ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.16.1
प्र वः॑ स॒तां ज्येष्ठ॑तमाय सुष्टु॒तिम॒ग्नावि॑व समिधा॒ने ह॒विर्भ॑रे ।
इन्द्र॑मजु॒र्यं ज॒रय॑न्तमुक्षि॒तं स॒नाद्युवा॑न॒मव॑से हवामहे ॥
ଆପଣମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଆଣେ; ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ହବି ଦେବା ପରି। ଅଜର, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟହୀନ, ବଳବାନ, ସଦା ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁ।
2.16.2
यस्मा॒दिन्द्रा॑द्बृह॒तः किं च॒नेमृ॒ते विश्वा॑न्यस्मि॒न्त्सम्भृ॒ताधि॑ वी॒र्या॑ ।
ज॒ठरे॒ सोमं॑ त॒न्वी॑ सहो॒ महो॒ हस्ते॒ वज्रं॒ भर॑ति शी॒र्षणि॒ क्रतु॑म् ॥
ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିନା କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ; ତାଙ୍କଠାରେ ସବୁ ବୀରତ୍ୱ ଏକତ୍ର ଅଛି। ସେ ଉଦରରେ ସୋମ, ଶରୀରରେ ମହାବଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ହାତରେ ବଜ୍ର ଓ ମସ୍ତକରେ ସଙ୍କଳ୍ପ ବହନ କରନ୍ତି।
2.16.3
न क्षो॒णीभ्यां॑ परि॒भ्वे॑ त इन्द्रि॒यं न स॑मु॒द्रैः पर्व॑तैरिन्द्र ते॒ रथः॑ ।
न ते॒ वज्र॒मन्व॑श्नोति॒ कश्च॒न यदा॒शुभिः॒ पत॑सि॒ योज॑ना पु॒रु ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇ ଲୋକ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଘେରି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସମୁଦ୍ର ଓ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ତୁମର ରଥକୁ ଅଟକାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଅଶ୍ୱ ସହ ତୁମେ ଅନେକ ଯୋଜନ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ତୁମ ବଜ୍ରକୁ କେହି ଧରିପାରେ ନାହିଁ।
2.16.4
विश्वे॒ ह्य॑स्मै यज॒ताय॑ धृ॒ष्णवे॒ क्रतुं॒ भर॑न्ति वृष॒भाय॒ सश्च॑ते ।
वृषा॑ यजस्व ह॒विषा॑ वि॒दुष्ट॑रः॒ पिबे॑न्द्र॒ सोमं॑ वृष॒भेण॑ भा॒नुना॑ ॥
ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ନିର୍ଭୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସଙ୍କଳ୍ପ ଆଣନ୍ତି; ସେ ବୃଷ, ସର୍ବତ୍ର ସଙ୍ଗୀ। ହେ ବୃଷ ଇନ୍ଦ୍ର, ହବିରେ ଯଜ୍ଞ କର; ତୁମେ ସର୍ବାଧିକ ଜ୍ଞାନୀ। ବୃଷର ତେଜରେ ସୋମ ପାନ କର।
2.16.5
वृष्णः॒ कोशः॑ पवते॒ मध्व॑ ऊ॒र्मिर्वृ॑ष॒भान्ना॑य वृष॒भाय॒ पात॑वे ।
वृष॑णाध्व॒र्यू वृ॑ष॒भासो॒ अद्र॑यो॒ वृष॑णं॒ सोमं॑ वृष॒भाय॑ सुष्वति ॥
ବୃଷର ପାତ୍ର ଝରେ; ମହୁର ଲହରୀ ଉଚ୍ଛୁଳେ, ବୃଷର ଆହାର ଓ ବୃଷ ପାନ ପାଇଁ। ବୃଷ ସମାନ ଦୁଇ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ ଓ ପଥରଗୁଡ଼ିକ ବୃଷ ପାଇଁ ସୋମ ନିଙ୍ଗଡ଼ନ୍ତି।
2.16.6
वृषा॑ ते॒ वज्र॑ उ॒त ते॒ वृषा॒ रथो॒ वृष॑णा॒ हरी॑ वृष॒भाण्यायु॑धा ।
वृष्णो॒ मद॑स्य वृषभ॒ त्वमी॑शिष॒ इन्द्र॒ सोम॑स्य वृष॒भस्य॑ तृप्णुहि ॥
ତୁମ ବଜ୍ର ବୃଷ; ତୁମ ରଥ ମଧ୍ୟ ବୃଷ; ଦୁଇ ହରି ଅଶ୍ୱ ବୃଷ; ତୁମର ଆୟୁଧ ମଧ୍ୟ ବୃଷ ସମାନ। ହେ ବୃଷ, ବୃଷ୍ଣିର ମଦର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମେ ଶାସନ କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମରେ ବୃଷ ପରି ତୃପ୍ତ ହୁଅ।
2.16.7
प्र ते॒ नावं॒ न सम॑ने वच॒स्युवं॒ ब्रह्म॑णा यामि॒ सव॑नेषु॒ दाधृ॑षिः ।
कु॒विन्नो॑ अ॒स्य वच॑सो नि॒बोधि॑ष॒दिन्द्र॒मुत्सं॒ न वसु॑नः सिचामहे ॥
ସଭାରେ ବାଣୀକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା ନୌକା ପରି, ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ମୁଁ ନିର୍ଭୟରେ ସବନ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଛି। ସମ୍ଭବତଃ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ଏ ବାଣୀ ଶୁଣିବେ, ଯେପରି ଆମେ ଧନର ଝରଣା ଢାଳୁ।
2.16.8
पु॒रा स॑म्बा॒धाद॒भ्या व॑वृत्स्व नो धे॒नुर्न व॒त्सं यव॑सस्य पि॒प्युषी॑ ।
स॒कृत्सु ते॑ सुम॒तिभिः॑ शतक्रतो॒ सं पत्नी॑भि॒र्न वृष॑णो नसीमहि ॥
ପୂର୍ବର ସଙ୍କଟରୁ ଆମକୁ ଏଠାକୁ ଫେରାଇ ଆଣ; ତାଜା ଘାସ ଖାଇଥିବା ଗାଈ ବାଛୁରି ଆଡ଼କୁ ଫେରିବା ପରି। ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ଥରେ ତୁମ ଶୁଭ କୃପାରେ ଆମେ ଷଣ୍ଢମାନେ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ପରି ମିଳିବା।
2.16.9
नू॒नं सा ते॒ प्रति॒ वरं॑ जरि॒त्रे दु॑ही॒यदि॑न्द्र॒ दक्षि॑णा म॒घोनी॑ ।
शिक्षा॑ स्तो॒तृभ्यो॒ माति॑ ध॒ग्भगो॑ नो बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीराः॑ ॥
ନିଶ୍ଚୟ ସେ ଦକ୍ଷିଣା ତୁମ ସ୍ତୋତା ପାଇଁ ଫଳୁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନବତୀ ଦକ୍ଷିଣା କ୍ଷୀର ଦିଅନ୍ତୁ। ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ; ଭଗ ଆମକୁ ନ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ; ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାରେ ଆମେ ବଡ଼ କଥା କହିବା, ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କ ସହ।