ரிக் வேதம் · சூக்தம் 1.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.121.1
कदि॒त्था नॄँः पात्रं॑ देवय॒तां श्रव॒द्गिरो॒ अङ्गि॑रसां तुर॒ण्यन् ।
प्र यदान॒ड्विश॒ आ ह॒र्म्यस्यो॒रु क्रं॑सते अध्व॒रे यज॑त्रः ॥
இவ்வாறு தலைவர்களின் கலத்தை, தேவர்களை விரும்புவோரின் பாடல்களை அவன் எப்போது கேட்பான்? அங்கிரஸர்களின் விரைந்த துதிகளை? வீட்டின் குடிகளை அவன் அடைந்தபோது, வணங்கத்தக்கவன் யாகத்தில் பரந்து செல்கிறான்.
1.121.2
स्तम्भी॑द्ध॒ द्यां स ध॒रुणं॑ प्रुषायदृ॒भुर्वाजा॑य॒ द्रवि॑णं॒ नरो॒ गोः ।
अनु॑ स्व॒जां म॑हि॒षश्च॑क्षत॒ व्रां मेना॒मश्व॑स्य॒ परि॑ मा॒तरं॒ गोः ॥
அவன் வானத்தை நிறுத்தினான்; உறுதியான ஆதாரத்தைப் பரப்பினான். ருபுக்கள் வலிமைக்காகவும் செல்வத்துக்காகவும் பசுக்களின் உரிமையாளர்களின் செல்வத்தை வீசினர். எருமை தன் சுயபிறந்த வீராங்கனையையும் சிந்தனையையும் கண்டது; குதிரையின் தாயையும் பசுக்களின் தாயையும் சுற்றிலும்.
1.121.3
नक्ष॒द्धव॑मरु॒णीः पू॒र्व्यं राट्तु॒रो वि॒शामङ्गि॑रसा॒मनु॒ द्यून् ।
तक्ष॒द्वज्रं॒ नियु॑तं त॒स्तम्भ॒द्द्यां चतु॑ष्पदे॒ नर्या॑य द्वि॒पादे॑ ॥
சிவந்த உஷஸ்கள் பழைய அழைப்பை ஒளிரச் செய்கின்றன; அரசன் துரன் அங்கிரஸர்களின் குடிகளின் நாட்களில் நாளுக்கு நாள். அவன் வஜ்ரத்தை வடித்தான், நியுதத்தைச் செய்தான்; நான்கு கால்களுக்காக, மனிதனுக்காக, இருகால்களுக்காக வானத்தை நிறுத்தினான்.
1.121.4
अ॒स्य मदे॑ स्व॒र्यं॑ दा ऋ॒तायापी॑वृतमु॒स्रिया॑णा॒मनी॑कम् ।
यद्ध॑ प्र॒सर्गे॑ त्रिक॒कुं नि॒वर्त॒दप॒ द्रुहो॒ मानु॑षस्य॒ दुरो॑ वः ॥
இதன் களிப்பில் நீ ஸ்வர்க்கத்தை அளித்தாய்; ரதத்தின் விரிந்த ஒளியை, உஷஸ்களின் முகத்தை. ஓட்டத்தில் அந்த த்ரிககுப் திரும்பும்போது, துரோகிகளிடமிருந்து விலகி, மனிதனின் கதவுகளை நீ திறக்கிறாய்.
1.121.5
तुभ्यं॒ पयो॒ यत्पि॒तरा॒वनी॑तां॒ राधः॑ सु॒रेत॑स्तु॒रणे॑ भुर॒ण्यू ।
शुचि॒ यत्ते॒ रेक्ण॒ आय॑जन्त सब॒र्दुघा॑याः॒ पय॑ उ॒स्रिया॑याः ॥
உனக்காக, இரு பெற்றோரும் கொண்டு வந்த பால்; செல்வத்தை சுரேதஸ், துரணா, புரணியூ இருவரும் கொண்டு வந்தனர்; நீ எவ்வளவு பிரகாசமான செல்வம் யாகத்தில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டதோ, அனைத்தையும் கறக்கும் பசுவின் பாலுடன்.
1.121.6
अध॒ प्र ज॑ज्ञे त॒रणि॑र्ममत्तु॒ प्र रो॑च्य॒स्या उ॒षसो॒ न सूरः॑ ।
इन्दु॒र्येभि॒राष्ट॒ स्वेदु॑हव्यैः स्रु॒वेण॑ सि॒ञ्चञ्ज॒रणा॒भि धाम॑ ॥
அப்போது அவன் பிறந்தான், காப்பவன் மகிழட்டும்; இந்த உஷஸைப் போல், சூரியனைப் போல் அவன் ஒளிரட்டும். துளி (சோமம்) தானே பிழிந்த படையல்களால், ஸ்ருவத்தால், பழைய வாசஸ்தலங்களை நனைத்தபடி, இருப்பிடத்தை அடைந்தது.
1.121.7
स्वि॒ध्मा यद्व॒नधि॑तिरप॒स्यात्सूरो॑ अध्व॒रे परि॒ रोध॑ना॒ गोः ।
यद्ध॑ प्र॒भासि॒ कृत्व्याँ॒ अनु॒ द्यूनन॑र्विशे प॒श्विषे॑ तु॒राय॑ ॥
ஒளிரும் உஷஸ் யாகத்தில் சூரியனைக் கண்ட போதும், பசுக்களின் தொழுவங்களைச் சுற்றித் திறந்தபோதும், நீ நாள்தோறும் செயல்களைச் செய்பவனாக, பகைவரற்றவனும் பசுச் செல்வமுடையவனுமான விரைவானவனுக்காகப் பிரகாசிக்கிறாய்.
1.121.8
अ॒ष्टा म॒हो दि॒व आदो॒ हरी॑ इ॒ह द्यु॑म्ना॒साह॑म॒भि यो॑धा॒न उत्स॑म् ।
हरिं॒ यत्ते॑ म॒न्दिनं॑ दु॒क्षन्वृ॒धे गोर॑भस॒मद्रि॑भिर्वा॒ताप्य॑म् ॥
பெரிய வானிலிருந்து நீ எட்டு, இரு பழுப்பு குதிரைகளை இங்கு கொண்டு வந்தாய்; ஒளிரும் அவனுக்காகப் போரிட்டு ஊற்றைத் திறந்தாய்; உற்சாகமூட்டும் சோமத்தை வளர்ச்சிக்காகப் பிழிந்தபோது, கற்களால் பசுக்களை விழுங்கும் புளித்த சோமத்தை ஏற்றாய்.
1.121.9
त्वमा॑य॒सं प्रति॑ वर्तयो॒ गोर्दि॒वो अश्मा॑न॒मुप॑नीत॒मृभ्वा॑ ।
कुत्सा॑य॒ यत्र॑ पुरुहूत व॒न्वञ्शुष्ण॑मन॒न्तैः प॑रि॒यासि॑ व॒धैः ॥
நீ இரும்புக் கோட்டையைத் திருப்பினாய்; பசுக்களின் வானத்தின் கல்லை — ரிபுக்கள் கொண்டு வந்து வைத்ததை — புரட்டினாய்; பலரால் அழைக்கப்படும் இந்திரனே, கற்பகாலமற்ற அடிகளால் சுஷ்ணனை எங்கு சூழ்ந்து வென்றாய், அங்கே குத்ஸனுக்காக.
1.121.10
पु॒रा यत्सूर॒स्तम॑सो॒ अपी॑ते॒स्तम॑द्रिवः फलि॒गं हे॒तिम॑स्य ।
शुष्ण॑स्य चि॒त्परि॑हितं॒ यदोजो॑ दि॒वस्परि॒ सुग्र॑थितं॒ तदादः॑ ॥
சூரியன் இருளின் மறைவுக்கு முன் எழுந்தபோது, கல்லுடையவனே, அந்த ஒளிரும் ஆயுதத்தை வைத்தாய்; சுஷ்ணனின் வலிமை வானத்திலிருந்து சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்தது — அதை நீ பறித்தெடுத்தாய்.
1.121.11
अनु॑ त्वा म॒ही पाज॑सी अच॒क्रे द्यावा॒क्षामा॑ मदतामिन्द्र॒ कर्म॑न् ।
त्वं वृ॒त्रमा॒शया॑नं सि॒रासु॑ म॒हो वज्रे॑ण सिष्वपो व॒राहु॑म् ॥
உனக்காக பெரிய, வலிமையான, வடிவமைக்கப்படாத, வானும் பூமியும் மகிழட்டும்; இந்திரா, நீ ஓடைகளில் கிடக்கும் விருத்திரனையும், பெரிய வராஹனையும் (சுஷ்ணனையும்) வஜ்ரத்தால் வெட்டினாய்.
1.121.12
त्वमि॑न्द्र॒ नर्यो॒ याँ अवो॒ नॄन्तिष्ठा॒ वात॑स्य सु॒युजो॒ वहि॑ष्ठान् ।
यं ते॑ का॒व्य उ॒शना॑ म॒न्दिनं॒ दाद्वृ॑त्र॒हणं॒ पार्यं॑ ततक्ष॒ वज्र॑म् ॥
நீ, இந்திரா, வீரர்களை கீழிருந்து காக்கிறாய்; காற்றின் சிறந்த, நன்கு பூட்டிய குதிரைகளின் மீது நிற்கிறாய்; கவியான உசனா உனக்கு மகிழ்வூட்டும் சோமத்துடன் எதைக் கொடுத்தானோ, அந்த விருத்திரனைக் கொல்பவனுக்காக, பாரியமான வஜ்ரத்தை நீ வடித்தாய்.
1.121.13
त्वं सूरो॑ ह॒रितो॑ रामयो॒ नॄन्भर॑च्च॒क्रमेत॑शो॒ नायमि॑न्द्र ।
प्रास्य॑ पा॒रं न॑व॒तिं ना॒व्या॑ना॒मपि॑ क॒र्तम॑वर्त॒योऽय॑ज्यून् ॥
இந்திரா, நீ சூரியனின் பச்சைக் குதிரைகளை மனிதர்களுக்காகப் பூட்டுகிறாய்; எதசனின் சக்கரத்தையும் ஆணியையும் சுழற்றினாய். தொண்ணூறு படகுகளின் அக்கரைக்கு நீ கொண்டு சென்றாய்; யஜ்ஞம் செய்யாதவர்களையும் திருப்பினாய்.
1.121.14
त्वं नो॑ अ॒स्या इ॑न्द्र दु॒र्हणा॑याः पा॒हि व॑ज्रिवो दुरि॒ताद॒भीके॑ ।
प्र नो॒ वाजा॑न्र॒थ्यो॑ अश्व॑बुध्यानि॒षे य॑न्धि॒ श्रव॑से सू॒नृता॑यै ॥
இந்திரா, இந்தக் கேடான தாக்குதலிலிருந்து எங்களைக் காப்பாய், வஜ்ரம் உடையவனே; எங்களுக்கு வெற்றிச் செல்வங்களையும், தேர்ப்பரிசுகளையும், குதிரைகளையும் முன்னே கொண்டு வா. உணவுக்காகவும், புகழுக்காகவும், நல்ல சந்ததிக்காகவும் எங்களைச் செலுத்து.
1.121.15
मा सा ते॑ अ॒स्मत्सु॑म॒तिर्वि द॑स॒द्वाज॑प्रमहः॒ समिषो॑ वरन्त ।
आ नो॑ भज मघव॒न्गोष्व॒र्यो मंहि॑ष्ठास्ते सध॒मादः॑ स्याम ॥
உன் அந்த நல்லெண்ணம் எங்களிடமிருந்து பிரிந்து போகாது, வலிமையில் மிகச் சிறந்தவனே; உணவுப் படையல்கள் ஒன்றாகக் கூடட்டும். செல்வனே, பசுக்களில் எங்களுக்குப் பங்களி; உன் சிறந்த விருந்துத் தோழர்களாக நாங்கள் இருப்போம்.