Ṛgveda · Sūkta 1.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.92.1
ए॒ता उ॒ त्या उ॒षसः॑ के॒तुम॑क्रत॒ पूर्वे॒ अर्धे॒ रज॑सो भा॒नुम॑ञ्जते ।
नि॒ष्कृ॒ण्वा॒ना आयु॑धानीव धृ॒ष्णवः॒ प्रति॒ गावोऽरु॑षीर्यन्ति मा॒तरः॑ ॥
Dies sind eben jene Uṣas, die das Banner des Lichts erhoben; im östlichen Bereich, in der Hälfte des Himmels, schmücken sie den Glanz. Gleich den Waffen kühner Krieger erscheinend, ziehen die rötlichen Mutterkühe ihnen entgegen.
1.92.2
उद॑पप्तन्नरु॒णा भा॒नवो॒ वृथा॑ स्वा॒युजो॒ अरु॑षी॒र्गा अ॑युक्षत ।
अक्र॑न्नु॒षासो॑ व॒युना॑नि पू॒र्वथा॒ रुश॑न्तं भा॒नुमरु॑षीरशिश्रयुः ॥
Die rötlichen Strahlen erhoben sich, nicht vergeblich; sie spannten die glänzenden Kühe der sich selbst anschirrenden Uṣas an. Die Uṣas vollbrachten ihre Werke wie zuvor; leuchtend nahmen sie den glänzenden Glanz wieder auf.
1.92.3
अर्च॑न्ति॒ नारी॑र॒पसो॒ न वि॒ष्टिभिः॑ समा॒नेन॒ योज॑ने॒ना प॑रा॒वतः॑ ।
इषं॒ वह॑न्तीः सु॒कृते॑ सु॒दान॑वे॒ विश्वेदह॒ यज॑मानाय सुन्व॒ते ॥
Wie Frauen singen die Uṣas mit ihren Werken Lob, von fern, auf einer gemeinsamen Bahn. Speise herbeibringend, bringen sie alles dem Wohltäter, dem freigebigen Spender, dem Opferer, der den Soma presst.
1.92.4
अधि॒ पेशां॑सि वपते नृ॒तूरि॒वापो॑र्णुते॒ वक्ष॑ उ॒स्रेव॒ बर्ज॑हम् ।
ज्योति॒र्विश्व॑स्मै॒ भुव॑नाय कृण्व॒ती गावो॒ न व्र॒जं व्यु॑षा आ॑व॒र्तमः॑ ॥
Uṣas legt ihren Schmuck an wie eine tanzende Frau; wie ein Krieger entblößt sie ihre Brust. Licht schaffend für alle Wesen, wie Kühe den Pferch öffnen, vertreibt sie die Finsternis.
1.92.5
प्रत्य॒र्ची रुश॑दस्या अदर्शि॒ वि ति॑ष्ठते॒ बाध॑ते कृ॒ष्णमभ्व॑म् ।
स्वरुं॒ न पेशो॑ वि॒दथे॑ष्व॒ञ्जञ्चि॒त्रं दि॒वो दु॑हि॒ता भा॒नुम॑श्रेत् ॥
Ihr Strahl erschien vor uns, leuchtend; aufrecht stehend vertreibt sie das Dunkel, die ungeborene Finsternis. Wie die schöne Pracht in den Kämpfen geschmückt wird, so hat die Tochter des Himmels wundersames Licht gezeigt.
1.92.6
अता॑रिष्म॒ तम॑सस्पा॒रम॒स्योषा उ॒च्छन्ती॑ व॒युना॑ कृणोति ।
श्रि॒ये छन्दो॒ न स्म॑यते विभा॒ती सु॒प्रती॑का सौमन॒साया॑जीगः ॥
Wir sind an das ferne Ufer der Finsternis gelangt; Uṣas, mit ihren Gewändern leuchtend, schafft alles. Wie ein Versmaß zur Pracht lächelt sie, strahlend und schönen Antlitzes; sie ist zum Wohl herbeigekommen.
1.92.7
भास्व॑ती ने॒त्री सू॒नृता॑नां दि॒व स्त॑वे दुहि॒ता गोत॑मेभिः ।
प्र॒जाव॑तो नृ॒वतो॒ अश्व॑बुध्या॒नुषो॒ गोअ॑ग्राँ॒ उप॑ मासि॒ वाजा॑न् ॥
Strahlende, Führerin der wahren Taten, Tochter des Himmels, ich preise dich zusammen mit den Gotamas. O Uṣas, reich an Nachkommen, reich an Männern, Weckerin der Rosse, bring uns Reichtum und Preise, die die Kühe an die Spitze stellen.
1.92.8
उष॒स्तम॑श्यां य॒शसं॑ सु॒वीरं॑ दा॒सप्र॑वर्गं र॒यिमश्व॑बुध्यम् ।
सु॒दंस॑सा॒ श्रव॑सा॒ या वि॒भासि॒ वाज॑प्रसूता सुभगे बृ॒हन्त॑म् ॥
O Uṣas, möge ich jenen Ruhm erlangen, reich an Helden, mit Dienern als Schutz, den Reichtum, der die Rosse weckt. O Glückverheißende, die du mit guter Kraft und Ruhm leuchtest, mit Preisen gesandt, gib uns jenen großen Reichtum.
1.92.9
विश्वा॑नि दे॒वी भुव॑नाभि॒चक्ष्या॑ प्रती॒ची चक्षु॑रुर्वि॒या वि भा॑ति ।
विश्वं॑ जी॒वं च॒रसे॑ बो॒धय॑न्ती॒ विश्व॑स्य॒ वाच॑मविदन्मना॒योः ॥
Die Göttin, auf alle Wesen blickend, nach Osten gewandt, leuchtet wie ein weites Auge. Alle lebenden Wesen zur Bewegung weckend, hat sie die ganze Rede des bedachten Mannes gefunden.
1.92.10
पुनः॑पुन॒र्जाय॑माना पुरा॒णी स॑मा॒नं वर्ण॑म॒भि शुम्भ॑माना ।
श्व॒घ्नीव॑ कृ॒त्नुर्विज॑ आमिना॒ना मर्त॑स्य दे॒वी ज॒रय॒न्त्यायुः॑ ॥
Immer wieder geboren, obwohl alt, die gleiche Farbe schmückend, wie eine Hundeschlägerin, die Feinde vernichtend, zehrt jene Göttin am Leben des Sterblichen.
1.92.11
व्यू॒र्ण्व॒ती दि॒वो अन्ताँ॑ अबोधि॒ अप॒ स्वसा॑रं सनु॒तर्यु॑योति ।
प्र॒मि॒न॒ती म॑नु॒ष्या॑ यु॒गानि॒ योषा॑ जा॒रस्य॒ चक्ष॑सा॒ वि भा॑ति ॥
Die Enden des Himmels enthüllend, ist sie erwacht; ihre stets bewegte Schwester treibt sie fort. Die Zeitalter der Menschen messend, leuchtet die Jungfrau mit dem Blick ihres Liebhabers.
1.92.12
प॒शून्न चि॒त्रा सु॒भगा॑ प्रथा॒ना सिन्धु॒र्न क्षोद॑ उर्वि॒या व्य॑श्वैत् ।
अमि॑नती॒ दैव्या॑नि व्र॒तानि॒ सूर्य॑स्य चेति र॒श्मिभि॑र्दृशा॒ना ॥
Hell und gütig wie Kühe, sich ausbreitend, hat sie sich weit ausgebreitet wie die Flut eines Flusses; nicht schadend, die göttlichen Gebote kennend, wird sie mit den Strahlen der Sonne gesehen.
1.92.13
उष॒स्तच्चि॒त्रमा भ॑रा॒स्मभ्यं॑ वाजिनीवति ।
येन॑ तो॒कं च॒ तन॑यं च॒ धाम॑हे ॥
O Uṣas, bringe uns jenen wunderbaren Reichtum, o Kraftvolle, durch den wir Nachkommen und Enkel begründen.
1.92.14
उषो॑ अ॒द्येह गो॑मति॒ अश्वा॑वति विभावरि ।
रे॒वद॒स्मे व्यु॑च्छ सूनृतावति ॥
O Uṣas, heute hier, reich an Kühen und Pferden, strahlend und reich an Gütern, leuchte für uns auf, o Herrin der wahren Rede.
1.92.15
यु॒क्ष्वा हि वा॑जिनीवति॒ अश्वाँ॑ अ॒द्यारु॒णाँ उ॑षः ।
अथा॑ नो॒ विश्वा॒ सौभ॑गा॒न्या व॑ह ॥
Spanne doch, o Kraftvolle, heute die rötlichen Pferde an, o Uṣas; dann bringe uns alle guten Glücksgaben.
1.92.16
अश्वि॑ना व॒र्तिर॒स्म~दा गोम॑द्दस्रा॒ हिर॑ण्यवत् ।
अ॒र्वाग्रथं॒ सम॑नसा॒ नि य॑च्छतम् ॥
O Aśvins, möge euer Weg zu uns voll Kühen und Gold kommen, o Geber; einmütig, o Spender, lenkt hier euren Wagen an.
1.92.17
यावि॒त्था श्लोक॒मा दि॒वो ज्योति॒र्जना॑य च॒क्रथुः॑ ।
आ न॒ ऊर्जं॑ वहतमश्विना यु॒वम् ॥
Ihr beiden, die ihr so das Lob vom Himmel als Licht für die Menschen gebracht habt, o Aśvins, ihr beiden, bringt uns Nahrung und Kraft.
1.92.18
एह दे॒वा म॑यो॒भुवा॑ द॒स्रा हिर॑ण्यवर्तनी ।
उ॒ष॒र्बुधो॑ वहन्तु॒ सोम॑पीतये ॥
Mögen jene beiden Götter herkommen, Bringer des Wohlergehens, Geber, goldrädrig; die im Morgengrauen erwachten Götter mögen sie zum Trinken des Soma herbeiführen.