Ṛgveda · Sūkta 2.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.17.1
तद॑स्मै॒ नव्य॑मङ्गिर॒स्वद॑र्चत॒ शुष्मा॒ यद॑स्य प्र॒त्नथो॒दीर॑ते ।
विश्वा॒ यद्गो॒त्रा सह॑सा॒ परी॑वृता॒ मदे॒ सोम॑स्य दृंहि॒तान्यैर॑यत् ॥
Singt ihm ein neues Lied wie die Aṅgiras, wenn seine Kräfte zusammen mit den alten Taten erwachen. In der Begeisterung des Soma, wenn er mit Macht alle festen Burgen der ringsum eingeschlossenen Rinderhürden zerbricht.
2.17.2
स भू॑तु॒ यो ह॑ प्रथ॒माय॒ धाय॑स॒ ओजो॒ मिमा॑नो महि॒मान॒माति॑रत् ।
शूरो॒ यो यु॒त्सु त॒न्वं॑ परि॒व्यत॑ शी॒र्षणि॒ द्यां म॑हि॒ना प्रत्य॑मुञ्चत ॥
Er sei es, der, seine Kraft für die erste Wohnstatt messend, selbst seine Größe übertraf, der Held, der in den Schlachten seinen weiten Leib ausstreckte und durch seine Größe den Himmel auf seinem Haupte trug.
2.17.3
अधा॑कृणोः प्रथ॒मं वी॒र्यं॑ म॒हद्यद॒स्याग्रे॒ ब्रह्म॑णा॒ शुष्म॒मैर॑यः ।
र॒थे॒ष्ठेन॒ हर्य॑श्वेन॒ विच्यु॑ताः॒ प्र जी॒रयः॑ सिस्रते स॒ध्र्य॑क्पृथ॑क् ॥
Da vollbrachtest du die erste große Tat, als du zu Beginn seine Kraft durch das heilige Wort erwecktest. Auf dem Wagen stehend, mit dem Gelbrossigen, losgelassen, fließen die schnellen Wasser vorwärts, bald zusammen, bald getrennt.
2.17.4
अधा॒ यो विश्वा॒ भुव॑ना॒भि म॒ज्मने॑शान॒कृत्प्रव॑या अ॒भ्यव॑र्धत ।
आद्रोद॑सी॒ ज्योति॑षा॒ वह्नि॒रात॑नो॒त्सीव्य॒न्तमां॑सि॒ दुधि॑ता॒ सम॑व्ययत् ॥
Da wuchs er, der durch Kraft über alle Wesen herrscht, der Schöpfer, an Stärke. Da breitete der Feuerträger Himmel und Erde mit Licht aus; die webende Tochter (Uṣas) hüllte die Finsternis zugleich ein.
2.17.5
स प्रा॒चीना॒न्पर्व॑तान्दृंह॒दोज॑साधरा॒चीन॑मकृणोद॒पामपः॑ ।
अधा॑रयत्पृथि॒वीं वि॒श्वधा॑यस॒मस्त॑भ्नान्मा॒यया॒ द्याम॑व॒स्रसः॑ ॥
Er befestigte mit Macht die uralten Berge und ließ die Strömungen der Wasser nach unten gewendet fließen. Er hielt die alles tragende Erde und befestigte durch seine wundersame Macht den Himmel, damit er nicht ohne Stütze falle.
2.17.6
सास्मा॒ अरं॑ बा॒हुभ्यां॒ यं पि॒ताकृ॑णो॒द्विश्व॑स्मा॒दा ज॒नुषो॒ वेद॑स॒स्परि॑ ।
येना॑ पृथि॒व्यां नि क्रिविं॑ श॒यध्यै॒ वज्रे॑ण ह॒त्व्यवृ॑णक्तुवि॒ष्वणिः॑ ॥
Für ihn entstand der Starkarmige, den der Vater höher machte als alle, selbst über den von Geburt an Wissenden. Mit ihr schlug er mit dem Donnerkeil den krummen Kriśi nieder und der Donnernde öffnete das Verschlossene.
2.17.7
अ॒मा॒जूरि॑व पि॒त्रोः सचा॑ स॒ती स॑मा॒नादा सद॑स॒स्त्वामि॑ये॒ भग॑म् ।
कृ॒धि प्र॑के॒तमुप॑ मा॒स्या भ॑र द॒द्धि भा॒गं त॒न्वो॑ येन॑ मा॒महः॑ ॥
Wie eine Frau, frei von ihren Eltern und doch mit demselben Sitz verbunden, suche ich dein Glück, o Indra. Schaffe uns klare Einsicht, komm nahe, bring hierher den Reichtum; gib unserem Leib seinen Anteil, damit du uns durch ihn gnädig seist.
2.17.8
भो॒जं त्वामि॑न्द्र व॒यं हु॑वेम द॒दिष्ट्वमि॒न्द्रापां॑सि॒ वाजा॑न् ।
अ॒वि॒ड्ढी॑न्द्र चि॒त्रया॑ न ऊ॒ती कृ॒धि वृ॑षन्निन्द्र॒ वस्य॑सो नः ॥
Dich, den Spender der Freude, wollen wir rufen. Du bist der Gebende; du gibst Taten und die Preise des Sieges. Indra, schütze uns mit leuchtender Hilfe. O Stier, o Indra, sei gnädig uns, die wir nach Reichtum streben.
2.17.9
नू॒नं सा ते॒ प्रति॒ वरं॑ जरि॒त्रे दु॑ही॒यदि॑न्द्र॒ दक्षि॑णा म॒घोनी॑ ।
शिक्षा॑ स्तो॒तृभ्यो॒ माति॑ ध॒ग्भगो॑ नो बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीराः॑ ॥
Gewiss sei jene deine Gabe dem Sänger eine Gunst und reich an Gütern, o Indra. Belehre die Preisenden; das Glück möge sie nicht verbrennen. Mögen wir mit tüchtigen Helden in der Versammlung großes Lob sprechen.