ऋग्वेद · सूक्त 10.26

10.26.1

प्र ह्यच्छा॑ मनी॒षाः स्पा॒र्हा यन्ति॑ नि॒युतः॑ ।
प्र द॒स्रा नि॒युद्र॑थः पू॒षा अ॑विष्टु॒ माहि॑नः ॥

इच्छिलेल्या मनीषा निश्चितपणे नियुत-घोड्यांकडे पुढे जातात. अद्भुत दोन्ही, नियुद्रथ असलेले महान पूषन आमचे रक्षण करोत.

यस्य॒ त्यन्म॑हि॒त्वं वा॒ताप्य॑म॒यं जनः॑ ।
विप्र॒ आ वं॑सद्धी॒तिभि॒श्चिके॑त सुष्टुती॒नाम् ॥

ज्याचे ते महिमा आणि वातापी-शक्ती आहे, हा मनुष्य, ज्ञानी ऋषी, प्रार्थनांनी देत राहून सुस्तुती जाणो.

स वे॑द सुष्टुती॒नामिन्दु॒र्न पू॒षा वृषा॑ ।
अ॒भि प्सुरः॑ प्रुषायति व्र॒जं न॒ आ प्रु॑षायति ॥

तो सुस्तुती जाणतो; इंदूसारखा पूषन् वृषभ आहे. तो गोसमूह हाकतो; आमच्या गोठ्याकडेही हाकतो.

मं॒सी॒महि॑ त्वा व॒यम॒स्माकं॑ देव पूषन् ।
म॒ती॒नां च॒ साध॑नं॒ विप्रा॑णां चाध॒वम् ॥

हे देवा पूषन्, आम्ही तुला आमच्यासाठी मनात धरतो. प्रार्थनांचा आधार आणि विप्रांचा आश्रयही तू आहेस.

प्रत्य॑र्धिर्य॒ज्ञाना॑मश्वह॒यो रथा॑नाम् ।
ऋषिः॒ स यो मनु॑र्हितो॒ विप्र॑स्य यावयत्स॒खः ॥

यज्ञांचा प्रतिस्पर्धी, रथांच्या घोड्यांचा हर्ता — तोच मनूने प्रेरित केलेला ऋषी; विप्राचा मित्र होऊन दूर सारणारा.

आ॒धीष॑माणायाः॒ पतिः॑ शु॒चाया॑श्च शु॒चस्य॑ च ।
वा॒सो॒वा॒योऽवी॑ना॒मा वासां॑सि॒ मर्मृ॑जत् ॥

इच्छिणारी आणि उज्ज्वलेचा आणि तेजस्व्यांचाही पती; वस्त्रविणारा मेंढ्यांच्या लोकरीची वस्त्रे स्वच्छ करतो.

इ॒नो वाजा॑नां॒ पति॑रि॒नः पु॑ष्टी॒नां सखा॑ ।
प्र श्मश्रु॑ हर्य॒तो दू॑धो॒द्वि वृथा॒ यो अदा॑भ्यः ॥

वाजांचा स्वामी, पोषणांचा उत्तम सखा, अक्षत पूषन् आपली तांबूस दाढी पुढे हलवतो आणि व्यर्थ गोष्टी झटकून टाकतो.

आ ते॒ रथ॑स्य पूषन्न॒जा धुरं॑ ववृत्युः ।
विश्व॑स्या॒र्थिनः॒ सखा॑ सनो॒जा अन॑पच्युतः ॥

हे पूषन्, तुझ्या रथाच्या जोखडाकडे शेळ्या वळोत; तू सर्व इच्छुकांचा सखा आहेस, सहजन्मा आहेस आणि कधी न ढळणारा आहेस.

अ॒स्माक॑मू॒र्जा रथं॑ पू॒षा अ॑विष्टु॒ माहि॑नः ।
भुव॒द्वाजा॑नां वृ॒ध इ॒मं नः॑ शृणव॒द्धव॑म् ॥

आमच्या रथाचे पूषन् बलाने रक्षण करो; तो महान असो, वाजांचा वर्धक असो आणि आमची ही हाक ऐको.