ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.140
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.140.1
वे॒दि॒षदे॑ प्रि॒यधा॑माय सु॒द्युते॑ धा॒सिमि॑व॒ प्र भ॑रा॒ योनि॑म॒ग्नये॑ ।
वस्त्रे॑णेव वासया॒ मन्म॑ना॒ शुचिं॑ ज्यो॒तीर॑थं शु॒क्रव॑र्णं तमो॒हन॑म् ॥
ବେଦିରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ, ପ୍ରିୟ ଧାମବାନ, ସୁନ୍ଦର ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଆସନ ଆଣ। ବସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି, ସେପରି ମନର ସ୍ତୁତିରେ ସେହି ଶୁଚି, ପ୍ରକାଶ-ରଥୀ, ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଅନ୍ଧକାରନାଶକଙ୍କୁ ସଜାଅ।
1.140.2
अ॒भि द्वि॒जन्मा॑ त्रि॒वृदन्न॑मृज्यते संवत्स॒रे वा॑वृधे ज॒ग्धमी॒ पुनः॑ ।
अ॒न्यस्या॒सा जि॒ह्वया॒ जेन्यो॒ वृषा॒ न्य॑न्येन॑ व॒निनो॑ मृष्ट वार॒णः ॥
ଦୁଇ ଥର ଜନ୍ମିତ, ତ୍ରିଗୁଣ ଅଗ୍ନି ଅନ୍ନ ଆଡ଼କୁ ଜାଗେ; ବର୍ଷରେ ସେ ବଢ଼େ, ଖାଦ୍ୟିତ ପୁଣି। ଅନ୍ୟର ଏହି ଜିଭରୁ ଜାତ ବୃଷଭ ପରି ସେ ବନକୁ ତଳେ ଚାଟେ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧିତ ହୋଇ।
1.140.3
कृ॒ष्ण॒प्रुतौ॑ वेवि॒जे अ॑स्य स॒क्षितौ॑ उ॒भा त॑रेते अ॒भि मा॒तरा॒ शिशु॑म् ।
प्रा॒चाजि॑ह्वं ध्व॒सय॑न्तं तृषु॒च्युत॒मा साच्यं॒ कुप॑यं॒ वर्ध॑नं पि॒तुः ॥
କଳା ରେଖାଯୁକ୍ତ, କମ୍ପମାନ ଏହି ଦୁଇ ଏହାର ସାଥୀ; ଦୁଇ ମାତା ଶିଶୁ ଆଡ଼କୁ ପାର ହୁଅନ୍ତି। ଜ୍ୱାଳା-ଜିଭ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ଯଜ୍ଞରେ ବଢ଼ୁଥିବା, ପିତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଉଥିବା — ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ।
1.140.4
मु॒मु॒क्ष्वो॑ मन॑वे मानवस्य॒ते र॑घु॒द्रुवः॑ कृ॒ष्णसी॑तास ऊ॒ जुवः॑ ।
अ॒स॒म॒ना अ॑जि॒रासो॑ रघु॒ष्यदो॒ वात॑जूता॒ उप॑ युज्यन्त आ॒शवः॑ ॥
ମୁକ୍ତି ଇଚ୍ଛୁକ, ମାନବକୁ ପ୍ରେମକରୁଥିବା! ମନୁ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା, କଳା-ଧଳା, ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ୁଥିବା; ଏକମନା, ଘୋଡ଼ା ପରି, ପବନଚାଳିତ, ବେଗରେ ଯୋଡ଼ାଯାଆନ୍ତି।
1.140.5
आद॑स्य॒ ते ध्व॒सय॑न्तो॒ वृथे॑रते कृ॒ष्णमभ्वं॒ महि॒ वर्पः॒ करि॑क्रतः ।
यत्सीं॑ म॒हीम॒वनिं॒ प्राभि मर्मृ॑शदभिश्व॒सन्त्स्त॒नय॒न्नेति॒ नान॑दत् ॥
ତେବେ ଏହାର ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ବ୍ୟର୍ଥ ଯାଆନ୍ତି; କଳା ଧୂଳିମୟ ରୂପ, ବଡ଼ ବିସ୍ତାର ସେ କରନ୍ତି; ସେ ମହା ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଗର୍ଜନ କରି ଗୁଡ଼ୁଗୁଡ଼ାଇ ଆସି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହୁଅନ୍ତି।
1.140.6
भूष॒न्न योऽधि॑ ब॒भ्रूषु॒ नम्न॑ते॒ वृषे॑व॒ पत्नी॑र॒भ्ये॑ति॒ रोरु॑वत् ।
ओ॒जा॒यमा॑नस्त॒न्व॑श्च शुम्भते भी॒मो न शृङ्गा॑ दविधाव दु॒र्गृभिः॑ ॥
ଷଣ୍ଢ ପରି ଚମକୁଥିବା, ପ୍ରଭୁ ପରି, ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନତ ହୁଏ; ଷଣ୍ଢ ପରି ସେ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଗର୍ଜନ କରି ଆସେ। ବଳରୁ ଜାତ, ନିଜ ଶରୀରକୁ ସଜାଏ; ଭୟଙ୍କର, ଶୃଙ୍ଗ ପରି, ଦୁର୍ଗ ସହିତ ଦୌଡ଼େ।
1.140.7
स सं॒स्तिरो॑ वि॒ष्टिरः॒ सं गृ॑भायति जा॒नन्ने॒व जा॑न॒तीर्नित्य॒ आ श॑ये ।
पुन॑र्वर्धन्ते॒ अपि॑ यन्ति दे॒व्य॑म॒न्यद्वर्पः॑ पि॒त्रोः कृ॑ण्वते॒ सचा॑ ॥
ସେ ବିସ୍ତୃତ ବିସ୍ତାରକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ଜ୍ଞାତ ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସଦା ବାସ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ବଢ଼ନ୍ତି ଓ ଦୈବୀ ଧାମକୁ ଯାନ୍ତି; ମାତାପିତାଙ୍କ ସହ ମିଶି ଆଉ ଏକ ରୂପ ଗଢ଼ନ୍ତି।
1.140.8
तम॒ग्रुवः॑ के॒शिनीः॒ सं हि रे॑भि॒र ऊ॒र्ध्वास्त॑स्थुर्म॒म्रुषीः॒ प्रायवे॒ पुनः॑ ।
तासां॑ ज॒रां प्र॑मु॒ञ्चन्ने॑ति॒ नान॑द॒दसुं॒ परं॑ ज॒नय॑ञ्जी॒वमस्तृ॑तम् ॥
ଅଚଳ, କେଶଧାରିଣୀ (ଉଷାମାନେ) ତାଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ଲାଗିଗଲେ; ସେମାନେ ଉପରକୁ ଉଠି ଠିଆ ହେଲେ, ମୃତ ପରି ହେଲେ ହେଁ ପ୍ରୟାସୀ ପାଇଁ ପୁନର୍ବାର ଜାଗିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଜରା ହରଣ କରି ସେ ଗର୍ଜନ କରି ଯାଆନ୍ତି; ଦୂରରୁ ପ୍ରାଣ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଅମର ଜୀବନ।
1.140.9
अ॒धी॒वा॒सं परि॑ मा॒तू रि॒हन्नह॑ तुवि॒ग्रेभिः॒ सत्व॑भिर्याति॒ वि ज्रयः॑ ।
वयो॒ दध॑त्प॒द्वते॒ रेरि॑ह॒त्सदानु॒ श्येनी॑ सचते वर्त॒नीरह॑ ॥
ମାତାଙ୍କୁ ଚାଟି, ଆବୃତ (ସୂର୍ଯ୍ୟ) ଚାରିପଟେ, ସତ୍ୟରେ, ଅନେକ ବଳ ସହ ଯାଆନ୍ତି; ପଥମାନଙ୍କରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ବ୍ୟାପନ୍ତି। ବଳ ଧାରଣ କରି, ଗମନକାରୀ ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର ଚାଟି, ସଦା ଶ୍ୟେନ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେ ସେହି ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଧରନ୍ତି।
1.140.10
अ॒स्माक॑मग्ने म॒घव॑त्सु दीदिहि॒ अध॒ श्वसी॑वान्वृष॒भो दमू॑नाः ।
अ॒वास्या॒ शिशु॑मतीरदीदे॒र्वर्मे॑व यु॒त्सु प॑रि॒जर्भु॑राणः ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଦାତା ଯଜମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ; ତେବେ ବଳବାନ, ବୃଷଭ ପରି, ଗୃହସ୍ୱାମୀ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କର ନାହିଁ। ବତ୍ସଯୁକ୍ତ (ଗାଈମାନଙ୍କ ସହ) ତୁମେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଛ; ଯୁଦ୍ଧରେ କବଚ ପରି, ଚାରିପଟେ ସେନାରେ ଘେରା ହୋଇ (ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର)।
1.140.11
इ॒दम॑ग्ने॒ सुधि॑तं॒ दुर्धि॑ता॒दधि॑ प्रि॒यादु॑ चि॒न्मन्म॑नः॒ प्रेयो॑ अस्तु ते ।
यत्ते॑ शु॒क्रं त॒न्वो॑ रोच॑ते॒ शुचि॒ तेना॒स्मभ्यं॑ वनसे॒ रत्न॒मा त्वम् ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ସୁନିବେଦିତ (ହବି) ଦୁର୍ନିବେଦିତରୁ ଦୂରରେ ରହୁ; ମନର ପ୍ରିୟ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ତୁମକୁ ହେଉ। ତୁମ ଶରୀରରୁ ଯେଉଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶୁକ୍ର ଶୁଚିତା ଝଲସେ, ସେଥିରେ ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
1.140.12
रथा॑य॒ नाव॑मु॒त नो॑ गृ॒हाय॒ नित्या॑रित्रां प॒द्वतीं॑ रास्यग्ने ।
अ॒स्माकं॑ वी॒राँ उ॒त नो॑ म॒घोनो॒ जनां॑श्च॒ या पा॒रया॒च्छर्म॒ या च॑ ॥
ରଥ ପାଇଁ ଏକ ନୌକା ଦିଅ; ଆମ ଘର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦିଅ, ସଦା ଦ୍ରୁତ, ଦାଣ୍ଡଯୁକ୍ତ (ନୌକା)। ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ବୀରମାନଙ୍କୁ, ଆମ ଦାତା ଯଜମାନମାନଙ୍କୁ, ପାର କରାଉଥିବା ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ (ଦିଅ)।
1.140.13
अ॒भी नो॑ अग्न उ॒क्थमिज्जु॑गुर्या॒ द्यावा॒क्षामा॒ सिन्ध॑वश्च॒ स्वगू॑र्ताः ।
गव्यं॒ यव्यं॒ यन्तो॑ दी॒र्घाहेषं॒ वर॑मरु॒ण्यो॑ वरन्त ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ସ୍ତୋତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର। ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଓ ସ୍ୱୟଂ ଗତିଶୀଳ ସୁନ୍ଦର ଗତିର ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହା ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ। ଗୋଧନ ଓ ଯବଧନ ପାଇବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ଯାଉଥିବା ଲାଲ ଉଷାମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦିନର ଅନ୍ନର ବର ବାଛନ୍ତୁ।