விஸ்வரூபம்

காட்சி 1

குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில், இரு படைகளுக்கும் நடுவே, கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு உபதேசம் செய்து வருகிறார். இப்போது அர்ஜுனன் வெறும் சொற்களுக்கு மேலானதைக் கேட்கிறான்.

Arjuna: உமது ஈஸ்வர தெய்வீக வடிவத்தைக் காண விரும்புகிறேன்.

நூலிலிருந்து · Bhagavad Gītā 11.1–4 · gita/11.3

காட்சி 2

எந்த மனிதக் கண்ணாலும் அதைக் காண முடியாது. ஆகவே கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குத் தெய்வீகப் பார்வையை அளிக்கிறார்.

Kṛṣṇa: உனக்குத் தெய்வீகக் கண்ணைத் தருகிறேன்; என் ஈஸ்வர யோகத்தைப் பார்.

திவ்ய சக்ஷுஸ். "தெய்வீகக் கண்": இந்தக் காட்சியைக் காண்பதற்காகக் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு அருளும் பார்வை. பார்வையற்ற மன்னனுக்கு இந்தக் கதையைச் சொல்லும் சஞ்சயனுக்கும் வியாசர் இதுபோன்ற ஒரு பார்வையை அளித்திருந்தார்.

நூலிலிருந்து · Bhagavad Gītā 11.8 · gita/11.8

காட்சி 3

ஆயிரம் சூரியன்களின் ஒளி ஒரே நேரத்தில் வானில் எழுந்தால், அது ஒருவேளை அந்த மகாத்மாவின் பேரொளிக்கு இணையாகலாம்.

நூலிலிருந்து · Bhagavad Gītā 11.12 · gita/11.12

காட்சி 4

அந்த ஒரே உடலில், பலவாகப் பிரிந்தும் ஒரே இடத்தில் ஒன்றுசேர்ந்தும் இருக்கும் முழு பிரபஞ்சத்தையும் அர்ஜுனன் காண்கிறான்: தேவர்கள், முனிவர்கள், எல்லா வகை உயிர்கள் — தொடக்கமும் நடுவும் முடிவும் இல்லாமல்.

நூலிலிருந்து · Bhagavad Gītā 11.13–17 · gita/11.13

காட்சி 5

பிறகு அந்தக் காட்சி அச்சமூட்டுவதாக மாறுகிறது. இரு படைகளின் வீரர்களும் அதன் கொழுந்துவிட்டெரியும் வாய்களுக்குள் விரைந்து புகுகின்றனர். நடுங்கிய அர்ஜுனன், இவர் யார் என்று கேட்கிறான்.

நூலிலிருந்து · Bhagavad Gītā 11.26–31

காட்சி 6

அதற்கான பதில், கீதையில் அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படும் வரிகளில் ஒன்று: "உலகங்களை அழிக்கும், வலிமையுடன் வளர்ந்த காலம் நானே." அர்ஜுனன் ஒரு கருவி மட்டுமே.

காலம். காலம். இந்தச் சொல் மரணத்தையும் தகுந்த தருணத்தையும் குறிக்கும்; இங்கே எல்லாவற்றையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் சக்தியாகக் கிருஷ்ணர் தமக்குத் தாமே சூட்டிக்கொள்ளும் பெயர் இது.

நூலிலிருந்து · Bhagavad Gītā 11.32–33 · gita/11.32

காட்சி 7

அர்ஜுனன் நடுங்கியபடி வணங்குகிறான். கிருஷ்ணரை வெறுமனே "நண்பா" என்று அழைத்த ஒவ்வொரு முறைக்காகவும் மன்னிப்பு வேண்டுகிறான்; பழகிய அந்த வடிவத்தை மீண்டும் காட்டும்படி கேட்கிறான்.

நூலிலிருந்து · Bhagavad Gītā 11.35–46 · gita/11.45

காட்சி 8

கிருஷ்ணர் மீண்டும் தமது மென்மையான மனித வடிவை ஏற்று, அஞ்சிய தம் நண்பனைத் தேற்றுகிறார். தேரோட்டி மீண்டும் தேரில் அமர்ந்திருக்கிறார்.

நூலிலிருந்து · Bhagavad Gītā 11.50–51 · gita/11.50