ரிக் வேதம் · சூக்தம் 1.140
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.140.1
वे॒दि॒षदे॑ प्रि॒यधा॑माय सु॒द्युते॑ धा॒सिमि॑व॒ प्र भ॑रा॒ योनि॑म॒ग्नये॑ ।
वस्त्रे॑णेव वासया॒ मन्म॑ना॒ शुचिं॑ ज्यो॒तीर॑थं शु॒क्रव॑र्णं तमो॒हन॑म् ॥
யாகவேதியில் அமர்ந்தவரும், இனிய இல்லம் கொண்டவரும், அழகிய ஒளியுடையவருமான அக்னிக்கு இருக்கையாக ஓர் இடத்தைக் கொண்டு வா. ஆடையால் போல, மனத்தின் துதியால் அந்த தூய்மையானவரை, ஒளிரும் தேர் உடையவரை, வெண்ணிற வண்ணத்தவரை, இருளை அழிப்பவரை அலங்கரி.
1.140.2
अ॒भि द्वि॒जन्मा॑ त्रि॒वृदन्न॑मृज्यते संवत्स॒रे वा॑वृधे ज॒ग्धमी॒ पुनः॑ ।
अ॒न्यस्या॒सा जि॒ह्वया॒ जेन्यो॒ वृषा॒ न्य॑न्येन॑ व॒निनो॑ मृष्ट वार॒णः ॥
இருமுறை பிறந்தவர், மூவகை அக்னி உணவை நோக்கி எழுகிறார்; ஆண்டில் அவர் வளர்கிறார், உண்ணப்பட்டதும் மீண்டும். மற்றொருவரின் இந்த நாவிலிருந்து பிறந்த காளை போல் அவர் காடுகளை கீழே நக்குகிறார், பிறிதொருவரால் தடுக்கப்பட்டவராய்.
1.140.3
कृ॒ष्ण॒प्रुतौ॑ वेवि॒जे अ॑स्य स॒क्षितौ॑ उ॒भा त॑रेते अ॒भि मा॒तरा॒ शिशु॑म् ।
प्रा॒चाजि॑ह्वं ध्व॒सय॑न्तं तृषु॒च्युत॒मा साच्यं॒ कुप॑यं॒ वर्ध॑नं पि॒तुः ॥
கருமையான கோடுகளுடைய, நடுங்கும் இவ்விருவரும் இவருடைய தோழர்கள்; இரு தாய்களும் குழந்தையை நோக்கி கடக்கின்றனர். தீநாவுடையவன், எரிபவன், விரைவானவன், விருந்தில் வளர்பவன், தந்தையை வளர்ப்பவன் — அவனை நோக்கி.
1.140.4
मु॒मु॒क्ष्वो॑ मन॑वे मानवस्य॒ते र॑घु॒द्रुवः॑ कृ॒ष्णसी॑तास ऊ॒ जुवः॑ ।
अ॒स॒म॒ना अ॑जि॒रासो॑ रघु॒ष्यदो॒ वात॑जूता॒ उप॑ युज्यन्त आ॒शवः॑ ॥
விடுதலை விரும்பியவராய், மனிதனை நேசிப்பவரே! மனுவுக்காக விரைபவர்கள், கருமை வெண்மை வண்ணத்தவர்கள், விரைந்தோடுபவர்கள்; ஒரே மனமுள்ளவர்கள், குதிரைகள் போல், காற்றால் தூண்டப்பட்டு, வேகத்தில் பூட்டப்படுகின்றனர்.
1.140.5
आद॑स्य॒ ते ध्व॒सय॑न्तो॒ वृथे॑रते कृ॒ष्णमभ्वं॒ महि॒ वर्पः॒ करि॑क्रतः ।
यत्सीं॑ म॒हीम॒वनिं॒ प्राभि मर्मृ॑शदभिश्व॒सन्त्स्त॒नय॒न्नेति॒ नान॑दत् ॥
அப்போது இவருடைய விரைந்து செல்பவர்கள் வீணாகச் செல்கின்றனர்; கருமையான மண்ணிறம், பெரிய விரிவை அவர் செய்கிறார்; அவர் பெரிய பூமியைத் தொட்டு முன்னேறும்போது, முழங்கியபடி, இடிமுழக்கத்துடன் வந்து ஒலிக்கிறார்.
1.140.6
भूष॒न्न योऽधि॑ ब॒भ्रूषु॒ नम्न॑ते॒ वृषे॑व॒ पत्नी॑र॒भ्ये॑ति॒ रोरु॑वत् ।
ओ॒जा॒यमा॑नस्त॒न्व॑श्च शुम्भते भी॒मो न शृङ्गा॑ दविधाव दु॒र्गृभिः॑ ॥
காளை போல் ஒளிர்பவரும், தலைவர் போல் பிரகாசிப்பவர்களிடையே வணங்குபவருமான அவர்; காளை போல் மனைவியரை நோக்கி முழங்கியபடி வருகிறார். வலிமையிலிருந்து பிறந்தவர், தன் உடலை அலங்கரிக்கிறார்; கொம்புகள் போல் அச்சமூட்டுபவராய், கோட்டைகளுடன் ஓடுகிறார்.
1.140.7
स सं॒स्तिरो॑ वि॒ष्टिरः॒ सं गृ॑भायति जा॒नन्ने॒व जा॑न॒तीर्नित्य॒ आ श॑ये ।
पुन॑र्वर्धन्ते॒ अपि॑ यन्ति दे॒व्य॑म॒न्यद्वर्पः॑ पि॒त्रोः कृ॑ण्वते॒ सचा॑ ॥
அவன் விரிந்த பரப்பை ஒன்றாகத் தொகுக்கிறான்; அறிந்தவனாகவே அறியும் விடியல்களில் எப்போதும் தங்குகிறான். அவை மீண்டும் வளர்ந்து தெய்வீக இடத்திற்குச் செல்கின்றன; பெற்றோருடன் சேர்ந்து வேறொரு வடிவத்தைச் செய்கின்றன.
1.140.8
तम॒ग्रुवः॑ के॒शिनीः॒ सं हि रे॑भि॒र ऊ॒र्ध्वास्त॑स्थुर्म॒म्रुषीः॒ प्रायवे॒ पुनः॑ ।
तासां॑ ज॒रां प्र॑मु॒ञ्चन्ने॑ति॒ नान॑द॒दसुं॒ परं॑ ज॒नय॑ञ्जी॒वमस्तृ॑तम् ॥
அசையாத, முடியுடைய (விடியல்கள்) அவனை ஒன்றாகப் பற்றின; அவை உயர்ந்து நின்றன, இறந்தவைபோல் இருந்தும் மீண்டும் முயல்வோனுக்காக எழுந்தன. அவற்றின் முதுமையை நீக்கி அவன் முழங்கியவாறு செல்கிறான்; தொலையிலிருந்து உயிர்ப்பை உண்டாக்கி, அழியா வாழ்வை உண்டாக்குகிறான்.
1.140.9
अ॒धी॒वा॒सं परि॑ मा॒तू रि॒हन्नह॑ तुवि॒ग्रेभिः॒ सत्व॑भिर्याति॒ वि ज्रयः॑ ।
वयो॒ दध॑त्प॒द्वते॒ रेरि॑ह॒त्सदानु॒ श्येनी॑ सचते वर्त॒नीरह॑ ॥
தாயை நக்கியபடி, போர்த்தப்பட்ட அவன் சுற்றிலும், உண்மையாகவே, பல வலிமைகளுடன் செல்கிறான்; வழிகளில் பிரிந்து பரவுகிறான். வலிமையைத் தாங்கி, செல்பவனுக்காக மீண்டும் மீண்டும் நக்கி, எப்போதும் பாயும் ஒளிரும் பருந்துபோல் அந்த வழிகளைப் பற்றிக்கொள்கிறான்.
1.140.10
अ॒स्माक॑मग्ने म॒घव॑त्सु दीदिहि॒ अध॒ श्वसी॑वान्वृष॒भो दमू॑नाः ।
अ॒वास्या॒ शिशु॑मतीरदीदे॒र्वर्मे॑व यु॒त्सु प॑रि॒जर्भु॑राणः ॥
அக்னியே, எங்கள் கொடையாளர்களிடையே ஒளிர்வாயாக; பிறகு வலிமையும் காளை போன்ற வலிமையும் கொண்ட வீட்டுத் தலைவனாய், அவர்களைக் கைவிடாதே. கன்றுகளுடன் கூடிய (பசுக்களுடன்) நீ சுடர்விட்டாய்; போர்களில் கவசம்போல், சுற்றி நிற்கும் படைகளால் சூழப்பட்டவனாக (எம்மைக் காப்பாயாக).
1.140.11
इ॒दम॑ग्ने॒ सुधि॑तं॒ दुर्धि॑ता॒दधि॑ प्रि॒यादु॑ चि॒न्मन्म॑नः॒ प्रेयो॑ अस्तु ते ।
यत्ते॑ शु॒क्रं त॒न्वो॑ रोच॑ते॒ शुचि॒ तेना॒स्मभ्यं॑ वनसे॒ रत्न॒मा त्वम् ॥
அக்னியே, இந்த நன்கு அளிக்கப்பட்ட (அவி) தவறாக அளிக்கப்பட்டதிலிருந்து விலகட்டும்; மனதின் அன்பானதைவிட அன்பானதாக அது உனக்கு இருக்கட்டும். உன் உடலிலிருந்து ஒளிரும் தூய சுக்கிரம் எதுவோ, அதனாலேயே எங்களுக்கு செல்வத்தை அளிப்பாயாக.
1.140.12
रथा॑य॒ नाव॑मु॒त नो॑ गृ॒हाय॒ नित्या॑रित्रां प॒द्वतीं॑ रास्यग्ने ।
अ॒स्माकं॑ वी॒राँ उ॒त नो॑ म॒घोनो॒ जनां॑श्च॒ या पा॒रया॒च्छर्म॒ या च॑ ॥
தேருக்காக ஒரு படகைக் கொடு; எங்கள் வீட்டுக்கும் கொடு, எப்போதும் விரைந்த, துடுப்புடைய (படகை). அக்னியே, எங்கள் வீரர்களுக்கும், எங்கள் கொடையாளர் புரவலர்களுக்கும், கடத்திச் செல்பவர்களுக்கும் பாதுகாப்பு அளிப்பவர்களுக்கும் (அருள்வாயாக).
1.140.13
अ॒भी नो॑ अग्न उ॒क्थमिज्जु॑गुर्या॒ द्यावा॒क्षामा॒ सिन्ध॑वश्च॒ स्वगू॑र्ताः ।
गव्यं॒ यव्यं॒ यन्तो॑ दी॒र्घाहेषं॒ वर॑मरु॒ण्यो॑ वरन्त ॥
அக்னியே, எங்கள் துதியை ஏற்றுக்கொள். வானமும் பூமியும், தாமாக ஓடும் நல்ல நடையுடைய ஆறுகளும் அதை ஏற்கட்டும். பசுச் செல்வமும் தானியச் செல்வமும் நாடிச் செல்லும் செந்நிற உஷஸ்கள் நீண்ட நாட்களுக்கான உணவு வரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கட்டும்.