ઋગ્વેદ · સૂક્ત 10.20

10.20.1

भ॒द्रं नो॒ अपि॑ वातय॒ मनः॑ ॥

અમારું કલ્યાણ થાઓ, અને અમારું મન પણ તે તરફ વળો.

अ॒ग्निमी॑ळे भु॒जां यवि॑ष्ठं शा॒सा मि॒त्रं दु॒र्धरी॑तुम् ।
यस्य॒ धर्म॒न्त्स्व॑रेनीः॑ सप॒र्यन्ति॑ मा॒तुरूधः॑ ॥

બળોમાં સૌથી યુવાન, બળવાન મિત્ર, રોકવા મુશ્કેલ એવા અગ્નિની હું સ્તુતિ કરું છું. તેના ધારામાં સ્વર્ગ તરફ જતી જ્વાળાઓ માતાના આંચળની સેવા કરે છે.

यमा॒सा कृ॒पनी॑ळं भा॒साके॑तुं व॒र्धय॑न्ति ।
भ्राज॑ते॒ श्रेणि॑दन् ॥

જેને તેઓ પોતાની જ્વાળાઓથી વધારે છે — ઘેરા-લાલ તેજવાળા, ઝળહળતા ધ્વજવાળા અગ્નિને. તે પ્રકાશે છે, દીપ્તિમાન થઈને.

अ॒र्यो वि॒शां गा॒तुरे॑ति॒ प्र यदान॑ड्दि॒वो अन्ता॑न् ।
क॒विर॒भ्रं दीद्या॑नः ॥

સ્વામી અગ્નિ લોકોના માર્ગે ચાલે છે; જ્યારે તે આકાશના છેડા સુધી ચઢે છે. કવિ એવો તે વાદળને પ્રજ્વલિત કરીને ઝળકે છે.

जु॒षद्ध॒व्या मानु॑षस्यो॒र्ध्वस्त॑स्था॒वृभ्वा॑ य॒ज्ञे ।
मि॒न्वन्त्सद्म॑ पु॒र ए॑ति ॥

તે મનુષ્યોની હવિ સ્વીકારે છે; યજ્ઞમાં ઊંચો ઊભો રહેલો ઋભુ-કુશળ અગ્નિ સ્થિર થયો. તે પોતાનું આસન માપતો આગળ વધે છે.

स हि क्षेमो॑ ह॒विर्य॒ज्ञः श्रु॒ष्टीद॑स्य गा॒तुरे॑ति ।
अ॒ग्निं दे॒वा वाशी॑मन्तम् ॥

તે જ કલ્યાણ છે; હવિ અને યજ્ઞ ચોક્કસ તેની ઇચ્છાથી તેના માર્ગે ચાલે છે. દેવો તે સુગંધી અગ્નિ પાસે જાય છે.

य॒ज्ञा॒साहं॒ दुव॑ इषे अ॒ग्निं पूर्व॑स्य॒ शेव॑स्य ।
अद्रेः॑ सू॒नुमा॒युमा॑हुः ॥

યજ્ઞોને જીતનાર અગ્નિને, પ્રાચીન અને તેજસ્વી પથ્થરના પુત્રને, દાન માટે આપણે બોલાવીએ છીએ; તેમને આયુ કહે છે.

नरो॒ ये के चा॒स्म~दा विश्वेत्ते वा॒म आ स्युः॑ ।
अ॒ग्निं ह॒विषा॒ वर्ध॑न्तः ॥

આપણા હોય કે અન્ય, જે મનુષ્યો છે તે સૌ પોતાના પ્રિય સ્થાને રહે; હવિથી અગ્નિને વધારતા.

कृ॒ष्णः श्वे॒तो॑ऽरु॒षो यामो॑ अस्य ब्र॒ध्न ऋ॒ज्र उ॒त शोणो॒ यश॑स्वान् ।
हिर॑ण्यरूपं॒ जनि॑ता जजान ॥

તેમનો માર્ગ કાળો, શ્વેત અને લાલ છે; દૃઢ અને સીધો, તેજસ્વી અને યશસ્વી છે; જનકે સુવર્ણરૂપ ઉત્પન્ન કર્યું.

ए॒वा ते॑ अग्ने विम॒दो म॑नी॒षामूर्जो॑ नपाद॒मृते॑भिः स॒जोषाः॑ ।
गिर॒ आ व॑क्षत्सुम॒तीरि॑या॒न इष॒मूर्जं॑ सुक्षि॒तिं विश्व॒माभाः॑ ॥

આ રીતે, હે અગ્નિ, વિમદે તમને આ મનીષા અર્પી; બળના પુત્ર, અમરો સાથે મળીને સ્તુતિઓ લાવો; શુભમનથી આવનાર, અન્ન, બળ, ઉત્તમ નિવાસ અને સર્વ લાવો.