Upaniṣaden · Maitrāyaṇī 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Maitrāyaṇī 1.1
ॐ बृहद्रथो ह वै नाम राजा राज्ये ज्येष्ठं पुत्रं निधापयित्वेदमशाश्वतं मन्यमानः शारीरं वैराग्यमुपेतोऽरण्यं निर्जगाम स तत्र परमं तप आस्थायादित्यमीक्षमाण ऊर्ध्वबाहुस्तिष्ठत्यन्ते सहस्रस्य मुनिरन्तिकमाजगामाग्निरिवाधूमकस्तेजसा निर्दहन्निवात्मविद्भगवाञ्च्हाकायन्य उत्तिष्ठोत्तिष्ठ वरं वृणीश्वेति राजानमब्रवीत्स तस्मै नमस्कृत्योवाच भगवन्नाहमात्मवित्त्वं तत्त्वविच्च्हृणुमो वयं स त्वं नो ब्रूहीत्येतद्वृतं पुरस्तादशक्यं मा पृच्च्ह प्रश्नमैक्ष्वाकान्यान्कामान्वृणीश्वेति शाकायन्यस्य चरणवभिमृश्यमानो राजेमां गाथां जगाद ॥ १.१ ॥
Oṃ. König Bṛhadratha übergab die Herrschaft seinem ältesten Sohn, hielt dies für vergänglich, gelangte zur Entsagung gegenüber dem Körper und zog in den Wald. Dort übte er höchste Askese, stand mit erhobenen Armen und blickte zur Sonne. Am Ende von tausend Jahren kam der Weise Śākāyanya, ein Kenner des ātman, zu ihm, leuchtend wie ein rauchloses Feuer. Er sprach zum König: »Steh auf, steh auf, wähle eine Gabe.« Der König verneigte sich vor ihm und sprach: »Ehrwürdiger, ich bin kein Kenner des ātman; du bist ein Kenner der Wahrheit. Wir wollen hören; bitte sprich zu uns.« (»Dieses Gelübde war zuvor unmöglich; frage nicht; wähle andere Wünsche, die den Nachkommen Ikṣvākus geziemen«, sagte Śākāyanya.) Die Füße Śākāyanyas berührend, sprach der König diesen Vers.
Maitrāyaṇī 1.2
भगवन्नस्थिचर्मस्नायुमज्जामांसशुक्रशोणितश्लेष्माश्रुदू षिते विण्मूत्रवातपित्तकफसङ्घाते दुर्गन्धे निःसारेऽस्मिञ्च्हरीरे किं कामोपभोगैः ॥ १.२ ॥
Ehrwürdiger, in diesem Körper, befleckt mit Knochen, Haut, Sehnen, Mark, Fleisch, Samen, Blut, Schleim und Tränen, einem Haufen aus Kot, Urin, Wind, Galle und Schleim, übelriechend und ohne Wesen, was nützt der Genuss der Begierden?
Maitrāyaṇī 1.3
कामक्रोधलोभभयविषादेर्ष्येष्टवियोगानिष्टसंप्रयोगक्षु त्पिपासाजरामृत्युरोगशोकाद्यैरभिहतेऽस्मिञ्च्हरीरे किं कामोपभोगैः ॥ १.३ ॥
In diesem Körper, geschlagen von Begierde, Zorn, Gier, Furcht, Verzweiflung, Neid, der Trennung vom Geliebten, der Berührung mit dem Unangenehmen, Hunger, Durst, Alter, Tod, Krankheit, Kummer und dergleichen, was nützt der Genuss der Begierden?
Maitrāyaṇī 1.4
सर्वं चेदं क्षयिष्णु पश्यामो यथेमे दंशमशकादयस्तृणवन्नश्यतयोद्भूतप्रध्वंसिनः ॥ १.४ ॥
Und wir sehen, dass all dies vergänglich ist, so wie diese Mücken, Bremsen und dergleichen, entstanden, wie Gras vergehen.
Maitrāyaṇī 1.5
अथ किमेतैर्वा परेऽन्ये महाधनुर्धराश्चक्रवर्तिनः केचित्सुद्युम्नभूरिद्युम्नेन्द्रद्युम्नकुवलयाश्वयौवनाश्ववद्धिया श्वाश्वपतिः शशबिन्दुर्हारिश्चन्द्रोऽम्बरीषो ननूक्तस्वयातिर्ययातिनरण्योक्षसेनोत्थमरुत्तभरतप्रभृतयो राजानो मिषतो बन्धुवर्गस्य महतीं श्रियं त्यक्त्वास्माल्लोकादमुं लोकं प्रयान्ति ॥ १.५ ॥
Was nützen also diese oder andere große bogenführende Weltherrscher? Sudyumna, Bhūridyumna, Indradyumna, Kuvalayāśva, Yauvanāśva, Vadhryaśva, Aśvapati, Śaśabindu, Hariścandra, Ambarīṣa, Yayāti, auch Svayāti genannt, Naraṇya, Akṣasena, Marutta, Bharata und andere Könige haben, während ihre Verwandten zusahen, großen Wohlstand verlassen und sind von dieser Welt in jene gegangen.
Maitrāyaṇī 1.6
अथ किमेतैर्वा परेऽन्ये गन्धर्वासुरयक्षराक्षसभूतगणपिशाचोरगग्रहादीनां निरोधनं पश्यामः ॥ १.६ ॥
Was nützen also diese oder andere, da wir doch sehen, wie Gandharvas, Asuras, Yakṣas, Rākṣasas, Geisterscharen, Piśācas, Schlangen, Planetenwesen und ähnliche bezwungen werden?
Maitrāyaṇī 1.7
अथ किमेतैर्वान्यानां शोषणं महार्णवानां शिखरिणां प्रपतनं ध्रुवस्य प्रचलनं स्थानं वा तरूणां निमज्जनं पृथिव्याः स्थानादपसरणं सुराणं सोऽहमित्येतद्विधेऽस्मिन्संसारे किं कामोपभोगैर्यैरेवाश्रितस्यासकृदिहावर्तनं दृश्यत इत्युद्धर्तुमर्हसीत्यन्धोदपानस्थो भेक इवाहमस्मिन्संसारे भगवंस्त्वं नो गतिस्त्वं नो गतिः ॥ १.७ ॥
Was nützen also diese oder andere, wenn wir sehen, wie die großen Meere austrocknen, Bergspitzen stürzen, der Polarstern sich bewegt oder seinen Ort wechselt, Bäume versinken, die Erde ihren Platz verlässt und die Götter fallen? In diesem Kreislauf der Wiedergeburt, wo sich zeigt, dass der, der an den Genüssen der Begierde hängt, immer wieder hier umkreist wird, was nützen diese Genüsse? Du vermagst mich zu erheben. In diesem Kreislauf der Wiedergeburt bin ich wie ein Frosch in einem blinden Brunnen. Verehrter, du bist unsere Zuflucht; du bist unsere Zuflucht.