ciertamente el arka. Lo que era la esencia de las aguas se solidificó y se convirtió en tierra. En ella se afanó. De la radiancia de él, fatigado y caldeado, emergió su esencia: el fuego.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.3
स त्रेधात्मानं व्यकुरुतादित्यं तृतीयं वायुं तृतीयम् ।
स एष प्राणस्त्रेधाविहितः ।
तस्य प्राची दिक्शिरोऽसौ चासौ चेर्मौ ।
अथास्य प्रतीची दिक्पुच्छमसौ चासौ च सक्थ्यौ ।
दक्षिणा चोदीची च पार्श्वे ।
द्यौः पृष्ठमन्तरिक्षमुदरमियमुरः ।
स एषोऽप्सु प्रतिष्ठितः ।
यत्र क्व चैति तदेव प्रतितिष्ठत्येवं विद्वान् ॥ १.२.३ ॥
Se dividió a sí mismo en tres: una tercera parte como sol, una tercera parte como viento. Este prāṇa, triple, está establecido: su cuarto oriental es la cabeza, esta y aquella son los dos brazos; su cuarto occidental es la cola, esta y aquella las dos piernas; el sur y el norte son los dos flancos; el cielo es la espalda, el antarikṣa el vientre, esta tierra el pecho. Está establecido en las aguas. Dondequiera que vaya, permanece firme allí: el sabio que así lo conoce.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.4
सोऽकामयत द्वितीयो म आत्मा जायेतेति ।
स मनसा वाचं मिथुनं समभवदशनाया मृत्युः ।
तद्यद्रेत आसीत्स संवत्सरोऽभवत् ।
न ह पुरा ततः संवत्सर आस ।
तमेतावन्तं कालमबिभर्यावान्त्संवत्सरः ।
तमेतावतः कालस्य परस्तादसृजत ।
तं जातमभिव्याददात् ।
स भाणकरोत् ।
सैव वागभवत् ॥ १.२.४ ॥
Deseó: 'Que nazca para mí un segundo ātman.' Con la mente se unió con el habla; el hambre se convirtió en muerte. Lo que era semen se convirtió en el año; antes de eso no había año. Lo sostuvo tanto tiempo como dura el año, y tras tanto tiempo lo proyectó. Nacido, lo abrió y gritó; ese mismo grito fue el habla.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.5
स ऐक्षत यदि वा इममभिमंस्ये कनीयोऽन्नं करिष्य इति ।
स तया वाचा तेनात्मनेदं सर्वमसृजत यदिदं किञ्च ऋचो यजूंषि सामानि छन्दांसि यज्ञान् प्रजां पशून् ।
स यद्यदेवासृजत तत्तदत्तुमध्रियत ।
सर्वं वा अत्तीति तददितेरदितित्वम् ।
सर्वस्यात्ता भवति सर्वमस्यान्नं भवति य एवमेतददितेरदितित्वं वेद ॥ १.२.५ ॥
Reflexionó: 'Si medito en esto, haré un alimento menor.' Mediante aquel habla, mediante aquel ātman, creó todo esto que existe: versos, fórmulas sacrificiales, cantos, metros, sacrificios, descendencia, animales. Cualquier cosa que creó, tuvo intención de devorarla. Porque 'lo devora todo', es Aditi; esta es la condición de Aditi. Quien conoce esta condición de Aditi se convierte en devorador de todo, y todo se convierte en su alimento.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.6
सोऽकामयत भूयसा यज्ञेन भूयो यजेयेति ।
सोऽश्राम्यत् ।
स तपोऽतप्यत ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य यशो वीर्यमुदक्रामत् ।
प्राणा वै यशो वीर्यम् ।
तत्प्राणेषूत्क्रान्तेषु शरीरं श्वयितुमध्रियत ।
तस्य शरीर एव मन आसीत् ॥ १.२.६ ॥
Deseó: 'Con un sacrificio mayor, sacrificaré aún más.' Se cansó y practicó tapas. De él, cansado y ardiente, se alejaron la gloria y el vigor. Ciertamente los prāṇa son la gloria y el vigor. Cuando esos prāṇa se alejaron de entre los prāṇa, el cuerpo comenzó a hincharse. Y la mente estaba en ese mismo cuerpo.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.7
सोऽकामयत मेध्यं म इदं स्यादात्मन्व्यनेन स्यामिति ।
ततोऽश्वः समभवत् ।
यदश्वत्तन्मेध्यमभूदिति तदेवाश्वमेधस्याश्वमेधत्वम् ।
एष ह वा अश्वमेधं वेद य एनमेवं वेद ।
तमनवरुध्यैवामन्यत ।
तं संवत्सरस्य परस्तादात्मन आलभत ।
पशून् देवताभ्यः प्रत्यौहत् ।
तस्मात्सर्वदेवत्यं प्रोक्षितं प्राजापत्यमालभन्ते ।
एष वा अश्वमेधो य एष तपति ।
तस्य संवत्सर आत्मा ।
अयमग्निरर्कः ।
तस्येमे लोका आत्मानः ।
तावेतावर्काश्वमेधौ ।
सो पुनरेकैव देवता भवति मृत्युरेव ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ।
नैनं मृत्युराप्नोति ।
मृत्युरस्यात्मा भवति ।
सर्वमायुरेति ।
एतासां देवतानामेको भवति ॥ १.२.७ ॥
Deseó: 'Que esto sea puro para mí; que yo llegue a tener ātman.' Entonces surgió un caballo. Porque penetró (aśvat), fue puro; esta es la condición de caballo (aśvamedhatva) del aśvamedha, el sacrificio del caballo. Quien lo sabe así, sabe verdaderamente el aśvamedha. No habiéndolo obtenido, reflexionó. Tras un año se ofreció a sí mismo como sacrificio. Entregó los animales a los dioses. Por eso se sacrifica el animal consagrado a todos los dioses, rociado y perteneciente a Prajāpati. Quien arde aquí es el aśvamedha. Su ātman es el año. Este fuego es el arka. Sus ātman son estos mundos. Estos dos son el arka y el aśvamedha. Él vuelve a ser una sola deidad, que es la muerte misma. De nuevo vence a la muerte. La muerte no lo alcanza; la muerte se convierte en su ātman. Alcanza la vida completa. Se convierte en uno de estos dioses.