Ṛgveda · Sūkta 1.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.35.1
ह्वया॑म्य॒ग्निं प्र॑थ॒मं स्व॒स्तये॒ ह्वया॑मि मि॒त्रावरु॑णावि॒हाव॑से ।
ह्वया॑मि॒ रात्रीं॒ जग॑तो नि॒वेश॑नीं॒ ह्वया॑मि दे॒वं स॑वि॒तार॑मू॒तये॑ ॥
Zum Wohl rufe ich zuerst Agni an; hier rufe ich zum Schutz Mitra und Varuṇa an. Ich rufe die Nacht an, die Ruhestätte der bewegten Welt; um Hilfe rufe ich den Gott Savitṛ an.
1.35.2
आ कृ॒ष्णेन॒ रज॑सा॒ वर्त॑मानो निवे॒शय॑न्न॒मृतं॒ मर्त्यं॑ च ।
हि॒र॒ण्यये॑न सवि॒ता रथे॒ना दे॒वो या॑ति॒ भुव॑नानि॒ पश्य॑न् ॥
Mit dem dunklen Himmel ziehend und Unsterbliche wie Sterbliche an ihren Platz setzend, kommt der Gott Savitṛ auf seinem goldenen Wagen und schaut alle Welten.
1.35.3
याति॑ दे॒वः प्र॒वता॒ यात्यु॒द्वता॒ याति॑ शु॒भ्राभ्यां॑ यज॒तो हरि॑भ्याम् ।
आ दे॒वो या॑ति सवि॒ता प॑रा॒वतोऽप॒ विश्वा॑ दुरि॒ता बाध॑मानः ॥
Der Gott zieht mit dem nach vorn wehenden Wind, zieht mit dem nach oben wehenden Wind; der Verehrungswürdige zieht mit zwei leuchtenden braunen Rossen. Der Gott Savitṛ kommt aus der Ferne und vertreibt alle Übel.
1.35.4
अ॒भीवृ॑तं॒ कृश॑नैर्वि॒श्वरू॑पं॒ हिर॑ण्यशम्यं यज॒तो बृ॒हन्त॑म् ।
आस्था॒द्रथं॑ सवि॒ता चि॒त्रभा॑नुः कृ॒ष्णा रजां॑सि॒ तवि॑षीं॒ दधा॑नः ॥
Savitṛ stand auf dem großen Wagen, umhüllt von heiligem Gras, allgestaltig, mit Gold geschmückt, verehrungswürdig; der Gott der leuchtenden Strahlen, mächtig an Kraft, trug die dunklen Welten und die Räume.
1.35.5
वि जना॑ञ्च्छ्या॒वाः शि॑ति॒पादो॑ अख्य॒न्रथं॒ हिर॑ण्यप्रÅगं॒ वह॑न्तः ।
शश्व॒द्विशः॑ सवि॒तुर्दैव्य॑स्यो॒पस्थे॒ विश्वा॒ भुव॑नानि तस्थुः ॥
Die Dunkelfarbigen mit weißen Füßen, den Wagen mit goldener Stirn tragend, blicken die Menschen gesondert an; im göttlichen Schoß des Gottes Savitṛ stehen alle Welten für immer.
1.35.6
ति॒स्रो द्यावः॑ सवि॒तुर्द्वा उ॒पस्थाँ॒ एका॑ य॒मस्य॒ भुव॑ने विरा॒षाट् ।
आ॒णिं न रथ्य॑म॒मृताधि॑ तस्थुरि॒ह ब्र॑वीतु॒ य उ॒ तच्चिके॑तत् ॥
Savitṛ hat drei Himmel und zwei Sitze in seinem Schoß, einen in der Welt Yamas, der über die Menschen herrscht. Wie der Achsnagel des Wagens standen die Unsterblichen darauf. Wer es weiß, möge hier sprechen.
1.35.7
वि सु॑प॒र्णो अ॒न्तरि॑क्षाण्यख्यद्गभी॒रवे॑पा॒ असु॑रः सुनी॒थः ।
क्वे॑दानीं॒ सूर्यः॒ कश्चि॑केत कत॒मां द्यां र॒श्मिर॒स्या त॑तान ॥
Die geflügelte Sonne hat die Zwischenräume erleuchtet, tiefbewegt, lebenshauchend, gut führend. Wo ist nun die Sonne, und wer weiß es? Bis zu welchem Himmel hat sich ihr Strahl ausgebreitet?
1.35.8
अ॒ष्टौ व्य॑ख्यत्क॒कुभः॑ पृथि॒व्यास्त्री धन्व॒ योज॑ना स॒प्त सिन्धू॑न् ।
हि॒र॒ण्या॒क्षः स॑वि॒ता दे॒व आगा॒द्दध॒द्रत्ना॑ दा॒शुषे॒ वार्या॑णि ॥
Er erleuchtete die acht Gegenden der Erde, die drei trockenen Länder, die drei Weiten und die sieben Flüsse. Der goldäugige Gott Savitṛ ist gekommen und schenkt dem Geber kostbare Schätze.
1.35.9
हिर॑ण्यपाणिः सवि॒ता विच॑र्षणिरु॒भे द्यावा॑पृथि॒वी अ॒न्तरी॑यते ।
अपामी॑वां॒ बाध॑ते॒ वेति॒ सूर्य॑म॒भि कृ॒ष्णेन॒ रज॑सा॒ द्यामृ॑णोति ॥
Der goldhändige Savitṛ, weitsichtig, bewegt sich zwischen den beiden Welten, Himmel und Erde. Er vertreibt das Leid, trennt die Sonne und füllt den Himmel mit dem dunklen Reich.
1.35.10
हिर॑ण्यहस्तो॒ असु॑रः सुनी॒थः सु॑मृळी॒कः स्ववाँ॑ यात्व॒र्वाङ् ।
अ॒प॒सेध॑न्र॒क्षसो॑ यातु॒धाना॒नस्था॑द्दे॒वः प्र॑तिदो॒षं गृ॑णा॒नः ॥
Möge der goldhändige, lebenshauchende, gut führende, wohlgeäugige, reiche Gott hierherkommen. Die Dämonen und Zauberdämonen vertreibend, ist der Gott, der bei jedem Lobgesang gepriesen wird, aufgestanden.
1.35.11
ये ते॒ पन्थाः॑ सवितः पू॒र्व्यासो॑ अरे॒णवः॒ सुकृ॑ता अ॒न्तरि॑क्षे ।
तेभि॑र्नो अ॒द्य प॒थिभिः॑ सु॒गेभि॒र्रक्षा॑ च नो॒ अधि॑ च ब्रूहि देव ॥
O Savitṛ, deine alten, staublosen, wohlgemachten Pfade sind dort im Zwischenraum. Auf jenen leichten Pfaden schütze uns heute, und sprich für uns, o Gott.