ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.20

10.20.1

भ॒द्रं नो॒ अपि॑ वातय॒ मनः॑ ॥

ଆମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଏବଂ ଆମ ମନ ମଧ୍ୟ ସେଆଡ଼େ ଫେରୁ।

अ॒ग्निमी॑ळे भु॒जां यवि॑ष्ठं शा॒सा मि॒त्रं दु॒र्धरी॑तुम् ।
यस्य॒ धर्म॒न्त्स्व॑रेनीः॑ सप॒र्यन्ति॑ मा॒तुरूधः॑ ॥

ବଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ଯୁବକ, ବଳବାନ ମିତ୍ର, ଓ ଅଟକାଇବା କଷ୍ଟକର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ। ତାଙ୍କ ବିଧାନରେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ ଶିଖାମାନେ ମାତାର ସ୍ତନ ସେବା କରନ୍ତି।

यमा॒सा कृ॒पनी॑ळं भा॒साके॑तुं व॒र्धय॑न्ति ।
भ्राज॑ते॒ श्रेणि॑दन् ॥

ଯାହାଙ୍କୁ ସେମାନେ ନିଜ ଶିଖାରେ ବଢ଼ାନ୍ତି — ନୀଳ-ଲାଲ ଦୀପ୍ତିଯୁକ୍ତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପତାକାଧାରୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ। ସେ ଦୀପ୍ତ ହୋଇ ଜ୍ୱଳନ୍ତି।

अ॒र्यो वि॒शां गा॒तुरे॑ति॒ प्र यदान॑ड्दि॒वो अन्ता॑न् ।
क॒विर॒भ्रं दीद्या॑नः ॥

ପ୍ରଭୁ ଅଗ୍ନି ଜନତାଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି; ସେ ଆକାଶର ସୀମାକୁ ଉଠନ୍ତି ଯେତେବେଳେ। କବି ସେ ମେଘକୁ ଜ୍ୱଳାଇ ଦୀପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

जु॒षद्ध॒व्या मानु॑षस्यो॒र्ध्वस्त॑स्था॒वृभ्वा॑ य॒ज्ञे ।
मि॒न्वन्त्सद्म॑ पु॒र ए॑ति ॥

ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହବିଷ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ଯଜ୍ଞରେ ଉଚ୍ଚରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଋଭୁ-କୁଶଳ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥିର ହେଲେ। ସେ ନିଜ ଆସନ ମାପି ଆଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।

स हि क्षेमो॑ ह॒विर्य॒ज्ञः श्रु॒ष्टीद॑स्य गा॒तुरे॑ति ।
अ॒ग्निं दे॒वा वाशी॑मन्तम् ॥

ସେ ହିଁ କଲ୍ୟାଣ; ହବିଷ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ସେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି।

य॒ज्ञा॒साहं॒ दुव॑ इषे अ॒ग्निं पूर्व॑स्य॒ शेव॑स्य ।
अद्रेः॑ सू॒नुमा॒युमा॑हुः ॥

ଯଜ୍ଞ ଜୟକାରୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥରର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ, ଦାନ ପାଇଁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ତାଙ୍କୁ ଆୟୁ କୁହାଯାଏ।

नरो॒ ये के चा॒स्म~दा विश्वेत्ते वा॒म आ स्युः॑ ।
अ॒ग्निं ह॒विषा॒ वर्ध॑न्तः ॥

ଆମ ପକ୍ଷର ବା ଅନ୍ୟ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି ସମସ୍ତେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନରେ ରହନ୍ତୁ; ହବିଷରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବଢ଼ାଉଥିବା।

कृ॒ष्णः श्वे॒तो॑ऽरु॒षो यामो॑ अस्य ब्र॒ध्न ऋ॒ज्र उ॒त शोणो॒ यश॑स्वान् ।
हिर॑ण्यरूपं॒ जनि॑ता जजान ॥

ଏଙ୍କ ପଥ କଳା, ଧଳା ଓ ଲାଲ; ଦୃଢ଼ ଓ ସିଧା, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଯଶସ୍ୱୀ; ଜନକ ସୁବର୍ଣ୍ଣରୂପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ए॒वा ते॑ अग्ने विम॒दो म॑नी॒षामूर्जो॑ नपाद॒मृते॑भिः स॒जोषाः॑ ।
गिर॒ आ व॑क्षत्सुम॒तीरि॑या॒न इष॒मूर्जं॑ सुक्षि॒तिं विश्व॒माभाः॑ ॥

ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ବିମଦ ତୁମକୁ ଏହି ମନୀଷା ଅର୍ପଣ କଲେ; ବଳର ପୁତ୍ର, ଅମରମାନଙ୍କ ସହ ମିଳି ସ୍ତୁତି ଆଣ; ଶୁଭମନରେ ଆସୁଥିବା, ଅନ୍ନ, ବଳ, ଉତ୍ତମ ବାସ ଓ ସବୁକିଛି ଆଣ।