ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 1.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.121.1
कदि॒त्था नॄँः पात्रं॑ देवय॒तां श्रव॒द्गिरो॒ अङ्गि॑रसां तुर॒ण्यन् ।
प्र यदान॒ड्विश॒ आ ह॒र्म्यस्यो॒रु क्रं॑सते अध्व॒रे यज॑त्रः ॥
ഇങ്ങനെ നേതാക്കളുടെ പാത്രത്തെയും ദേവന്മാരെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ സ്തുതികളെയും അവൻ എപ്പോൾ കേൾക്കും? അങ്കിരസ്സുകളുടെ വേഗമുള്ള പ്രാർത്ഥനകളെ? ഗൃഹത്തിലെ ജനങ്ങളിലേക്ക് അവൻ എത്തുമ്പോൾ, ആരാധ്യനായവൻ യജ്ഞത്തിൽ വിശാലമായി മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു.
1.121.2
स्तम्भी॑द्ध॒ द्यां स ध॒रुणं॑ प्रुषायदृ॒भुर्वाजा॑य॒ द्रवि॑णं॒ नरो॒ गोः ।
अनु॑ स्व॒जां म॑हि॒षश्च॑क्षत॒ व्रां मेना॒मश्व॑स्य॒ परि॑ मा॒तरं॒ गोः ॥
അവൻ ആകാശത്തെ നിലനിർത്തി; ദൃഢമായ ആധാരം വിരിച്ചു. ഋഭുക്കൾ ബലത്തിനും സമ്പത്തിനും വേണ്ടി പശുക്കളുടെ ഉടമകളുടെ ധനം ചിതറിച്ചു. എരുമ തന്നിൽ തന്നെ ജനിച്ച വീരയെയും ചിന്തയെയും കണ്ടു; കുതിരയുടെയും പശുക്കളുടെയും മാതാവിനെ ചുറ്റും.
1.121.3
नक्ष॒द्धव॑मरु॒णीः पू॒र्व्यं राट्तु॒रो वि॒शामङ्गि॑रसा॒मनु॒ द्यून् ।
तक्ष॒द्वज्रं॒ नियु॑तं त॒स्तम्भ॒द्द्यां चतु॑ष्पदे॒ नर्या॑य द्वि॒पादे॑ ॥
ചുവന്ന ഉഷസ്സുകൾ പുരാതനമായ വിളിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; രാജാവായ തുരൻ അങ്കിരസ്സുകളുടെ ജനങ്ങളുടെ നാൾതോറും. അവൻ വജ്രം രൂപപ്പെടുത്തി, നിയുതത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു; നാലുകാലുള്ളവർക്കും മനുഷ്യനും ദ്വിപാദങ്ങൾക്കുമായി ആകാശം താങ്ങി.
1.121.4
अ॒स्य मदे॑ स्व॒र्यं॑ दा ऋ॒तायापी॑वृतमु॒स्रिया॑णा॒मनी॑कम् ।
यद्ध॑ प्र॒सर्गे॑ त्रिक॒कुं नि॒वर्त॒दप॒ द्रुहो॒ मानु॑षस्य॒ दुरो॑ वः ॥
ഇതിന്റെ ലഹരിയിൽ നീ സ്വർഗീയത്തെ നൽകി; ഋതത്തിന്റെ തുറന്ന പ്രകാശത്തെയും ഉഷസ്സുകളുടെ മുഖത്തെയും. പ്രവാഹത്തിൽ ആ ത്രികകുപ് മടങ്ങുമ്പോൾ, ദ്രോഹികളിൽ നിന്ന് അകന്ന് മനുഷ്യന്റെ വാതിലുകൾ നീ തുറക്കുന്നു.
1.121.5
तुभ्यं॒ पयो॒ यत्पि॒तरा॒वनी॑तां॒ राधः॑ सु॒रेत॑स्तु॒रणे॑ भुर॒ण्यू ।
शुचि॒ यत्ते॒ रेक्ण॒ आय॑जन्त सब॒र्दुघा॑याः॒ पय॑ उ॒स्रिया॑याः ॥
നിനക്കായി, ഇരു മാതാപിതാക്കൾ കൊണ്ടുവന്ന പാൽ; സുരേതസും തുരണ്യയും ഭുരണ്യുവും ധനം കൊണ്ടുവന്നു; നിന്റെ പ്രകാശമുള്ള സമ്പത്ത് എല്ലാം കറക്കുന്ന പശുവിന്റെ പാലോടുകൂടി അർപ്പിതമായി.
1.121.6
अध॒ प्र ज॑ज्ञे त॒रणि॑र्ममत्तु॒ प्र रो॑च्य॒स्या उ॒षसो॒ न सूरः॑ ।
इन्दु॒र्येभि॒राष्ट॒ स्वेदु॑हव्यैः स्रु॒वेण॑ सि॒ञ्चञ्ज॒रणा॒भि धाम॑ ॥
അപ്പോൾ അവൻ ജനിച്ചു, രക്ഷകൻ ആനന്ദിക്കട്ടെ; ഈ ഉഷസ്സിനെപ്പോലെ, സൂര്യനെപ്പോലെ അവൻ പ്രകാശിക്കട്ടെ. തുള്ളി (സോമം) തന്നെ പിഴിഞ്ഞ ഹവിസ്സുകളാൽ, സ്രുവത്താൽ, പഴയ വാസസ്ഥാനങ്ങളെ നനച്ച്, ധാമത്തിൽ എത്തി.
1.121.7
स्वि॒ध्मा यद्व॒नधि॑तिरप॒स्यात्सूरो॑ अध्व॒रे परि॒ रोध॑ना॒ गोः ।
यद्ध॑ प्र॒भासि॒ कृत्व्याँ॒ अनु॒ द्यूनन॑र्विशे प॒श्विषे॑ तु॒राय॑ ॥
പ്രകാശിക്കുന്ന ഉഷസ്സ് യാഗത്തിൽ സൂര്യനെ കണ്ടപ്പോൾ, പശുക്കളുടെ തൊഴുത്തുകളുടെ വേലികൾ ചുറ്റും തുറന്നപ്പോൾ, നീ ദിനംതോറും കർമ്മം ചെയ്യുന്നവനായി ശത്രുവില്ലാത്തവനും പശുസമ്പത്തുള്ളവനുമായ തുരായന് പ്രകാശിക്കുന്നു.
1.121.8
अ॒ष्टा म॒हो दि॒व आदो॒ हरी॑ इ॒ह द्यु॑म्ना॒साह॑म॒भि यो॑धा॒न उत्स॑म् ।
हरिं॒ यत्ते॑ म॒न्दिनं॑ दु॒क्षन्वृ॒धे गोर॑भस॒मद्रि॑भिर्वा॒ताप्य॑म् ॥
മഹത്തായ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് നീ എട്ടും രണ്ടു തവിട്ടുകുതിരകളും ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു; പ്രകാശിക്കുന്നവനുവേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്ത് ഉറവ് തുറന്നു; ഉന്മേഷദായകമായ സോമത്തെ വളർച്ചയ്ക്കായി കറന്നപ്പോൾ, കല്ലുകളാൽ പുളിപ്പിച്ച പശുവിഴുങ്ങുന്ന സോമം നീ സ്വീകരിച്ചു.
1.121.9
त्वमा॑य॒सं प्रति॑ वर्तयो॒ गोर्दि॒वो अश्मा॑न॒मुप॑नीत॒मृभ्वा॑ ।
कुत्सा॑य॒ यत्र॑ पुरुहूत व॒न्वञ्शुष्ण॑मन॒न्तैः प॑रि॒यासि॑ व॒धैः ॥
നീ ഇരുമ്പുകോട്ട മറിച്ചിട്ടു; പശുക്കളുടെയും സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും കല്ല് — ഋഭുക്കൾ കൊണ്ടുവന്നു വെച്ചത് — മറിച്ചു; പലരാൽ വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഇന്ദ്രാ, കുത്സനുവേണ്ടി അനന്തമായ പ്രഹരങ്ങളാൽ ശുഷ്ണനെ എവിടെ ചുറ്റി വെല്ലുന്നുവോ അവിടെ.
1.121.10
पु॒रा यत्सूर॒स्तम॑सो॒ अपी॑ते॒स्तम॑द्रिवः फलि॒गं हे॒तिम॑स्य ।
शुष्ण॑स्य चि॒त्परि॑हितं॒ यदोजो॑ दि॒वस्परि॒ सुग्र॑थितं॒ तदादः॑ ॥
സൂര്യൻ ഇരുട്ടിന്റെ ലയത്തിനു മുമ്പ് ഉദിച്ചപ്പോൾ, കല്ലുധരിച്ചവനേ, ആ പ്രകാശിക്കുന്ന ആയുധം നീ വെച്ചു; ശുഷ്ണന്റെ ബലം സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ചുറ്റും ബന്ധിച്ചിരുന്നത് — അത് നീ പറിച്ചെടുത്തു.
1.121.11
अनु॑ त्वा म॒ही पाज॑सी अच॒क्रे द्यावा॒क्षामा॑ मदतामिन्द्र॒ कर्म॑न् ।
त्वं वृ॒त्रमा॒शया॑नं सि॒रासु॑ म॒हो वज्रे॑ण सिष्वपो व॒राहु॑म् ॥
നിനക്കായി മഹത്തും ശക്തവുമായ, രൂപപ്പെടുത്താത്ത ദ്യാവാപൃഥിവി സന്തോഷിക്കട്ടെ; ഇന്ദ്രാ, നദികളിൽ കിടക്കുന്ന വൃത്രനെയും, മഹാ വരാഹനെയും (ശുഷ്ണനെയും) വജ്രത്താൽ നീ മുറിച്ചു.
1.121.12
त्वमि॑न्द्र॒ नर्यो॒ याँ अवो॒ नॄन्तिष्ठा॒ वात॑स्य सु॒युजो॒ वहि॑ष्ठान् ।
यं ते॑ का॒व्य उ॒शना॑ म॒न्दिनं॒ दाद्वृ॑त्र॒हणं॒ पार्यं॑ ततक्ष॒ वज्र॑म् ॥
നീ, ഇന്ദ്രാ, വീരന്മാരെ താഴെനിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു; കാറ്റിന്റെ ശ്രേഷ്ഠവും നന്നായി കെട്ടിയതുമായ കുതിരകളിൽ നിൽക്കുന്നു; കവിയായ ഉശനാ നിനക്ക് ഉന്മേഷദായകമായ സോമത്തോടെ എന്തു നൽകിയോ, ആ വൃത്രഹന്താവിനായി പാര്യമായ വജ്രം നീ നിർമ്മിച്ചു.
1.121.13
त्वं सूरो॑ ह॒रितो॑ रामयो॒ नॄन्भर॑च्च॒क्रमेत॑शो॒ नायमि॑न्द्र ।
प्रास्य॑ पा॒रं न॑व॒तिं ना॒व्या॑ना॒मपि॑ क॒र्तम॑वर्त॒योऽय॑ज्यून् ॥
ഇന്ദ്രാ, നീ സൂര്യന്റെ പച്ചക്കുതിരകളെ മനുഷ്യർക്കായി കെട്ടുന്നു; ഏതശന്റെ ചക്രവും ആണിയും നീ തിരിച്ചു. തൊണ്ണൂറു തോണികളുടെ അക്കരെയ്ക്ക് നീ എത്തിച്ചു; യജ്ഞം ചെയ്യാത്തവരെയും നീ തിരിച്ചുവിട്ടു.
1.121.14
त्वं नो॑ अ॒स्या इ॑न्द्र दु॒र्हणा॑याः पा॒हि व॑ज्रिवो दुरि॒ताद॒भीके॑ ।
प्र नो॒ वाजा॑न्र॒थ्यो॑ अश्व॑बुध्यानि॒षे य॑न्धि॒ श्रव॑से सू॒नृता॑यै ॥
ഇന്ദ്രാ, ഈ ദോഷകരമായ ആക്രമണത്തിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ, വജ്രധാരീ; ഞങ്ങൾക്ക് സമ്പത്തും രഥയോഗ്യമായ സമ്മാനങ്ങളും കുതിരകളറിയുന്ന വൈഭവങ്ങളും മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരൂ. ആഹാരത്തിനായും കീർത്തിക്കായും സത്യജാതമായ സന്തതിക്കായും ഞങ്ങളെ നയിക്കൂ.
1.121.15
मा सा ते॑ अ॒स्मत्सु॑म॒तिर्वि द॑स॒द्वाज॑प्रमहः॒ समिषो॑ वरन्त ।
आ नो॑ भज मघव॒न्गोष्व॒र्यो मंहि॑ष्ठास्ते सध॒मादः॑ स्याम ॥
നിന്റെ ആ സുമതി ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാതിരിക്കട്ടെ, ബലശ്രേഷ്ഠാ; അന്നനിവേദ്യങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചേരട്ടെ. ഐശ്വര്യവാനേ, പശുക്കളിൽ ഞങ്ങൾക്ക് പങ്കു തരൂ; നിന്റെ ഉത്തമ സഹഭോജികളായി ഞങ്ങളാകട്ടെ.