ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.35.1
ह्वया॑म्य॒ग्निं प्र॑थ॒मं स्व॒स्तये॒ ह्वया॑मि मि॒त्रावरु॑णावि॒हाव॑से ।
ह्वया॑मि॒ रात्रीं॒ जग॑तो नि॒वेश॑नीं॒ ह्वया॑मि दे॒वं स॑वि॒तार॑मू॒तये॑ ॥
କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି; ଏଠାରେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି। ଚଳନ୍ତି ଜଗତର ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ ରାତ୍ରିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି; ସହାୟତା ପାଇଁ ଦେବ ସବିତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି।
1.35.2
आ कृ॒ष्णेन॒ रज॑सा॒ वर्त॑मानो निवे॒शय॑न्न॒मृतं॒ मर्त्यं॑ च ।
हि॒र॒ण्यये॑न सवि॒ता रथे॒ना दे॒वो या॑ति॒ भुव॑नानि॒ पश्य॑न् ॥
କଳା ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ସହିତ ଚାଲି, ଅମର ଓ ମର୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରଖି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଦେବ ସବିତା ଆସନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖୁଥାଆନ୍ତି।
1.35.3
याति॑ दे॒वः प्र॒वता॒ यात्यु॒द्वता॒ याति॑ शु॒भ्राभ्यां॑ यज॒तो हरि॑भ्याम् ।
आ दे॒वो या॑ति सवि॒ता प॑रा॒वतोऽप॒ विश्वा॑ दुरि॒ता बाध॑मानः ॥
ଦେବ ସମ୍ମୁଖକୁ ବହୁଥିବା ପବନ ସହିତ ଯାଆନ୍ତି; ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ବହୁଥିବା ପବନ ସହିତ ଯାଆନ୍ତି; ପୂଜନୀୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁଇ ସବୁଜ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଯାଆନ୍ତି। ଦେବ ସବିତା ଦୂରରୁ ଆସନ୍ତି; ସମସ୍ତ ବିପଦ ତଡ଼ିବା ପାଇଁ।
1.35.4
अ॒भीवृ॑तं॒ कृश॑नैर्वि॒श्वरू॑पं॒ हिर॑ण्यशम्यं यज॒तो बृ॒हन्त॑म् ।
आस्था॒द्रथं॑ सवि॒ता चि॒त्रभा॑नुः कृ॒ष्णा रजां॑सि॒ तवि॑षीं॒ दधा॑नः ॥
ଦର୍ଭରେ ଘେରା, ବିଶ୍ୱରୂପ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ, ପୂଜନୀୟ, ମହାନ ରଥ ଉପରେ ସବିତା ଠିଆ ହେଲେ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଶ୍ମି ସବିତା ନିଜ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ତେଜରେ କଳା ଲୋକ ଓ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁ ଧାରଣ କଲେ।
1.35.5
वि जना॑ञ्च्छ्या॒वाः शि॑ति॒पादो॑ अख्य॒न्रथं॒ हिर॑ण्यप्रÅगं॒ वह॑न्तः ।
शश्व॒द्विशः॑ सवि॒तुर्दैव्य॑स्यो॒पस्थे॒ विश्वा॒ भुव॑नानि तस्थुः ॥
କଳା ରଙ୍ଗର, ଧଳା ପାଦ ଶ୍ୟାବ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ରଭାଗ ରଥ ବହି ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି; ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କୋଳରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ସଦା ଅବସ୍ଥିତ।
1.35.6
ति॒स्रो द्यावः॑ सवि॒तुर्द्वा उ॒पस्थाँ॒ एका॑ य॒मस्य॒ भुव॑ने विरा॒षाट् ।
आ॒णिं न रथ्य॑म॒मृताधि॑ तस्थुरि॒ह ब्र॑वीतु॒ य उ॒ तच्चिके॑तत् ॥
ସବିତାଙ୍କର ତିନି ଆକାଶ; ତାଙ୍କ କୋଳରେ ଦୁଇ ଆସନ, ଗୋଟିଏ ଯମଲୋକରେ, ଯାହା ମଣିଷଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରେ। ରଥର ଅକ୍ଷ ପରି ଅମରମାନେ ତା ଉପରେ ଠିଆ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଯେ ତାହା ଜାଣେ, ସେ କହୁ।
1.35.7
वि सु॑प॒र्णो अ॒न्तरि॑क्षाण्यख्यद्गभी॒रवे॑पा॒ असु॑रः सुनी॒थः ।
क्वे॑दानीं॒ सूर्यः॒ कश्चि॑केत कत॒मां द्यां र॒श्मिर॒स्या त॑तान ॥
ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ; ଗଭୀର ଗତିଶୀଳ, ପ୍ରାଣଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ, ସୁପଥ ଦେଖାଉଥିବା। ଏବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କେଉଁଠି? କିଏ ଜାଣେ? କେଉଁ ଦ୍ୟୁଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାର କିରଣ ବିସ୍ତାରିତ?
1.35.8
अ॒ष्टौ व्य॑ख्यत्क॒कुभः॑ पृथि॒व्यास्त्री धन्व॒ योज॑ना स॒प्त सिन्धू॑न् ।
हि॒र॒ण्या॒क्षः स॑वि॒ता दे॒व आगा॒द्दध॒द्रत्ना॑ दा॒शुषे॒ वार्या॑णि ॥
ପୃଥିବୀର ଆଠଟି ଦିଗକୁ ସେ ଆଲୋକିତ କଲେ; ତିନୋଟି ମରୁଭୂମି, ତିନୋଟି ଦୂରତା ଓ ସାତୋଟି ନଦୀ। ସୁବର୍ଣ୍ଣନେତ୍ର ସବିତା ଦେବ ଆସି ଦାତାକୁ ବାଞ୍ଛିତ ଧନରତ୍ନ ଦେଲେ।
1.35.9
हिर॑ण्यपाणिः सवि॒ता विच॑र्षणिरु॒भे द्यावा॑पृथि॒वी अ॒न्तरी॑यते ।
अपामी॑वां॒ बाध॑ते॒ वेति॒ सूर्य॑म॒भि कृ॒ष्णेन॒ रज॑सा॒ द्यामृ॑णोति ॥
ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ ସବିତା ଦୂରଦର୍ଶୀ; ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଗତି କରନ୍ତି। ରୋଗକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୃଥକ କରନ୍ତି; କୃଷ୍ଣ ଲୋକରେ ଦ୍ୟୁଲୋକ ପୂର୍ଣ କରନ୍ତି।
1.35.10
हिर॑ण्यहस्तो॒ असु॑रः सुनी॒थः सु॑मृळी॒कः स्ववाँ॑ यात्व॒र्वाङ् ।
अ॒प॒सेध॑न्र॒क्षसो॑ यातु॒धाना॒नस्था॑द्दे॒वः प्र॑तिदो॒षं गृ॑णा॒नः ॥
ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ, ପ୍ରାଣଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ, ସୁପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ଶୁଭନେତ୍ର, ଧନବାନ ସେ ଦେବ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ। ରାକ୍ଷସ ଓ ଯାତୁଧାନମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ି, ପ୍ରତି ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଦେବ ଠିଆ ହେଲେ।
1.35.11
ये ते॒ पन्थाः॑ सवितः पू॒र्व्यासो॑ अरे॒णवः॒ सुकृ॑ता अ॒न्तरि॑क्षे ।
तेभि॑र्नो अ॒द्य प॒थिभिः॑ सु॒गेभि॒र्रक्षा॑ च नो॒ अधि॑ च ब्रूहि देव ॥
ହେ ସବିତା, ତୁମ ପୁରାତନ, ଧୂଳିହୀନ, ସୁନିର୍ମିତ ପଥସବୁ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଅଛି; ସେହି ସୁଗମ ପଥରେ ଆଜି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ହେ ଦେବ, ଆମ ପାଇଁ କୁହ।