ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.121.1
कदि॒त्था नॄँः पात्रं॑ देवय॒तां श्रव॒द्गिरो॒ अङ्गि॑रसां तुर॒ण्यन् ।
प्र यदान॒ड्विश॒ आ ह॒र्म्यस्यो॒रु क्रं॑सते अध्व॒रे यज॑त्रः ॥
ଏହିପରି ନେତାମାନଙ୍କ ପାତ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସ୍ତୁତି ସେ କେବେ ଶୁଣିବେ? ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ଦ୍ରୁତ ପ୍ରାର୍ଥନା? ଘରର ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ସେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ପୂଜନୀୟ ଯଜ୍ଞରେ ବିସ୍ତାରିତ ଭାବେ ଆଗେଇ ଯାଆନ୍ତି।
1.121.2
स्तम्भी॑द्ध॒ द्यां स ध॒रुणं॑ प्रुषायदृ॒भुर्वाजा॑य॒ द्रवि॑णं॒ नरो॒ गोः ।
अनु॑ स्व॒जां म॑हि॒षश्च॑क्षत॒ व्रां मेना॒मश्व॑स्य॒ परि॑ मा॒तरं॒ गोः ॥
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ; ଦୃଢ଼ ଆଧାର ବିସ୍ତାର କଲେ। ଋଭୁମାନେ ବଳ ଓ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଗୋପତିମାନଙ୍କ ଧନ ଛଡ଼ାଇଲେ। ମହିଷ ନିଜରୁ ଜନ୍ମିତ ବୀରା ଓ ମନକୁ ଦେଖିଲା; ଘୋଡ଼ାର ମାତା ଓ ଗାଈଙ୍କ ମାତାକୁ ଚାରିପାଖରେ।
1.121.3
नक्ष॒द्धव॑मरु॒णीः पू॒र्व्यं राट्तु॒रो वि॒शामङ्गि॑रसा॒मनु॒ द्यून् ।
तक्ष॒द्वज्रं॒ नियु॑तं त॒स्तम्भ॒द्द्यां चतु॑ष्पदे॒ नर्या॑य द्वि॒पादे॑ ॥
ଲାଲ ଉଷାମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଆହ୍ୱାନକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି; ରାଜା ତୁର ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଦିନ ଦିନ। ସେ ବଜ୍ର ଗଢ଼ିଲେ, ନିଯୁତ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଚତୁଷ୍ପଦ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦ୍ୱିପଦ ପାଇଁ ଆକାଶ ଧାରଣ କଲେ।
1.121.4
अ॒स्य मदे॑ स्व॒र्यं॑ दा ऋ॒तायापी॑वृतमु॒स्रिया॑णा॒मनी॑कम् ।
यद्ध॑ प्र॒सर्गे॑ त्रिक॒कुं नि॒वर्त॒दप॒ द्रुहो॒ मानु॑षस्य॒ दुरो॑ वः ॥
ଏହାର ମଦରେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟକୁ ଦେଲ; ଋତର ଖୋଲା ତେଜ, ଉଷାମାନଙ୍କ ମୁଖ। ପ୍ରବାହରେ ସେ ତ୍ରିକକୁପ୍ ଫେରିଲେ, ଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଦୂରରେ ମନୁଷ୍ୟର ଦ୍ୱାର ତୁମେ ଖୋଲ।
1.121.5
तुभ्यं॒ पयो॒ यत्पि॒तरा॒वनी॑तां॒ राधः॑ सु॒रेत॑स्तु॒रणे॑ भुर॒ण्यू ।
शुचि॒ यत्ते॒ रेक्ण॒ आय॑जन्त सब॒र्दुघा॑याः॒ पय॑ उ॒स्रिया॑याः ॥
ତୁମ ପାଇଁ, ଦୁଇ ପିତାମାତା ଆଣିଥିବା ଦୁଗ୍ଧ; ସୁରେତସ, ତୁରଣ୍ୟ ଓ ଭୁରଣ୍ୟୁ ଧନ ଆଣିଲେ; ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ସର୍ବଦୋହନକାରୀ ଗାଈର ଦୁଗ୍ଧ ସହିତ ଅର୍ପିତ ହେଲା।
1.121.6
अध॒ प्र ज॑ज्ञे त॒रणि॑र्ममत्तु॒ प्र रो॑च्य॒स्या उ॒षसो॒ न सूरः॑ ।
इन्दु॒र्येभि॒राष्ट॒ स्वेदु॑हव्यैः स्रु॒वेण॑ सि॒ञ्चञ्ज॒रणा॒भि धाम॑ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଜନ୍ମିଲେ, ତାରକ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ; ଏହି ଉଷା ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ। ବିନ୍ଦୁ (ସୋମ) ନିଜେ ନିଚୋଡ଼ିତ ହବିଷ ସହିତ, ସ୍ରୁବ ଦ୍ୱାରା, ପୁରାତନ ବାସସ୍ଥାନକୁ ସିଞ୍ଚନ କରି ଧାମରେ ପହଞ୍ଚିଲା।
1.121.7
स्वि॒ध्मा यद्व॒नधि॑तिरप॒स्यात्सूरो॑ अध्व॒रे परि॒ रोध॑ना॒ गोः ।
यद्ध॑ प्र॒भासि॒ कृत्व्याँ॒ अनु॒ द्यूनन॑र्विशे प॒श्विषे॑ तु॒राय॑ ॥
ଦୀପ୍ତିମତୀ ଉଷା ଯଜ୍ଞରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଗୋଶାଳର ବାଡ଼ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଖୋଲିଲେ, ତୁମେ ଦିନକୁ ଦିନ କର୍ମ କରୁଥିବା ହୋଇ ଶତ୍ରୁହୀନ, ପଶୁଧନ ଥିବା ଦ୍ରୁତ ତୁରା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ।
1.121.8
अ॒ष्टा म॒हो दि॒व आदो॒ हरी॑ इ॒ह द्यु॑म्ना॒साह॑म॒भि यो॑धा॒न उत्स॑म् ।
हरिं॒ यत्ते॑ म॒न्दिनं॑ दु॒क्षन्वृ॒धे गोर॑भस॒मद्रि॑भिर्वा॒ताप्य॑म् ॥
ମହାନ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତୁମେ ଆଠଟି, ଦୁଇଟି ବାଦାମୀ ଘୋଡ଼ା ଏଠାକୁ ଆଣିଲ; ଦୀପ୍ତିମାନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଝରଣା ଖୋଲିଲ; ଉତ୍ସାହଦାୟକ ସୋମକୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଦୁହିଲେ ବେଳେ, ପଥରରେ ଗୋ-ଗିଳୁ, ଗୁଳା ସୋମ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କଲ।
1.121.9
त्वमा॑य॒सं प्रति॑ वर्तयो॒ गोर्दि॒वो अश्मा॑न॒मुप॑नीत॒मृभ्वा॑ ।
कुत्सा॑य॒ यत्र॑ पुरुहूत व॒न्वञ्शुष्ण॑मन॒न्तैः प॑रि॒यासि॑ व॒धैः ॥
ତୁମେ ଲୌହ ଦୁର୍ଗ ଉଲଟାଇଲ; ଗାଈ ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ପଥର — ଋଭୁମାନେ ଆଣି ରଖିଥିବା — ଉଲଟାଇଲ; ହେ ବହୁଆହୂତ ଇନ୍ଦ୍ର, କୁତ୍ସ ପାଇଁ ଅସୀମ ଆଘାତରେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଘେରି ଜିତୁଛ ସେଠାରେ।
1.121.10
पु॒रा यत्सूर॒स्तम॑सो॒ अपी॑ते॒स्तम॑द्रिवः फलि॒गं हे॒तिम॑स्य ।
शुष्ण॑स्य चि॒त्परि॑हितं॒ यदोजो॑ दि॒वस्परि॒ सुग्र॑थितं॒ तदादः॑ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରର ଲୟ ପୂର୍ବରୁ ଉଦିତ ହେଲା ବେଳେ, ହେ ପଥରଧାରୀ, ତୁମେ ସେହି ଦୀପ୍ତ ଆୟୁଧ ରଖିଲ; ଶୁଷ୍ଣଙ୍କର ଯେଉଁ ବଳ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚାରିଆଡ଼େ ବନ୍ଧା ଥିଲା — ତାହା ତୁମେ ଟାଣି ନେଲ।
1.121.11
अनु॑ त्वा म॒ही पाज॑सी अच॒क्रे द्यावा॒क्षामा॑ मदतामिन्द्र॒ कर्म॑न् ।
त्वं वृ॒त्रमा॒शया॑नं सि॒रासु॑ म॒हो वज्रे॑ण सिष्वपो व॒राहु॑म् ॥
ତୁମ ପାଇଁ ମହାନ, ବଳବାନ, ଅଗଠିତ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନଦୀରେ ଶୋଇଥିବା ବୃତ୍ରଙ୍କୁ, ମହାନ ବରାହ (ଶୁଷ୍ଣ)ଙ୍କୁ ବଜ୍ରରେ ତୁମେ କାଟିଲ।
1.121.12
त्वमि॑न्द्र॒ नर्यो॒ याँ अवो॒ नॄन्तिष्ठा॒ वात॑स्य सु॒युजो॒ वहि॑ष्ठान् ।
यं ते॑ का॒व्य उ॒शना॑ म॒न्दिनं॒ दाद्वृ॑त्र॒हणं॒ पार्यं॑ ततक्ष॒ वज्र॑म् ॥
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୀରମାନଙ୍କୁ ତଳୁ ରକ୍ଷା କର; ବାୟୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁଯୋଜିତ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଛିଡ଼ା ହୁଅ; କବି ଉଶନା ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ସୋମ ସହିତ ଯାହା ଦେଲା, ସେହି ବୃତ୍ରହନ୍ତା ପାଇଁ ପାର୍ଯ୍ୟ (ବଜ୍ର) ତୁମେ ଗଢ଼ିଲ।
1.121.13
त्वं सूरो॑ ह॒रितो॑ रामयो॒ नॄन्भर॑च्च॒क्रमेत॑शो॒ नायमि॑न्द्र ।
प्रास्य॑ पा॒रं न॑व॒तिं ना॒व्या॑ना॒मपि॑ क॒र्तम॑वर्त॒योऽय॑ज्यून् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସବୁଜ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଡ଼ ଦିଅ; ଏତଶଙ୍କ ଚକ୍ର ଓ କୀଳକ ତୁମେ ଘୂରାଇଲ। ନବେ ନାଉଙ୍କ ପାରକୁ ତୁମେ ପହଞ୍ଚାଇଲ; ଯଜ୍ଞ ନକରିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଫେରାଇଲ।
1.121.14
त्वं नो॑ अ॒स्या इ॑न्द्र दु॒र्हणा॑याः पा॒हि व॑ज्रिवो दुरि॒ताद॒भीके॑ ।
प्र नो॒ वाजा॑न्र॒थ्यो॑ अश्व॑बुध्यानि॒षे य॑न्धि॒ श्रव॑से सू॒नृता॑यै ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି କ୍ଷତିକାରକ ଆକ୍ରମଣରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ; ଆମ ପାଇଁ ଧନ, ରଥଯୋଗ୍ୟ ପୁରସ୍କାର, ଅଶ୍ୱଜ୍ଞାନ ଥିବା ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆଗକୁ ଆଣ। ଅନ୍ନ, ଯଶ ଓ ସତ୍ୟଜାତ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆମକୁ ଆଗକୁ ଚଳାଅ।
1.121.15
मा सा ते॑ अ॒स्मत्सु॑म॒तिर्वि द॑स॒द्वाज॑प्रमहः॒ समिषो॑ वरन्त ।
आ नो॑ भज मघव॒न्गोष्व॒र्यो मंहि॑ष्ठास्ते सध॒मादः॑ स्याम ॥
ତୁମ ସେହି ସୁମତି ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନ ଯାଉ, ହେ ବଳଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଅନ୍ନ-ପ୍ରସାଦ ଏକାଠି ମିଳୁ। ହେ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟବାନ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ ଅଂଶ ଦିଅ; ଆମେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସହଭୋଜୀ ହେଉ।