Upaniṣad · Bṛhadāraṇyaka 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.2.1
नैवेह किं चनाग्र आसीत् ।
मृत्युनैवेदमावृतमासीदशनायया ।
अशनाया हि मृत्युः ।
तन्मनोऽकुरुतात्मन्वी स्यामिति ।
सोऽर्चन्नचरत् ।
तस्यार्चत आपोऽजायन्त ।
अर्चते वै मे कमभूदिति ।
तदेवार्क्यस्यार्कत्वम् ।
कं ह वा अस्मै भवति य एवमेतदर्क्यस्यार्कत्वं वेद ॥ १.२.१ ॥
Au commencement, en vérité, il n'y avait rien ici. Tout cela était recouvert par la mort, par la faim, car la faim est la mort. Il résolut en son esprit : « Puissé-je avoir un ātman. » En adorant, il se mit en mouvement. De son adoration naquirent les eaux. « La joie m'est venue par l'adoration » — c'est là l'arkatva, la qualité d'adorable, de l'adorable. En vérité, celui qui connaît cet arkatva de l'adorable, la joie lui advient.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.2
आपो वा अर्कः ।
तद्यदपां शर आसीत्तत्समहन्यत ।
सा पृथिव्यभवत् ।
तस्यामश्राम्यत् ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य तेजोरसो निरवर्तताग्निः ॥ १.२.२ ॥
L'eau est en vérité l'arka. Ce qui était l'essence des eaux se solidifia et devint la terre. En elle il peina. De la splendeur de celui qui était las et échauffé, son essence surgit : le feu.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.3
स त्रेधात्मानं व्यकुरुतादित्यं तृतीयं वायुं तृतीयम् ।
स एष प्राणस्त्रेधाविहितः ।
तस्य प्राची दिक्शिरोऽसौ चासौ चेर्मौ ।
अथास्य प्रतीची दिक्पुच्छमसौ चासौ च सक्थ्यौ ।
दक्षिणा चोदीची च पार्श्वे ।
द्यौः पृष्ठमन्तरिक्षमुदरमियमुरः ।
स एषोऽप्सु प्रतिष्ठितः ।
यत्र क्व चैति तदेव प्रतितिष्ठत्येवं विद्वान् ॥ १.२.३ ॥
Il se divisa lui-même en trois : un tiers comme soleil, un tiers comme vent. Ce prāṇa, triple, est établi : sa direction orientale est la tête, celle-ci et celle-là sont les deux bras ; sa direction occidentale est la queue, celle-ci et celle-là les deux jambes ; le sud et le nord sont les deux flancs ; le ciel est le dos, l'antarikṣa le ventre, cette terre la poitrine. Il est établi dans les eaux. Où qu'il aille, il demeure ferme là : le sage qui sait ainsi.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.4
सोऽकामयत द्वितीयो म आत्मा जायेतेति ।
स मनसा वाचं मिथुनं समभवदशनाया मृत्युः ।
तद्यद्रेत आसीत्स संवत्सरोऽभवत् ।
न ह पुरा ततः संवत्सर आस ।
तमेतावन्तं कालमबिभर्यावान्त्संवत्सरः ।
तमेतावतः कालस्य परस्तादसृजत ।
तं जातमभिव्याददात् ।
स भाणकरोत् ।
सैव वागभवत् ॥ १.२.४ ॥
Il désira : « Qu'un second ātman naisse pour moi. » Par le mental il s'unit à la parole ; la faim devint la mort. Ce qui était semence devint l'année ; avant cela il n'y avait pas d'année. Il le porta aussi longtemps que dure l'année, puis, après tant de temps, il le fit sortir. Né, il l'ouvrit et poussa un cri ; ce cri même devint la parole.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.5
स ऐक्षत यदि वा इममभिमंस्ये कनीयोऽन्नं करिष्य इति ।
स तया वाचा तेनात्मनेदं सर्वमसृजत यदिदं किञ्च ऋचो यजूंषि सामानि छन्दांसि यज्ञान् प्रजां पशून् ।
स यद्यदेवासृजत तत्तदत्तुमध्रियत ।
सर्वं वा अत्तीति तददितेरदितित्वम् ।
सर्वस्यात्ता भवति सर्वमस्यान्नं भवति य एवमेतददितेरदितित्वं वेद ॥ १.२.५ ॥
Il réfléchit : « Si je médite ceci, je ferai une nourriture moindre. » Par cette parole, par ce soi, il créa tout ce qui existe : vers, formules sacrificielles, chants, mètres, sacrifices, progéniture, animaux. Tout ce qu'il créa, il voulut le dévorer. Parce que « il mange tout », il est Aditi ; telle est la condition d'Aditi. Celui qui connaît cette condition d'Aditi devient le mangeur de tout, et tout devient sa nourriture.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.6
सोऽकामयत भूयसा यज्ञेन भूयो यजेयेति ।
सोऽश्राम्यत् ।
स तपोऽतप्यत ।
तस्य श्रान्तस्य तप्तस्य यशो वीर्यमुदक्रामत् ।
प्राणा वै यशो वीर्यम् ।
तत्प्राणेषूत्क्रान्तेषु शरीरं श्वयितुमध्रियत ।
तस्य शरीर एव मन आसीत् ॥ १.२.६ ॥
Il désira : « Par un sacrifice plus grand, je sacrifierai encore plus. » Il se lassa et pratiqua l'austérité. De lui, fatigué et échauffé, s'en allèrent la gloire et la vigueur. Or les souffles vitaux sont la gloire et la vigueur. Quand ces souffles furent sortis d'entre les souffles, le corps commença à enfler. Et le mental était dans ce même corps.
Bṛhadāraṇyaka 1.2.7
सोऽकामयत मेध्यं म इदं स्यादात्मन्व्यनेन स्यामिति ।
ततोऽश्वः समभवत् ।
यदश्वत्तन्मेध्यमभूदिति तदेवाश्वमेधस्याश्वमेधत्वम् ।
एष ह वा अश्वमेधं वेद य एनमेवं वेद ।
तमनवरुध्यैवामन्यत ।
तं संवत्सरस्य परस्तादात्मन आलभत ।
पशून् देवताभ्यः प्रत्यौहत् ।
तस्मात्सर्वदेवत्यं प्रोक्षितं प्राजापत्यमालभन्ते ।
एष वा अश्वमेधो य एष तपति ।
तस्य संवत्सर आत्मा ।
अयमग्निरर्कः ।
तस्येमे लोका आत्मानः ।
तावेतावर्काश्वमेधौ ।
सो पुनरेकैव देवता भवति मृत्युरेव ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ।
नैनं मृत्युराप्नोति ।
मृत्युरस्यात्मा भवति ।
सर्वमायुरेति ।
एतासां देवतानामेको भवति ॥ १.२.७ ॥
Il désira : « Que ceci soit pur pour moi ; que je devienne pourvu d'ātman. » Alors naquit un cheval. Parce qu'il pénétra (aśvat), il devint pur ; telle est la chevalinité (aśvamedhatva) de l'aśvamedha, le sacrifice du cheval. Qui le connaît ainsi connaît vraiment l'aśvamedha. Ne l'ayant pas obtenu, il réfléchit. Après un an, il s'offrit lui-même en sacrifice. Il donna les animaux aux dieux. C'est pourquoi on immole l'animal consacré à tous les dieux, aspergé, appartenant à Prajāpati. Celui qui brûle ici est l'aśvamedha. Son ātman est l'année. Ce feu est l'arka. Ses ātman sont ces mondes. Ces deux sont l'arka et l'aśvamedha. Il redevient une seule divinité, qui est la mort elle-même. De nouveau il vainc la mort. La mort ne l'atteint pas ; la mort devient son ātman. Il atteint la vie entière. Il devient l'une de ces divinités.