Ṛgveda · Sūkta 1.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.121.1
कदि॒त्था नॄँः पात्रं॑ देवय॒तां श्रव॒द्गिरो॒ अङ्गि॑रसां तुर॒ण्यन् ।
प्र यदान॒ड्विश॒ आ ह॒र्म्यस्यो॒रु क्रं॑सते अध्व॒रे यज॑त्रः ॥
Wann hört er so den Becher der Führer, die Lieder derer, die die Götter begehren, die eilenden Gebete der Āṅgirasas? Wenn er die Sippen des Hauses erreicht, schreitet der Verehrungswürdige weit voran im Opfer.
1.121.2
स्तम्भी॑द्ध॒ द्यां स ध॒रुणं॑ प्रुषायदृ॒भुर्वाजा॑य॒ द्रवि॑णं॒ नरो॒ गोः ।
अनु॑ स्व॒जां म॑हि॒षश्च॑क्षत॒ व्रां मेना॒मश्व॑स्य॒ परि॑ मा॒तरं॒ गोः ॥
Er hat wahrlich den Himmel aufgerichtet und die feste Stütze ausgebreitet; die Ṛbhus streuten den Reichtum der Rinderherren für Kraft und Lohn. Der Büffel erblickte seine selbstgeborene Vīrā und den Gedanken, die Mutter des Pferdes und die Mutter der Kühe ringsum.
1.121.3
नक्ष॒द्धव॑मरु॒णीः पू॒र्व्यं राट्तु॒रो वि॒शामङ्गि॑रसा॒मनु॒ द्यून् ।
तक्ष॒द्वज्रं॒ नियु॑तं त॒स्तम्भ॒द्द्यां चतु॑ष्पदे॒ नर्या॑य द्वि॒पादे॑ ॥
Die rötlichen Morgenröten erhellen den alten Ruf; der König Tura unter den Sippen der Āṅgirasas, Tag um Tag. Er formte den Donnerkeil und schuf den Niyut; für die Vierfüßler, für den Menschen, für den Zweifüßler stützte er den Himmel.
1.121.4
अ॒स्य मदे॑ स्व॒र्यं॑ दा ऋ॒तायापी॑वृतमु॒स्रिया॑णा॒मनी॑कम् ।
यद्ध॑ प्र॒सर्गे॑ त्रिक॒कुं नि॒वर्त॒दप॒ द्रुहो॒ मानु॑षस्य॒ दुरो॑ वः ॥
In seinem Rausch gabst du das Himmlische, den unverhüllten Glanz des Ṛta, das Antlitz der Morgenröten. Wenn im Strömen jenes Dreieckige umkehrt, öffnest du die Tore des Menschen, fern den Bösartigen.
1.121.5
तुभ्यं॒ पयो॒ यत्पि॒तरा॒वनी॑तां॒ राधः॑ सु॒रेत॑स्तु॒रणे॑ भुर॒ण्यू ।
शुचि॒ यत्ते॒ रेक्ण॒ आय॑जन्त सब॒र्दुघा॑याः॒ पय॑ उ॒स्रिया॑याः ॥
Für dich die Milch, die die beiden Eltern brachten; den Reichtum brachten der samenreiche Surétas und die beiden schnellen Turaṇya und Bhuraṇyu; dein glänzender Schatz wurde mit der Milch der alles melkenden Kuh dargebracht.
1.121.6
अध॒ प्र ज॑ज्ञे त॒रणि॑र्ममत्तु॒ प्र रो॑च्य॒स्या उ॒षसो॒ न सूरः॑ ।
इन्दु॒र्येभि॒राष्ट॒ स्वेदु॑हव्यैः स्रु॒वेण॑ सि॒ञ्चञ्ज॒रणा॒भि धाम॑ ॥
Da wurde er geboren; der Retter möge sich freuen und strahlen wie diese Morgenröte, wie die Sonne. Der Tropfen erreichte mit den selbstgepressten Opfergaben, mit dem Löffel, die alten Wohnstätten begießend, die Stätte.
1.121.7
स्वि॒ध्मा यद्व॒नधि॑तिरप॒स्यात्सूरो॑ अध्व॒रे परि॒ रोध॑ना॒ गोः ।
यद्ध॑ प्र॒भासि॒ कृत्व्याँ॒ अनु॒ द्यूनन॑र्विशे प॒श्विषे॑ तु॒राय॑ ॥
Als die leuchtende Uṣas beim Opfer die Sonne erblickte und die Viehhürden ringsum öffnete, da strahlst du Tag für Tag für Turā, den Schnellen, reich an Vieh und ohne Feinde.
1.121.8
अ॒ष्टा म॒हो दि॒व आदो॒ हरी॑ इ॒ह द्यु॑म्ना॒साह॑म॒भि यो॑धा॒न उत्स॑म् ।
हरिं॒ यत्ते॑ म॒न्दिनं॑ दु॒क्षन्वृ॒धे गोर॑भस॒मद्रि॑भिर्वा॒ताप्य॑म् ॥
Vom großen Himmel brachtest du deine acht, deine zwei braunen Rosse hierher; für den Leuchtenden kämpfend öffnetest du die Quelle, und als du den berauschenden Soma zum Wachstum melktest, nahmst du den gegorenen, kuhverschlingenden, mit Steinen gepressten Soma.
1.121.9
त्वमा॑य॒सं प्रति॑ वर्तयो॒ गोर्दि॒वो अश्मा॑न॒मुप॑नीत॒मृभ्वा॑ ।
कुत्सा॑य॒ यत्र॑ पुरुहूत व॒न्वञ्शुष्ण॑मन॒न्तैः प॑रि॒यासि॑ व॒धैः ॥
Du hast die eiserne Festung umgestürzt; den Stein der Kühe und des Himmels, den die Ṛbhus herbeigebracht hatten, hast du umgewälzt; dort, wo du, o vielgerufener Indra, für Kutsa den Śuṣṇa mit endlosen Schlägen umzingelst.
1.121.10
पु॒रा यत्सूर॒स्तम॑सो॒ अपी॑ते॒स्तम॑द्रिवः फलि॒गं हे॒तिम॑स्य ।
शुष्ण॑स्य चि॒त्परि॑हितं॒ यदोजो॑ दि॒वस्परि॒ सुग्र॑थितं॒ तदादः॑ ॥
Als die Sonne vor dem Vergehen der Finsternis aufstieg, o Steinhalter, legtest du jenen leuchtenden Bolzen nieder; die Kraft des Śuṣṇa, die ringsum vom Himmel gebunden war, die rissest du herab.
1.121.11
अनु॑ त्वा म॒ही पाज॑सी अच॒क्रे द्यावा॒क्षामा॑ मदतामिन्द्र॒ कर्म॑न् ।
त्वं वृ॒त्रमा॒शया॑नं सि॒रासु॑ म॒हो वज्रे॑ण सिष्वपो व॒राहु॑म् ॥
Für dich mögen Himmel und Erde, die großen, starken, ungeformten, sich freuen, o Indra in der Tat; du schlugst Vṛtra, der in den Strömen lag, und mit dem Bolzen durchtrenntest du den großen Eber (Śuṣṇa).
1.121.12
त्वमि॑न्द्र॒ नर्यो॒ याँ अवो॒ नॄन्तिष्ठा॒ वात॑स्य सु॒युजो॒ वहि॑ष्ठान् ।
यं ते॑ का॒व्य उ॒शना॑ म॒न्दिनं॒ दाद्वृ॑त्र॒हणं॒ पार्यं॑ ततक्ष॒ वज्र॑म् ॥
Du, o Indra, schützt die Helden von unten; du stehst auf den besten, gut angeschirrten Rossen des Windes; für den Vṛtra-Töter, dem der Seher Uśanā dir den berauschenden Soma gab, schufst du den Bolzen, den zu führen ist.
1.121.13
त्वं सूरो॑ ह॒रितो॑ रामयो॒ नॄन्भर॑च्च॒क्रमेत॑शो॒ नायमि॑न्द्र ।
प्रास्य॑ पा॒रं न॑व॒तिं ना॒व्या॑ना॒मपि॑ क॒र्तम॑वर्त॒योऽय॑ज्यून् ॥
Du spannst die fahlen Rosse der Sonne für die Menschen an, o Indra; du drehtest das Rad und den Zapfen des Étaśa. Über neunzig Boote brachtest du sie an das ferne Ufer, und du wandtest sogar die Nichtopferer ab.
1.121.14
त्वं नो॑ अ॒स्या इ॑न्द्र दु॒र्हणा॑याः पा॒हि व॑ज्रिवो दुरि॒ताद॒भीके॑ ।
प्र नो॒ वाजा॑न्र॒थ्यो॑ अश्व॑बुध्यानि॒षे य॑न्धि॒ श्रव॑से सू॒नृता॑यै ॥
Schütze uns vor diesem schädlichen Angriff, o Indra, Träger des Donnerkeils; bring uns vorwärts Preise, wagenwürdig und reich an Rossen. Führe uns zu Nahrung, zu Ruhm und zu rechtmäßiger Nachkommenschaft.
1.121.15
मा सा ते॑ अ॒स्मत्सु॑म॒तिर्वि द॑स॒द्वाज॑प्रमहः॒ समिषो॑ वरन्त ।
आ नो॑ भज मघव॒न्गोष्व॒र्यो मंहि॑ष्ठास्ते सध॒मादः॑ स्याम ॥
Möge deine Gunst nicht von uns weichen, o Mächtigster an Kraft; mögen die Speisegaben sich zusammenfinden. O Freigebiger, gewähre uns Anteil am Vieh; mögen wir deine vornehmsten Tischgenossen sein.